Jak pisał Valbuena Pratː Historia święta i świecka, mitologia, wątki komediowe, ówczesne zwyczaje i obyczaje, wszystko to używane jest do budowania owej wspaniałej świątyni ku czci Eucharystii - syntezy Średniowiecza i Renesansu, teologii tomistycznej i barokowej ozdobności, gdzie duchowość gotyku stapia się z grecko-rzymską świetnością.
Alegorie, symbolizm
Calderonowskie alegorie wywodzą się z długiej tradycji sztuki europejskiej. Poeta chętnie sięga po wzory utrwalone przez takich autorów jak Cesare Ripa czy Federico Borromini. Kiedy tworzy nową alegorię zawsze dba, by była ona zgodna nie tylko z jego odczuciem poetyckim, ale też zdroworozsądkowymi oczekiwaniami widowni i jej doświadczeniem. Niektóre z jego alegorii nie różnią się od „charakterów” występujących w sztukach realistycznych. Jego Skąpstwo czy Obłuda niewiele się różnią od Molierowskiego Skąpca czy Świętoszka. Calderón lubi zestawiać swoje alegorie w antagonistyczne paryː Bogacza z Biedakiem, Łaskę z Grzechem, Piękno i Roztropność, co pozwala mu na wprowadzenie do autos elementu komizmu. Nie rezygnuje zresztą z obowiązkowej w comedias postaci błazna (gracioso), w którego rolę wcielają się najczęściej Wolna Wola, Zmysły, a nawet Rozum.