Gdy Ulisses ląduje na wyspie sytuacja jest na pozór prostaː Dobro napotyka Zło, Wiara – Grzech. Niestety Człowiek i jego Zmysły zakochują się w Circe-Grzechu i jej dworkach – Występkach. Nie jest to siedem grzechów głównych, lecz sześć kusicielekː Słuch uwodzi Pochlebstwo, Wzrok – Zazdrość (a raczej Zawiść, która za-widzi), Smak ulega Łakomstwu, Dotyk – Lubieżności, Węch, który wszędzie węszy podstęp – Obmowa. Rozum pokonuje podszepty Pychy, ale Człowiek o zaślepionych Zmysłach ulega perswazjom Circe-Grzechu, która przemawia do jego ciekawości, pragnienia odpoczynku, zdobycia tajemnej wiedzy, zmysłowości. Człowiek napominany przez Rozum i kuszony przez Grzech jest rozdarty pomiędzy umiłowaniem świata a pragnieniem świętości, potrzebą samoograniczenia się i dyscypliny a równie silną potrzebą swobody i użycia, tęsknotą za ładem i regułami a buntem przeciwko temu wszystkiemu i zafascynowaniem ciemniejszymi stronami egzystencji.
Magia grzechu w Polsce Magia grzechu miała swoją polską prapremierę we Wrocławiu w 1987 roku w reżyserii Mirosława Kocura.