Był autorem 245 publikacji naukowych z zakresu paleobotaniki, anatomii i fizjologii roślin, zwłaszcza drzew. Uznanie świata nauki zyskał po raz pierwszy w 1827 roku dzięki pionierskiej pracy o wpływie trucizn na żywy organizm roślinny, za którą otrzymał habilitację. Roślinami kopalnymi zainteresował się w 1833 roku studiując prace o faunie kopalnej. W 1837 roku zainteresował się florą trzeciorzędową w bursztynie, z którego opisał 163 gatunki roślin kopalnych z różnych zakątków świata. Był tak dalece dociekliwy w swych badaniach, że w 1840 roku wykrył komórki roślinne w preparatach mikroskopowych z węgla kamiennego, rozstrzygając długotrwałą debatę na temat pochodzenia węgla, dzięki czemu jest uznawany za jednego z ojców paleobotaniki. W pracy badawczej wykorzystywał dagerotypy do dokumentowania obserwacji roślin kopalnych już od 1839 roku, a więc od początku pojawienia się tej techniki obrazowania na rynku komercyjnym. Na Uniwersytecie Wrocławskim ustanowił farmację jako samodzielny przedmiot, z której egzamin studenci zdawali na miejscu, a praktykę odbywali w aptece uczelnianej.