na parterze i dwóch kolejnych piętrach zachowały się osiem kolumn międzyokiennych z wolutowymi głowicami. Zachowane elementy architektoniczne, według profesora Jana Harasimowicza, są najlepiej na Dolnym Śląsku "zachowanym przykładem wczesnorenesansowej kamienicy mieszczańskiej".
Apteka thumb|left|220px|Wnętrze kamienicy: jedno z pomieszczeń Muzeum Farmacji Od drugiej połowy XIII lub początku XIV wieku w budynku swoją siedzibę miała nieprzerwanie apteka znana jako "Apteka Pod Podwójnym Złotym Orłem" lub "Apteka Targu Wiankowego". Była to jedna z najstarszych aptek w Polsce. Jej pierwszym właścicielem był mistrz Mikołaj lub mistrz Piotr (zm. w 1349), a następnie Peter i Szymon zwany „aptekarzem naszego cesarza”. Według niemieckiego historyka Wilhelma Brachmanna nazwa „Pod Orłem” wiązała się z otrzymanymi przywilejami cesarskimi. Nazwa „Apteka Pod Cesarskim Złotym Orłem” została zarejestrowana w 1829 roku, a godło z tym napisem zostało umieszczone nad wejściem głównym. Kolejnymi właścicielami kamienicy i apteki byli Andreas (1395-1403), J. Stanko z Cermony (1403-1407), M. Ron, który w 1484 sprzedaje ją Rosenbergowi. Następnie aptekę przejął jego syn. Od 1534 do 1626 aptekę prowadziła rodzina Laurera (G. Lauler i jego syn S. Lauler) a następnie Laurentius Scholz, F. von Vollgnad (do 1677) i jego brat H. von Vollgnad, G.