Леў Давідавіч Троцкі (; псеўданім, таксама: Перо́, Антид Ото, Л. Седо́в, Стари́к і інш. Імя пры нараджэнні Лейба Давідавіч БранштэйнГосударственная власть СССР. Высшие органы власти и управления и их руководители. 1923—1991 гг./ Сост. В. И. Ивкин. — : «Российская политическая энциклопедия», 1999.ЦЕНТРАЛЬНЫЙ КОМИТЕТ КПСС, ВКП(б), РКП(б), РСДРП(б): Историко-биографический справочник / Сост. Горячев Ю. В. — М.: Издательский дом «Парад», 2005.; , сяло Янаўка, Елісаветградскі павет, Херсонская губерня, Расійская імперыя (цяпер Бераслаўка, Кіраваградская вобласць, Украіна) — , Каяакан, Мехіка) — дзеяч міжнароднага камуністычнага рэвалюцыйнага руху, практык і тэарэтык марксізму, ідэолаг адной з яго плыняў — трацкізму. Двойчы ссыльны пры манархічным ладзе, пазбаўлены ўсіх грамадзянскіх праў у 1905 годзе. Адзін з арганізатараў Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года, адзін са стваральнікаў Чырвонай арміі. Адзін з заснавальнікаў і ідэолагаў Камінтэрну, член яго Выканкама. У першым савецкім урадзе — наркам па замежных справах, потым у 1918—1925 — наркам па ваенных і марскіх справах і старшыня Рэўваенсавета РСФСР, потым СССР. З 1923 года — лідар унутрыпартыйнай левай апазіцыі («Новы курс»). Член Палітбюро УКП(б) у 1919—1926 гадах. У 1927 годзе быў зняты з усіх пастоў і адпраўлены ў ссылку; у 1929 годзе — высланы за межы СССР. У 1932 годзе пазбаўлены савецкага грамадзянства. Пасля высылання з СССР — стваральнік і галоўны тэарэтык Чацвёртага інтэрнацыянала (1938). Аўтар прац па гісторыі рэвалюцыйнага руху ў Расіі («Наша рэвалюцыя», «Здраджаная рэвалюцыя»), стваральнік капітальных гістарычных прац па рэвалюцыі 1917 года («Гісторыя рускай рэвалюцыі»), літаратурна-крытычных артыкулаў («Літаратура і рэвалюцыя») і аўтабіяграфіі «Маё жыццё» (1930). Двойчы жанаты, без скасавання першага шлюбу. 20 жніўня 1940 года быў смяротна паранены агентам НКУС Р. Меркадэрам у Мехіка (Мексіка) і памёр на наступны дзень.
Біяграфія
Лейба Бранштэйн нарадзіўся пятым дзіцём у сям'і Давіда Лявонцьевіча Бранштэйна (1843—1922) і яго жонкі Ганны (Анеты) Львоўны Бранштэйн (народжанай Жыватоўскай) — багатых землеўласнікаў-арэндадаўцаўБиблиотека газеты «Революция». Клушин В. И. Малоизвестное о Троцком з ліку яўрэйскіх асаднікаў земляробскага хутара непадалёк ад сяла Янаўка Елісаветградскага павета Херсонскай губерні (цяпер сяло Бераслаўка Бобрынэцкага раёна Кіраваградскай вобласці, Украіна). Бацькі Лейбы Бранштэйна паходзілі з Палтаўскай губерні. У дзяцінстве Лейба гаварыў на украінскай і рускай, а не на шырока пашыраным тады ідышыТроцкий Л. Моя жизнь. — Берлин, 1930. — Т. 1. — С. 22, 109.. Вучыўся ў вучылішчы Св. Паўла ў Адэсе, дзе быў першым вучнем па ўсіх дысцыплінах, а потым у Мікалаеве. У гады навучання ў Адэсе (1889—1895) Лейба жыў і выхоўваўся ў сям'і свайго стрыечніка (па матчынай лініі), уладальніка друкарні і навуковага выдавецтва «Матезис» Майсея Піліпавіча Шпенцэра і яго жонкі Фані Саламонаўны, — бацькоў паэтэсы Веры Інбер.
Пачатак рэвалюцыйнай дзейнасці. Першая высылка
У 1896 годзе ў Мікалаеве Леў Бранштэйн (у будучыні — Троцкі) браў удзел у рэвалюцыйным кружку і вёў прапаганду сярод мясцовых працоўных. У 1897 годзе ён браў удзел у падставе Паўднёва-рускага працоўнага саюза, а 28 студзеня 1898 года — быў упершыню арыштаваны царскімі ўладамі. У адэскай турме Бранштэйн правёў два гады; 10 кастрычніка 1899 года ў Адэскім судзе быў вынесены «параўнальна мяккі» прысуд па справе Паўднёва-рускага працоўнага саюза: чацвёра галоўных абвінавачаных (Бранштэйн, Аляксандра Сакалоўская і два яе браты) падлягалі высылцы ва Усходнюю Сібір (Іркуцкую губерню) на чатыры гады, а астатнія падсудныя «адкараскаліся» двухгадовай спасылкай (Шолам Абрамаў Зіў і Шмуйл Беркаў Гурэвіч) ці нават простае высыланнем з Мікалаева пад гласны нагляд паліцыі.
Перыяд з 1900 па 1902 год Бранштэйн правёў у Іркуцкай губерні; знаходзячыся ў зняволенні і высылцы, ён узяў шлюб з Сакалоўскай і актыўна займаўся як самаадукацыяй (улучаючы знаёмства з працамі класікаў марксізму), гэтак і журналісцкай дзейнасцю: пад псеўданімам «Антид Ото» супрацоўнічаў з газетай «Восточное обозрение», рэдакцыя якой апублікавала тры дзясяткі яго артыкулаў і нарысаў, «цёпла» прынятых публікай. Перасоўваючыся паміж сёламі Усць-Кут, Ніжне-Ілімскае і горадам Верхаленск, Бранштэйн уступіў у кантакт са шмат былымі і будучымі рэвалюцыйнымі дзеячамі — улучаючы М. Урыцкага і Ф. Дзяржынскага.
Друкаваныя працы будучага наркама, апублікаваныя і ў Еўропе — а таксама яго публічныя выступы ў Іркуцку — прыцягнулі да маладога рэвалюцыянера ўвагу кіраўнікоў РСДРП: яму былі ўладкаваны ўцёкі з Сібіры. У выніку Леў Давідавіч, які «наўздагад» упісаў у фальшывы пашпарт прозвішча ТроцкіТроцкий Л. Д. Моя жизнь. М., 2001. С. 140 (па імі старэйшага наглядчыка адэскай турмыДеятели СССР и революционного движения России. Энциклопедический словарь Гранат. Москва: Советская энциклопедия, 1989. стр. 721.), аказаўся спачатку ў Вене, а потым — у Лондане, дзе адбылася яго першая сустрэча з Уладзімірам Леніным, які нядаўна апублікаваў сваю кнігу «Што рабіць?». Даследчыкі лічылі, што знаходжанне ў Сібіры і кантакты з мясцовымі рэвалюцыянерамі мелі вялікае значэнне для фармавання палітычных паглядаў будучага наркама — для «яго партыйнага самавызначэння».
Па ўспамінах Зіва, які стаў пазней доктарам, у Троцкага была схільнасць да страты свядомасці, якую, паводле ўласных слоў, ён успадкаваў ад маці. Зіў лічыў, што гэта была не проста схільнасць да страты свядомасці, а сапраўдныя прыпадкі — то бок у Троцкага была эпілепсія.
Першая эміграцыя
Прыбыўшы ў Лондан да Леніна, Троцкі стаў сталым супрацоўнікам газеты, выступаў з рэфератамі на сходах эмігрантаў і хутка набыў слыннасць. Як успамінаў сам Троцкі: «Прыехаў я ў Лондан вялікім правінцыялам, і прытым ува ўсіх сэнсах. Не толькі за мяжой, але і ў Пецярбургу я да таго ніколі не бываў. У Маскве, як і ў Кіеве, жыў толькі ў перасыльнай турме».
А. В. Луначарскі пра маладога Троцкага пісаў:
Неразвязныя канфлікты ў рэдакцыі «Іскры» паміж «старымі» (Г. В. Пляханавым, П. Б. Аксельродам, В. І. Засуліч) і «маладымі» (У. І. Леніным, Ю. В. Мартавым і А. М. Патрэсавым) заахвоцілі Леніна прапанаваць Троцкага ў якасці сёмага члена рэдкалегіі; аднак, падтрыманы ўсімі чальцамі рэдкалегіі, Троцкі быў ва ўльтыматыўнай форме забалатаваны ПляханавымТроцкий Л. Д. Моя жизнь. С. 156—159.
На II з'ездзе РСДРП улетку 1903 года Троцкі так горача падтрымваў Леніна, што Д. Разанаў ахрысціў яго «ленінскай дубінкай». Аднак прапанаваны Леніным новы склад рэдкалегіі — Пляханаў, Ленін, Мартаў, з выключэнем з яе Аксельрода і Засуліч, заахвоціў Троцкага перайсці на бок пакрыўджанай меншасці і крытычна паставіцца да арганізацыйных планаў ЛенінаДойчер И. Вооружённый пророк. М., 2006. С. 90.
У 1903 годзе ў Парыжы Троцкі жаніўся з Наталляй СядовайWorld Socialist Web Site — Russian Edition (гэты шлюб не быў зарэгістраваны, бо Троцкі ніколі не разводзіўся з А. Л. Сакалоўскай).
У жніўні 1903 года Троцкі наведаў, у якасці карэспандэнта «Іскры», які адбыўся ў Базелі пад старшынствам Тэадора Герцля VI Сіянісцкі кангрэс. На думку Троцкага, гэты з'езд прадэманстраваў «поўнае раскладанне сіянізму», апроч таго, у сваім артыкуле Троцкі падкалупна высмеяў Герцля асабіста«Лев Троцкий. Революционер. 1879—1917» аўтара Фельштинский Юрий Георгиевич — старонака 51.
У 1904 годзе, калі паміж бальшавікамі і меншавікамі выявіліся сур'ёзныя палітычныя нязгоды, Троцкі адышоў ад меншавікоў і зблізіўся з А. Л. Парвусом, які захапіў яго тэорыяй «перманентнай рэвалюцыі»С.Тютюкин, В.Шелохаев. Стратегия и тактика большевиков и меньшевиков в революции . Разам з тым, як і Парвус, выступаў за аб'яднанне партыі, мяркуючы (у кнізе «Нашы палітычныя заданні»), што рэвалюцыя згладзіць многія супярэчнасці.
Рэвалюцыя 1905—1907 гадоў
У момант пачатку рэвалюцыйных падзей 1905—1907 гадоў (у дзень «Крывавай нядзелі») Троцкі знаходзіўся ў эміграцыі ў Швейцарыі. Ён першым з сацыялістычных эмігрантаў прыбыў на тэрыторыю Расійскай імперыі — з Кіева пад канец лютага ці пачатак сакавіка 1905 года ён адправіўся ў Санкт-Пецярбург, дзе пачаў бараніць свой лозунг пра «Часовы рэвалюцыйны ўрад», які з'яўляўся часткай яго тэорыі перманентнай рэвалюцыі. Пасля правалу сталічнай сацыял-дэмакратычнай арганізацыі рэвалюцыянер быў змушаны бегчы ў Фінляндыю.
Увосень, яшчэ да абвяшчэння Кастрычніцкага маніфеста, Троцкі вярнуўся ў Санкт-Пецярбург, дзе пачаў прымаць актыўны ўдзел у працы нядаўна створанага выбарнага органа — Пецярбургскага савета працоўных дэпутатаў; апроч таго, ён займаўся журналістыкай, супрацоўнічаючы адначасна ў трох газетах: «Русская газета», «Начало» і «Известия» Савета. Пасля арышту старшыні Савета Г. Хрусталёва-Насара, Троцкі ўвайшоў у склад новага «трохскладовага» кіраўніцтва дадзенага органа і фактычна ўзначаліў яго. Пасля публікацыі Фінансавага маніфеста, адрэдагаванага Троцкім, члены Савета былі арыштаваны ўладамі Расійскай імперыі і адданыя пад суд. У 1906 годзе на працэсе над Пецярбургскім саветам, які атрымаў шырокі грамадскі рэзананс, Троцкі быў асуджаны на вечнае пасяленне ў Сібір з пазбаўленнем усіх грамадзянскіх правоў. Па шляху ў Абдорск (сёння - Салехард) ён бег з Бярозава. Біёграфы рэвалюцыянера пісалі пра падзеі 1905 года як аб «паваротным моманце» ў жыцці аднаго з будучых арганізатараў Кастрычніцкай рэвалюцыі.
Другая эміграцыя
У перыяд другой эміграцыі Троцкі працягваў пазіцыянаваць сябе, як «нефракцыйнага сацыял-дэмакрата», хістаўся паміж двума асноўнымі фракцыямі РСДРП — бальшавікамі і меншавікамі — не далучаючыся канчаткова ні да адной з іх, і не ў поўнай меры падзяляючы іх перакананні. У 1912 годзе Ленін канчаткова ўзяў курс на вылучэнне бальшавіцкай фракцыі ў самастойную партыю (Пражская канферэнцыя РСДРП). Стаялы на пазіцыях «прымірэнства» Троцкі настойваў на пераадоленні фракцыйнага расколу і аб'яднанне партыі. У жніўні 1912 года ён арганізаваў у Вене партыйную канферэнцыю пад аб'яднальнымі лозунгамі. Аднак на справе сацыял-дэмакратыя працягвала рассыпацца на пярэстую мазаіку з варагуючых адна з адной фракцый, у працы Жнівеньскага блока адмовіліся браць удзел бальшавікі, улучаючы нават і бальшавікоў-«пагаджэнцаў», таксама група Пляханава і група «Наперад». Пасля правалу Жнівеньскага блока Троцкі пачаў астываць да «прымірэнства», падаўшы лідарства ў гэтым руху іншым.
У 1908—1912 гадах выдаваў у Вене газету «Праўда». У 1912 годзе бальшавікі заснавалі ўласную газету з той жа назвай, што выклікала шматлікія споры. Троцкі выказваў крайняе раздражненне тым, што Ленін «перахапіў» у яго газету (у прыватным лісце Аксельроду П. Б. нават зваў Леніна «паразітам»), аднак адбараніць яе ён гэтак і не змог. 23 красавіка 1912 года выйшаў апошні нумар венскай «Праўды».
У 1912—1913 гадах Троцкі ў якасці ваеннага карэспандэнта газеты «Киевская мысль» напісаў каля 70 рэпартажаў з франтоў Першай і Другой Балканскіх войн. Гэты досвед даў яму пэўнае, хоць і павярхоўнае, уяўленне пра арміі і вайсковыя дзеянні.
Троцкі ў 1923 годзе ўспамінаў: «На працягу некалькіх гадоў майго знаходжання ў Вене я даволі блізка датыкаўся з фрэйдыстамі, чытаў іх працы і нават наведваў тады іх пасяджэнні». А пад канец 1924 ‒ пачатку 1925 года ён напісаў акадэміку І. П. Паўлаву ліст, у якім паведаміў, што ён на працягу 8 гадоў займаўся ў З. Фрэйда псіхааналізамПивоваров Н. Ю., Шок Н. П. И. П. Павлов: учёный и власть . // «История медицины» 2016. Т. 3. № 3. С. 287—300. DOI: 10.17720/2409-5583.t3.3.2016.24dРГАНИ. Ф. 3. Оп. 33. Д. 181. Л. 162..
З пачаткам Першай сусветнай вайны Троцкі, асцерагаючыся таго, што ён як падданы Расіі будзе інтэрнаваны аўстрыйскімі ўладамі, 3 жніўня 1914 года бег у Цюрых, і адтуль у Парыж. У цэлым стаяў на пацыфісцкіх пазіцыях, у сваіх артыкулах неаднаразова выказваўся за спыненне вайны.
У 1914—1916 гадах у Парыжы выпускаў штодзённую газету «Наше слово».
У верасні 1915 года браў удзел у працы Цымервальдскай канферэнцыі разам з Леніным і Мартавым.