W 1954 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.

W 1952 objął stanowisko dyrektora Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu, na którym pozostał do 1960 roku.

Od 1955 kierował zespołem badaczy terenowych powołanym do prac nad Polskim Atlasem Etnograficznym. Żywe zainteresowanie muzeami i znajomość ich problematyki sprawiły, że powoływany był do rad muzealnych – Rady Muzeum Wsi Opolskiej w Opolu (1967–1979), Rady Naukowej Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu (1979–1984), Rady Muzeum Tatrzańskiego (1973–1984), Muzeum Żup Krakowskich w Wieliczce (1974–1978), Muzeum Wsi Orawskiej w Zubrzycy Górnej (do 1984) i Radzie Muzealnej przy Zarządzie Okręgu PTTK w Krakowie (do 1960).

W 1959 r. zainicjował Międzynarodową Komisję do Badania Kultury Ludowej w Karpatach (od 1976 – także na Bałkanach). W 1970 r. zainicjował międzynarodowe wydawnictwo Etnografia narodów słowiańskich, do którego przygotował szczegółowy konspekt.

Dzięki jego staraniom w 1973 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim powstało Podyplomowe Studium Muzeologiczne, którego program przygotował. Jako pierwsze w Polsce i jedno z nielicznych w Europie funkcjonowało do 1994 r.