Талент — выдатныя прыродныя (прыроджаныя) чалавека, якія праяўляюцца ў пэўнай сферы дзейнасці.
Паходжанне тэрміна Слова паходзіць ад меры вагі «талент» — найвышэйшай вагавой адзінкі ў грэцкай сістэме мер. У Новым Запавеце ўтрымліваецца «», у якой гаворыцца аб трох рабах, якія атрымалі на захоўванне ад гаспадара таленты срэбра. Першы і другі раб ужылі іх у справу і прымножылі. Трэці ж закапаў свой талент у зямлю і не прынёс ніякага даходу. Адсюль паходзіць і выраз «закопваць талент у зямлю».
Агульныя звесткі Талент абумоўлівае высокі ўзровень развіцця здольнасцей, якія даюць чалавеку магчымасць паспяхова, самастойна і арыгінальна выканаць пэўную дзейнасць. Такая сукупнасць здольнасцей дазваляе атрымаць прадукт дзейнасці, які адрозніваецца навізной, высокім узроўнем выканання і грамадскай значнасці.
Першыя прыкметы таленту могуць аказацца ўжо ў дзіцячым узросце, разам з тым талент можа праявіцца і пазней. Талент можа праявіцца ў розных сферах чалавечай дзейнасці ў галіне музыкі, літаратуры, прыродазнаўчых навук, тэхнікі, спорту, у арганізатарскай і педагагічнай дзейнасці, у розных відах вытворчасці. Спалучэнне здольнасцей, якія з'яўляюцца асновай таленту, у кожным выпадку бывае асаблівым, уласцівым толькі пэўнай асобе.
Адрозніваюцца пэўныя тыпы таленту, якімі валодаюць людзі ў той ці іншай ступені. У пачатку 1980-х гадоў напісаў кнігу «Структура розуму: тэорыя множнага інтэлекту», у якой ён вызначыў сем тыпаў таленту, інтэлекту:
вербальна-лінгвістычны (адказвае за здольнасць пісаць і чытаць, уласцівы журналістам, пісьменнікам і юрыстам); лічбавы (характэрны для матэматыкаў); прасторавы (ўласцівы дызайнерам і мастакам); фізічны (ім нададзены спартсмены і танцоры, гэтыя людзі лягчэй вучацца на практыцы); асобасны (яго таксама называюць эмацыйным; адказвае за тое, што чалавек кажа сам сабе); міжасобасны (людзі з гэтым талентам часта становяцца палітыкамі, аратарамі, гандлярамі, акцёрамі); талент навакольнага асяроддзя (гэтым талентам бываюць нададзены дрэсіроўшчыкі, земляробы).
Літаратура
Катэгорыя:Адоранасць