Pod koniec XV stulecia powstały kanoniczne przekłady Reynaerts historie, które ugruntowały popularność tego dzieła. W 1481 roku William Caxton przetłumaczył je na angielski pod tytułem The history of Reynard the FoxR. Parker, Volpone and Reynard the Fox, "Renaissance Drama" 7 (1976): 3-42.. Jednym z odniesień do historii przebiegłego lisa w późniejszej literaturze angielskiej jest imię szekspirowskiego Tybalta z Romea i Julii, który nosi imię nawiązujące do kota Tybeerta (w wersji francuskiej Tiberta)Joan Holmer, "Myself Condemned and Myself Excus'd": Tragic Effects in "Romeo and Juliet", "Studies in Philology" 88 (1991): 345-362.. Natomiast w 1498 roku w Lubece ukazało się tłumaczenie na dolnoniemiecki, od którego wywodzą się późniejsze niemieckie adaptacje Powieści o lisie, w tym najbardziej znana z nich – poemat Goethego Reineke Fuchs, znany w Polsce jako Lis PrzecheraPaul Wackers, Words and deeds in the Middle Dutch Reynaert stories, in: Erik Kooper (ed.), Medieval Dutch literature in its European context, Cambridge University Press, 1994, s. 132.Johann Wolfgang von Goethe, Lis przechera, przeł. Leopold Staff, Wydawnictwo Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek, Warszawa 1990..