+ Сонечныя зацьменні XVIII стагоддзя Сонечнае зацьменне 3 мая 1715 года.Поўныя зацьменні62Кольцападобныя зацьменні78Гібрыдныя зацьменні19Частковыя зацьменні92Усяго251
У перыяд з 1701 па 1800 год адбылося 251 сонечнае зацьменне, з якіх 92 былі частковымі, 78 — кольцападобнымі, 62 — поўнымі і 19 — гібрыднымі.
Самае доўгае поўнае зацьменне адбылося 4 ліпеня 1796 года (6 хв. 15 с.), самае доўгае кольцападобнае зацьменне — 7 лютага 1701 года (9 хв. 55 с.), самае доўгае гібрыднае зацьменне — 22 мая 1705 года (1 хв. 32 с.). Самае вялікае частковае зацьменне прыпала на 3 ліпеня 1750 года, яго велічыня склала 0,99559.
Адметныя зацьменні XVIII стагоддзя 12 мая 1706: Англійскі капітан карабля па імені Станьян, знаходзячыся ў адпачынку ў Швейцарыі, паведаміў аб чырванаватай паласе ўздоўж краю Сонца падчас поўнай фазы зацьмення (магчыма, храмасфера або пратуберанец). 3 мая 1715: Эдмунд Галей, назіраючы зацьменне ў Англіі, першым паведаміў пра феномен, пазней вядомы як Пацеркі Бейлі. Галей таксама адзначыў ярка-чырвоныя пратуберанцы і асіметрыю ўсход-захад у кароне, якія ён прыпісаў атмасферы Месяц або Сонца. 22 мая 1724: прыйшоў да высновы, што карона з’яўляецца часткай Сонца, бо месяц перасякае карону падчас зацьмення. Апошняе на сённяшні дзень поўнае зацьменне Сонца, якое было бачна ў Парыжы. Яго назіраў малады кароль Людовік XV, якому на той момант было чатырнаццаць гадоў. 13 мая 1733: Біргер Васэніус (Швецыя), назіраючы за зацьменнем ля Гётэбарга, першым паведаміў пра пратуберанцы, бачныя няўзброеным вокам. Ён прыпісаў іх Месяцу. 5 жніўня 1766: Знаходзячыся ў Ньюфаўндлендзе, зацьменне назіраў Джэймс Кук. Адзначыўшы дакладны час пачатку і канца зацьмення і параўнаўшы з адпаведнымі вядомымі паказчыкамі ў Англіі, яму ўдалося вылічыць даўгату месца назірання ў Ньюфаўндлендзе. Гэты вынік быў паведамлены Каралеўскаму таварыству ў 1767 годзе. 27 кастрычніка 1780: Падчас Вайны за незалежнасць ЗША была арганізавана і адпраўлена з Гарвард-каледжа ў Масачусетсе першая амерыканская экспедыцыя па вывучэнні сонечных зацьменняў. З брытанцамі было заключана спецыяльнае пагадненне аб імунітэце, якое дазваляла вучоным працаваць у бяспецы. Гарвардская экспедыцыя, нягледзячы на ўсе свае намаганні, прапусціла зацьменне, бо выбрала месца за межамі шляху татальнасці.
Спіс зацьменняў XVIII стагоддзя Ніжэй прыведзена табліца, у якой пералічаны ўсе сонечныя зацьменні XVIII стагоддзя ў храналагічным парадку. Табліца змяшчае наступныя слупкі: Дата — дата зацьмення. Час — час максімальнай фазы зацьмення, гэта значыць момант максімальнага збліжэння восі конуса месяцавага ценю з цэнтрам Зямлі. Час максімальнай фазы прыводзіцца ў Зямным часе (TT). Сарас — серыя сонечных зацьменняў, да якіх адносіцца дадзенае зацьменне. Сонечныя зацьменні аднаго сараса паўтараюцца з перыядычнасцю раз у 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін. Тып — тып сонечнага зацьмення. Выкарыстоўваюцца наступныя абазначэнні: поўнае П , кольцападобнае К , гібрыднае Г , частковае Ч . Гама — параметр, які апісвае, наколькі цэнтральным з’яўляецца зацьменне. Гама роўная мінімальнай адлегласці ад восі конуса месяцавага ценю да цэнтра Зямлі падзеленай на экватарыяльны радыюс Зямлі. — доля вуглавога дыяметра Сонца, якая аказалася зацемнена. Каардынаты — геаграфічныя каардынаты пункта максімальнага зацьмення. Шырыня — шырыня месяцавага ценю ў кіламетрах.