W czasach Calderóna dodatkowo kojarzyła się z epoką wielkich odkryć morskich, konkwistadorów i misji w dalekich, egzotycznych krajach, a sam okręt często służył jako obraz nawy Kościoła.
Sternikiem na statku, a jednocześnie mentorem Człowieka jest Rozum. Przypomina mu nieustannie o jego powołaniu, obowiązkach, konieczności samodyscypliny i niejednokrotnie bolesnych samoograniczeń. Załogę statku dopełniają Zmysły, będące w nieustannym konflikcie z Rozumem. Typowe dla autos sacramentales rozszczepienie Człowieka na części składowe doskonale dramatyzuje opowiadaną historię, ale i samą istotę człowieka, sprawiając, że akcja rozgrywa się jednocześnie na dwóch planachː zewnętrznym – na wyspie i wewnętrznym – w ludzkiej psychice. Aby prawidłowo funkcjonować Człowiek musi zachować równowagę pomiędzy Rozumem a Zmysłami. Sytuacja ta przypomina stosunki panujące na ówczesnym dworze królewskim Hiszpanii. Władca (Człowiek) dąży do tego, by zapanować nad ambicjami sprawującego najwyższą władzę faworyta-pierwszego ministra (Rozum) i ministrów-dworaków (Zmysły), którzy starają się znaleźć jak najbliżej króla, wpływać na podejmowane przezeń decyzje, zabiegać o jego łaskę, swoją pozycję i korzyści.