Dla uniknięcia władz Tatar Myśliwiec korzystał z pewnej liczby odkrytych przez siebie ustronnych kryjówek górskich. Chował się w grocie Kuhnia w Dolince Kwaśnej, na stokach Bobrowca, a także w okolicach Osobitej. Z jego kryjówek w okresie powstania chochołowskiego korzystał gościnnie Sabała, a kilka lat wcześniej Maciej Sieczka. W przeżyciu w surowym górskim klimacie pomagali mu niektórzy bacowie, którym w zamian nie łupił stad owiec, a nawet pomagał je chronić przed drapieżnikami. Z powodzeniem polował na niedźwiedzie, wilki, dziki i głuszce. Ze względu na swoje zrozumienie natury zwierząt, był uważany za najlepszego myśliwego w całej okolicy.
Tomasz Tatar był niewielkiego wzrostu, ale mocnej postury. Zdaniem Wojciecha Brzegi, był „więcej do rysia jak do niedźwiedzia podobny”. Odznaczał się niespotykaną wytrzymałością i nikt nie potrafił doścignąć go w biegu; skakał także niezwykle sprawnie. Był bezdzietny lub przynajmniej nie są znane informacje o jego ewentualnych potomkach.
Śmierć i upamiętnienie Tatar Myśliwiec spędził jako samotny zbójnik około 40–50 lat.