Вялі́кая мужчы́нская адмо́ва () — гістарычная з’ява канца XVIII стагоддзя, пры якой заможныя мужчыны Заходняга свету перасталі выкарыстоўваць у сваім адзенні яркія колеры, мудрагелістыя формы і разнастайнасць, пакінуўшы гэтыя аспекты для жаночага адзення. Замест гэтага мужчыны засяродзіліся на адрозненнях крою і якасці тканіны.
Тэрмін, уведзены брытанскім псіхолагам Джонам Флюгелем у 1930 годзе, лічыцца асноўным паваротным момантам у гісторыі адзення, калі мужчынскі стыль перастаў быць дэкаратыўным і дэталізаваным. Флюгель сцвярджаў, што мужчыны «адмовіліся ад сваіх прэтэнзій на тое, каб лічыцца прыгожымі» і «адгэтуль імкнуліся быць толькі карыснымі»Quoted by Bourke, p. 23. Вялікая адмова спрыяла ўсталяванню манаполіі касцюма на мужчынскі дрэс-код у пачатку XIX стагоддзя.
Гісторыя Вялікая мужчынская адмова пачалася ў сярэдзіне XVIII стагоддзя пад уплывам ідэалаў Асветніцтва; адзенне, якое сігналізавала пра арыстакратычны статус, выйшла з моды на карысць функцыянальных, утылітарных рэчаў.
Падчас Вялікай французскай рэвалюцыі нашэнне адзення, звязанага з раялісцкім Старым парадкам, рабіла чалавека мішэнню для якабінцаў. Мужчыны з рабочага класа той эпохі, многія з якіх былі рэвалюцыянерамі, сталі вядомыя як санкюлоты, таму што яны не маглі дазволіць сабе шаўковыя брыджы (кюлоты) і замест іх насілі менш дарагія панталоны. Тэрмін упершыню быў выкарыстаны як абраза французскім афіцэрам Жанам-Бернарам Гацье дэ Мюрнанам, але быў прыняты самімі гэтымі людзьмі падчас Дэманстрацыі 20 чэрвеня 1792 года.
У Злучаных Штатах гэты рух быў звязаны з амерыканскім рэспубліканствам: Бенджамін Франклін адмовіўся ад парыка падчас Амерыканскай рэвалюцыі, а пазней, у 1840 годзе, Чарльз Огл у сваёй «Прамове пра залатую лыжку» асудзіў Марціна Ван Бюрэна.
Стандарты мужчынскага адзення, якія склаліся пасля Адмовы, заставаліся практычна нязменнымі ў Заходнім свеце да з’яўлення контркультуры і ўзмацнення нефармальнасці ў 1960-я гады.
Характарыстыкі Стандартам мужчынскага адзення падчас Адмовы стала цёмнае або чорнае адзенне. Высокія абцасы, прынятыя ў Еўропе ў пачатку XVII стагоддзя на аснове персідскага абутку для верхавой язды, выйшлі з мужчынскай моды да 1740-х гадоў. Вузкія брыджы, якія сведчылі пра лепшы крой і падкрэслівалі сілу мужчынскай фігуры, асабліва ног, былі заменены панталонамі. Таксама адмовіліся ад панчох, дарагіх парыкоў і тканін.
Крыніцы
Катэгорыя:Гісторыя моды Катэгорыя:XVIII стагоддзе