Flota Lukullusa udała się dalej ku Troadzie. U jej wybrzeży stoczyła dwie zwycięskie utarczki z nielicznymi eskadrami pontyjskimi, jedną koło przylądka Lektum, drugą koło wyspy Tenedos. Lukullus miał szczęście, gdyż nieprzyjaciel nigdy nie skierował większych sił przeciwko jego okrętom. Na bitwę z całą flotą wojenną Mitrydatesa w żadnym przypadku nie mógł się ważyć.

Do końca wojny flota Lukullusa przebywała w okolicach Hellespontu, zabezpieczając ewentualną przeprawę wojsk Sulli do Azji Mniejszej. Do tego jednak nie doszło. Obie strony były już poważnie wyczerpane wojną. Sullę wzywały zresztą do Rzymu pilne sprawy, ważniejsze zapewne dla niego niż wojna na Wschodzie. Mitrydates był pobity i czuł się zagrożony wtargnięciem Rzymian do Azji. Miał też kłopoty z buntującą się przeciw niemu ludnością na zajętych terenach. Wkrótce więc, w 85 p.n.e., doszło do zawarcia pokoju w Dardanos.

Kariera polityczna W 79 p.n.e. Lukullus sprawował edylat, w 78 p.n.e. – preturę, po czym otrzymał namiestnictwo prowincji Afryka. W 74 p.n.e. został konsulem.