Наталля Дзмітрыеўна Палонская-Васіленка (; 31 студзеня 1884, Харкаў — 8 чэрвеня 1973, Дорнштат, Бадэн-Вюртэмберг) — украінскі -эмігрант другой хвалі, сапраўдны член Навуковага таварыства імя Тараса Шаўчэнкі (з 1947) і Украінскай Свабоднай Акадэміі Навук ў Аўгсбургу (з 1948).
Біяграфія Нарадзілася ў рускай дваранскай сям’і, Дачка Кіеўскага гісторыка, генерал-маёра Дзмітрыя Пятровіча Меньшова ад шлюбу з Марыяй Фёдараўнай Мухартавай, якая паходзіла з курскі дваран. У 1901 годзе скончыла Кіеўскую Фундуклееўскую жаночую гімназію. У 1905—1911 гадах вучылася на гісторыка-філалагічным аддзяленні Вышэйшых жаночых курсаў у Кіеве. У 1909 працавала ў археалагічнай экспедыцыі В Хвойка, у 1913 здала ўступныя экзамены на гісторыка-філалагічны факультэт Кіеўскага універсітэта св. Уладзіміра.
У 1910—1924 гадах выкладала гісторыю і геаграфію ў гімназіях, займала прафесарскія пасады ў шэрагу навучальных устаноў, у тым ліку ў Кіеўскім універсітэце. У 1920-х гадах авалодала украінскай мовай і з тых часоў пісала свае працы пераважна на ёй.
У 1923 годзе выйшла замуж за былога міністра адукацыі і замежных спраў УНР Мікалая Васіленка, які неўзабаве быў арыштаваны і абвінавачаны ў контррэвалюцыйнай дзейнасці. Дзякуючы намаганням жонкі ён праз некаторы час быў рэабілітаваны. У апошнія гады жыцця Мікалай Васіленка быў цяжка хворы і памёр у 1935 годзе.
У 1918—1925 годзе працавала ў Кіеўскім археалагічным інстытуце, у 1924—1941 гадах — ва Усеўкраінскай акадэміі навук (у 1934—1938 была вызвалена ад працы па палітычных матывах). У 1927—1932 гадах-прафесар Кіеўскага мастацкага інстытута.
У кастрычніку 1940 года ў Маскве абараніла доктарскую дысертацыю на тэму: «Нарысы па гісторыі засялення паўднёвай Украіны ў сярэдзіне XVIII стагоддзя (1734—1775 гады)».
Падчас нямецкай акупацыі Украіны працавала дырэктарам Інстытута Археалогіі Акадэміі Навук (кастрычнік-снежань 1941 года) і Кіеўскага Цэнтральнага Архіва Старажытных Актаў (снежань 1941 — верасень 1943), навуковы кансультант Музея-архіва пераходнага перыяду (1942). Акрамя таго, уваходзіла ў склад аргаддзела Кіеўскай гарадской управы, была адной з адказных за перайменавання гарадскіх вуліц.
У верасні 1943 года, незадоўга да вызвалення Кіева, пераехала на захад. З кастрычніка 1943 года — рэферэнт Украінскага Цэнтральнага Камітэта ў Львове (на чале з Уладзімірам Кубіёвічам). У 1944 года чытала лекцыі ва Украінскім вольным універсітэце ў Празе.
Пасля пераезду універсітэта ў Мюнхен з 1945 года працавала прафесарам дадзенага ўніверсітэта ў Мюнхене, з 1965 года — віцэ-прэзідэнт Украінскага Гістарычнага Таварыства. З 1966 года — дэкан філасофскага факультэта Украінскага вольнага універсітэта.
Працы «Очерки по истории заселения южной Украины в середине XVIII века (1734—1775 гг.)» (1940)
«Процес Центра Дій» (1955) «Особливості Української Православної Церкви» (1959) «Гетьман Мазепа та його доба» (1959) «Перші віки християнства на Україні» (1963) «Запоріжжя XVIII століття та його спадщина» (тт. 1-2, 1965-67) «Українська Академія Наук» (тт. 1-2, 1955-57) «Український Вільний Університет (1921-71)» (1971)
Крыніцы
Літаратура
Спасылкі
Аудиозапись воспоминаний Наталии Дмитриевны Полонской-Василенко (1965)
Катэгорыя:Выкладчыкі Кіеўскага ўніверсітэта