Grzech jest jednak pewny swego zwycięstwaː Człowiek zniszczył bukiet cnót, nie zdoła go porzucić. Naprzeciw skruszonemu grzesznikowi przybywa jednak Pokuta na tryumfalnym wozie, przywożąc odnowiony bukiet. Obiecuje też zniszczyć fałszywe potrawy Grzechu, by odtąd Człowiek mógł się już żywić tylko prawdziwym pokarmem – Ciałem i Krwią Pańską. Grzech próbuje przekonać Zmysły, że to co ukazuje Pokuta jest tylko zwykłym chlebem. Słuch jednak daje posłuch temu, co twierdzi Wiara. Zmysły zostają oczyszczone. Wszyscy wracają na pokład Kościoła. Grzech sroży się, ale nic nie może zdziałać przeciw niemu. Zostaje sam. Jego pałac się zapada.
Analiza mały|Circe i jej świnie. Briton Rivière. 1896.|alt= Zasadniczy konflikt w utworze, podobnie jak w komediowym pierwowzorze El mayor encanto, amor (Największym czarem, miłość), rozgrywa się pomiędzy namiętnością a obowiązkiem, a w planie metafizycznym między materią a duchem. U Homera Odys trafia na wyspę czarodziejki Kirke, która przemienia jego towarzyszy w świnie, pokonana przez herosa, zakochuje się w nim, on jednak po jakimś czasie ją porzuca, ruszając w dalszą drogę do Itaki. Calderonowy Odys/Ulisses jest jednocześnie Człowiekiem, a Circe – Grzechem. Podróż morska stanowi obraz ludzkiej wędrówki przez życie, pełnej zagrożeń i pokus.