Trudno jednoznacznie ustalić czy Barak otrzymał jarłyk od Kubiłaja, w świetle jednak jego natychmiastowego buntu przeciwko temu ostatniemu wydaje się, że dekret Wielkiego Chana nie odegrał decydującej roli w zmianie władzy w ułusie.
Niezwłocznie po objęciu władzy Barak zwrócił się przeciwko swojemu mocodawcy, zmuszając do ucieczki namiestnika Wielkiego Chana w Chińskim Turkiestanie i plądrując Chotan. Mniej więcej w tym samym czasie Barak zaatakował także wnuka Ugedeja Kajdu (1271 – 1301). Ten przegrał pierwszą bitwę z Barakiem nad brzegami Syr-Darii, po czym zwrócił się o pomoc do nowego władcy Złotej Ordy Möngke Temüra (1267 – 1280). Z przysłanymi przez niego posiłkami Kajdu w drugiej bitwie pokonał Baraka w pobliżu Chodżentu nad brzegami Syr-Darii. Barak uciekł w rejon Samarkandy i Buchary, gdzie próbował odbudować swe siły, jednak Kajdu zaproponował mu pokój. Obaj Czyngisydzi zgodzili się odbyć kurułtaj, który odbył się na wiosnę roku 1269 w Tałasie (wg Raszida ad-Dina), albo ok. roku 1267 na równinie Katwańskiej, na południe od Samarkandy (wg Wassafa). Oprócz Kajdu i Baraka brał w nim udział także reprezentant Möngke Temüra, Berkeczer. Zgodnie z postanowieniami kurułtaju dwie trzecie Mawarannahru miało być oddane Barakowi, a jedna trzecia Kajdu i Möngke Temürowi.