Людвік Ліхтаровіч (; ) — прафесійны вайсковец. Удзельнік першай і другой сусветнай вайны у Польшчы і ў Францыі. Штабны афіцэр войска Расійскай імперыі, Сярэдняй Літвы, дыпламаваны палкоўнік пяхоты Войска Польскага .

Біяграфія Людвік Ліхтаровіч нарадзіўся 16 верасня 1890 года ў Бабруйску у сям’і Каэтана Ліхтаровіча і Мальвіны, народжанай Каліноўскай. Ён атрымаў атэстат аб сярэдняй адукацыі ў Бабруйску, а затым вывучаў права ў Санкт-Пецярбургу. Там жа таксама скончыў Акадэмію Генеральнага штаба. Пачаў ваенную службу ў Імператарскай расійскай арміі. 18 красавіка 1919 года ён змяніў падпалкоўніка Рамуальда Валікоўскага на пасадзе начальніка штаба Камандавання польскіх войскаў ва Усходняй Расіі і Сібіры. Пасля вяртання ў Польшчу быў прыняты ў Польскую армію.

На мяжы 1920 і 1921 гадоў ён быў начальнікам штаба 1-га корпуса войска Сярэдняй Літвы, а з 26 лютага 1921 года — шэфам штаба групы войск Сярэдняй Літвы. У жніўні 1921 года ён быў пераведзены з пасады камандавання аператыўнай групы «Беняконі» ў камандаванне Генеральнай акругі «Брэст» на пасаду намесніка начальніка штаба. У 1921—1922 гадах ён праслухаў 1-ы дадатковы курс падрыхтоўкі ў Вышэйшай ваеннай школе і Школе палітычных навук у Варшаве, адначасова застаючыся дадатковым афіцэрам 70-га пяхотнага палка ў Плешаве . Пасля заканчэння курсаў ён быў прызначаны ў камандаванне акругі корпусу № 3 у Гродне на пасаду намесніка начальніка штаба. У лістападзе 1925 года ён быў пераведзены з пасады начальніка штаба камандавання акругі корпуса № 9 у Брэсце на пасаду камандзіра 15-га пяхотнага палка ў Дэмбліне.

У маі 1926 года, падчас дзяржаўнага перавароту, падраздзяленне, якім ён камандаваў, перайшло на бок законных уладаў Рэспублікі Польшча. Улетку 1927 года ён быў пераведзены ў афіцэрскі склад пяхоты, адначасова аддадзены ў распараджэнне каменданта Цэнтра вышэйшых ваенных даследаванняў у Варшаве, але з захаваннем за сабой надбаўку камандзіра палка за службу. У 1928 годзе ён быў намеснікам камандзіра Эксперыментальна-трэніровачнага цэнтра ў Рэмбертаве . Улетку 1930 года ён быў пераведзены ў камандаванне корпуснай акругі № X у Пшэмыслі на пасаду інспектара па прызыве. Ён узначальваў службу набору ў акрузе, у тым ліку кантраляваў працу акруговых камандаванняў набору. Вясной 1935 года ён быў пераведзены ў Міністэрства ваенных спраў на пасаду выконваючага абавязкі намесніка начальніка Дэпартамента набору. 24 кастрычніка 1938 года быў зацверджаны на пасадзе начальніка дэпартамента.

Пасля паразы ў вераснёўскай кампаніі 1939 года ён дабраўся да Францыі, а летам 1940 года, пасля французскай кампаніі, — у Вялікабрытанію. У Польскіх узброеных сілах у 1940—1941 гадах камандаваў 20-м кадравым стралковым батальёнам, які ўваходзіў у склад 7-й кадравай стралковай брыгады .

У 1929 годзе ён ажаніўся з Зоф’яй Федаровіч. У іх нарадзіўся сын Анджэй і дачка Аляксандра. Пасля дэмабілізацыі ён пасяліўся з сям’ёй у Нотынгеме, Англія. Пахаваны ў агульнай магіле з жонкай і сынам на могілках Ганерсберы ў Лондане.

Кар’ера

Падпалкоўнік — зацверджаны 3 мая 1922 г., са старшынствам з 1 чэрвеня 1919 г. і 166-я пасада ў корпусе пяхотных афіцэраў. Палкоўнік — 1 снежня 1924 г., са старшынствам з 15 жніўня 1924 г. і 34-м месцам у корпусе пяхотных афіцэраў.

Ордэны і ўзнагароды

Крыж Незалежнасці (10 снежня 1931 г.) M.P. z 1925 r. nr 296, poz. 1252 з фармулеўкай «za pracę w dziele odzyskania niepodległości». Афіцэрскі крыж Ордэна Адраджэння Польшчы (11 лістапада 1937 г.) M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 410 з фармулеўкай «za zasługi w służbie wojskowej». Крыж Харобрах (чатыры разы, трэці раз у 1921 г.) Залаты Крыж Заслугі ўпершыню (15 снежня 1925 г.) Залаты Крыж Заслугі ў другі раз (23 красавіка 1938 г.) M.P. z 1938 r. Nr 94, poz. 144 з фармулеўкай «za zasługi na polu pracy społecznej». Крыж Заслугі войска сярэдняй Літвы (1926) Памятны медаль вайны 1918—1921 гг. Медаль Дзесятай гадавіны адноўленай незалежнасці Значок за раненні і траўмы Кавалер Ордэна Ганаровага легіёна (Францыя) Памятны медаль Першай сусветнай вайны (Францыя) Медаль Перамогі («Médaille Interalliée»)

Крыніцы

Літаратура

Афіцэрскія гадавікі 1923, 1924, 1928 і 1932 гг. Асабістыя дзённікі міністра ваенных спраў. Хроніка 7-й брыгады, Гістарычны інстытут генерала Сікорскага.