Wygłaszał w tym czasie w Anglii i Szkocji liczne odczyty propagandowo-informacyjne dla obywateli brytyjskich w interesie sprawy polskiej.
Po II wojnie światowej powrócił do pracy ściśle naukowej. Od 1946 do 1948 prowadził przy wsparciu Uniwersytetu Londyńskiego i rządu Wielkiej Brytanii badania terenowe w Kenii wśród nilockiego plemienia Luo. Były to pierwsze w dziejach polskiej etnologii nowoczesne, stacjonarne badania empiryczne w Afryce.
W 1948 zrezygnował z możliwości pracy na Uniwersytecie Londyńskim, wrócił z rodziną do Polski i został adiunktem w Katedrze Etnografii Ogólnej i Socjologii UJ, kierowanej przez Kazimierza Dobrowolskiego. W 1955 otrzymał tytuł docenta. W PRL doświadczył licznych szykan i upokorzeń polityczno-administracyjnych; jego doświadczenia zebrane na Zachodzie i w Afryce Tropikalnej były na krakowskiej uczelni ignorowane i lekceważone w dydaktyce i profilach badawczych.