Sam termin wprowadził w 2008 roku Deral Heiland podczas konferencji ShmooCon, w wystąpieniu Web Portals: Gateway To Information Or A Hole In Our Perimeter Defenses. Opisał w nim portale firmowe wyposażone w komponenty pobierające dane z systemów wewnętrznych, do których użytkownik nie miał bezpośredniego dostępu – przez co portal stawał się pojedynczym punktem wejścia do zasobów wewnętrznych.
Szersze opracowanie zagadnienia przedstawili w 2012 roku na konferencji Black Hat USA badacze z firmy ERPScan, którzy zebrali znane wówczas odmiany ataku i zaproponowali ich klasyfikację. Zwrócili przy tym uwagę, że SSRF nie jest samodzielną podatnością, lecz sposobem przeprowadzenia ataku z wykorzystaniem podatności już istniejącej.
Ślepy SSRF Osobną odmianą jest ślepy SSRF (), w którym serwer wprawdzie wysyła żądanie pod adres wskazany przez napastnika, ale otrzymana odpowiedź nie trafia z powrotem do atakującego. Skutki bywają wtedy mniej dotkliwe, bo tą drogą nie da się wprost wydobyć danych z systemów wewnętrznych. Mimo to w części przypadków prowadzi ona aż do zdalnego wykonania kodu, na przykład gdy napastnik zdoła wykorzystać błąd w kliencie HTTP samego serwera, odpowiadając na wywołane przez siebie żądanie spreparowaną treścią.