Гета ў Воўчыне (лета 1941 — верасень 1942) — яўрэйскае гета, месца прымусовага перасялення яўрэяў вёскі Воўчын Камянецкага раёна і бліжэйшых населеных пунктаў падчас Халакосту.
Гісторыя Паводле перапісу 1939 года ў вёсцы Воўчын пражывала 402 прадстаўнікі яўрэйскай нацыянальнасці.
Адразу пасля акупацыі Воўчына нямецкімі войскамі большая частка габрэяў (больш за 100 чалавек) былі адпраўленыя ў гета ў Высокім, дзе іх забілі разам з мясцовымі яўрэямі 2 лістапада 1942 года.
Прыкладна праз два месяцы пасля акупацыі немцы, рэалізуючы нацысцкую праграму знішчэння яўрэяў, сагналі мясцовых яўрэяў у гета. Гета было абгароджана калючым дротам, але ахоўвалася фармальна. Габрэі маглі выходзіць з гета і мяняць рэчы на прадукты.
Апошніх яўрэяў (больш за 40 чалавек) разам з яўрэямі з гета ў Чарнаўчыцах (350 чалавек) забілі ў канцы кастрычніка (у верасні) 1942 года на паўночнай ускраіне вёскі, на ўзлеску за Новым Воўчынам (пры Польшчы мястэчка падзялялася на Стары Воўчын, Новы і «аблогу»). Асуджаныя людзі, да гэтага часу амаль толькі старыя і дзеці, ішлі да месца расстрэлу пакорліва, не спрабуючы бегчы. Іх падманулі, што будуць перавозіць у іншае гета, і прымусілі пагрузіць сваю маёмасць на сялянскія падводыВ. Сарычев. Нина Петручик — девочка и гетто .
У забойстве ўдзельнічалі немцы і паліцаі. Каля ямы людзей распраналі і расстрэльвалі. Кожнай наступнай групе загадвалі класціся па-над ужо забітых. Ямы засыпалі толькі злёгку, і праз пясок праступала кроў.
Памяць У 1965 годзе на брацкай магіле ахвяр генацыду яўрэяў быў усталяваны бетонны абеліск.
Крыніцы
Літаратура
Воўчын Катэгорыя:Воўчын Катэгорыя:Гісторыя Камянецкага раёна