Дэхка́ны (, , , , , , — «земляроб») — абазначэнне сярэднеазіяцкіх сялян.
Першапачаткова ў сасанідскім Іране дэхканамі называліся заможныя сяляне, выселеныя з абшчыны і вядучыя самастойную гаспадарку, часткай пераўтвораныя затым у феадалаў, часам — сельскія старшыны. У VII—XII стагоддзях дэхканы — землеўладальнікі-феадалы са старадаўняй іранскай шляхты, якія валодалі зямлёй на правах мулька; часам дэхканамі называлі і сялян — уласнікаў зямлі. Па меры таго як паміж XI і XIII стагоддзямі мясцовыя землеўладальнікі ў Іране і ў Сярэдняй Азіі саступалі месца цюркскім і мангольскім ваенным ленікам (іктадарам), значэнне «дэхкан» як феадалаў паступова знікла. Пасля XIII стагоддзя тэрмінам пазначалі сялян усіх катэгорый.
У пачатку 1990-х гадоў, на першых этапах пераходу былых савецкіх рэспублік да рынкавай эканомікі, у заканадаўстве краін Сярэдняй Азіі карысталіся словазлучэннем «дэхканская (фермерская) гаспадарка», як даслоўным эквівалентам тэрміна «сялянская (фермерская) гаспадарка», прынятага ў Расіі. Гэтая тэрміналогія выкарыстоўваецца па гэты дзень у Таджыкістане для параўнальна буйных прыватных гаспадарак, якія з’яўляюцца юрыдычнымі асобаміСельское хозяйство Республики Таджикистан, статистический сборник, Госкомстат Республики Таджикистан, Душанбе, 2007..
Крыніцы
Літаратура
Катэгорыя:СялянстваКатэгорыя:Сярэдняя Азія