Od kwietniu 1945 służył w armii rumuńskiej działającej u boku Armii Czerwonej, dowodząc kolejno Dywizją Horia, Cloșca și Crișan, a następnie 4 Armią. Po sfałszowanych wyborach 19 listopada 1946, które przyniosły zwycięstwo komunistom Lascăr otrzymał stanowisko ministra obrony. Kierował resortem do 27 grudnia 1947, kiedy zastąpił go Emil Bodnăraș. Lascăr pełnił funkcję inspektora generalnego armii rumuńskiej do stycznia 1950, kiedy przeszedł w stan spoczynku.
7 czerwca 1947 (w czasie, kiedy pełnił funkcję ministra obrony) podpisał rozporządzenie o powołaniu do życia wojskowego klubu Asociația Sportivă a Armatei București (dzisiejsza FC Steaua Bukareszt).
Za swoją służbę został odznaczony Orderem Michała Walecznego 3 klasy (1941), Orderem Michała Walecznego 2 klasy (1942), Krzyżem Żelaznym 1 kl. i Krzyżem Rycerskim.
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Târgu Jiu Kategoria:Odznaczeni Orderem Michała Walecznego Kategoria:Rumuńscy generałowie Kategoria:Rumuńscy ministrowie obrony Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Królestwo Rumunii) Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1959 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym