Mihail Lascăr (ur. 8 listopada 1889 w Târgu Jiu, zm. 24 lipca 1959 w Bukareszcie) – generał armii rumuńskiej, minister obrony w latach 1946–1947.
Życiorys W 1910 ukończył oficerską szkołę piechoty i otrzymał awans na porucznika 2 klasy. Walczył w II wojnie bałkańskiej i w I wojnie światowej, uzyskując awans na stopień majora. W 1934 awansowany do stopnia pułkownika, a w 1939 do stopnia generała brygady.
10 stycznia 1941 otrzymał stanowisko dowódcy elitarnej jednostki armii rumuńskiej – 1 Brygady Górskiej, wchodzącej w skład 3 Armii. 22 czerwca 1941 podległe mu oddziały wkroczyły do Północnej Bukowiny, biorąc czynny udział w Operacji Barbarossa. Wraz ze swoją jednostką przekroczył Dniestr i Dniepr, walczył nad Morzem Azowskim i na Krymie. W marcu 1942 przeniesiony do 6 dywizji piechoty, wchodzącej w skład 3 Armii, wraz z którą wziął udział w bitwie pod Stalingradem. W czasie walk dowodził przez pięć dni okrążonymi jednostkami rumuńskimi (tzw. Grupa Lascara). Po wyczerpaniu zapasów amunicji 22 listopada 1942 żołnierze rumuńscy złożyli broń, a Lascăr trafił do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozach jenieckich w Suzdalu i w Iwanowie.