Мікала́й (Міко́ла) Івано́ў — беларускі педагог, грамадскі і палітычны дзеяч беларускай дыяспары ў міжваеннай Латвіі. Кіраўнік Беларускага выбарчага камітэта ў 1922 годзе.
Біяграфія Працаваў настаўнікам у сістэме беларускага школьніцтва ў Латвіі. Актыўна ўдзельнічаў у грамадска-палітычным жыцці беларускай меншасці.
Напярэдадні першых выбараў у Сойм Латвіі І склікання ў 1922 годзе ўзначаліў Беларускі выбарчы камітэт (БВК). Гэты камітэт, які складаўся пераважна з прадстаўнікоў працоўнай інтэлігенцыі і сялянства, сфарміраваў і выставіў у Латгальскай выбарчай акрузе асобны «Беларускі спіс» (№ 21). Іваноў разам з іншымі дзеячамі кіраваў перадвыбарчай кампаніяй, якая грунтавалася на патрабаваннях сацыяльна-эканамічных рэформ, забеспячэнні зямлёй сялянства, свабодзе выкарыстання беларускай мовы ў школах і аддзяленні рэлігіі ад дзяржавы. Нягледзячы на намаганні камітэта, беларускі спіс не здолеў правесці ніводнага дэпутата ў парламент, сабраўшы толькі 1548 галасоў.
Мікалай Іваноў працягнуў сваю педагагічную і культурна-асветніцкую працу ў наступныя гады. Ён з'яўляўся сябрам Таварыства беларускіх настаўнікаў у Латвіі (ТБНЛ). 25 сакавіка 1933 года ў Рызе падчас урачыстасцей, прысвечаных святкаванню 25-годдзя абвяшчэння Беларускай Народнай Рэспублікі, адбылося таксама і ўшанаванне яго працы. Гэтае мерапрыемства было спалучана з калектыўным юбілеем васьмі выбітных беларускіх настаўнікаў Латвіі (разам з Мікалаем Івановым ушаноўваліся Мікалай Дзямідаў, Якуб Кастылюк, Сяргей Сахараў, Сцяпан Сіцько, Рыгор Плыгаўка, Аляксандр Родзька і Яўстах Хруцкі). З нагоды юбілею ўсе яны атрымалі ад Кастуся Езавітава памятныя жэтоны з выявай Францішка Скарыны.
Далейшы лёс Мікалая Іванова невядомы.
Крыніцы
Літаратура
Катэгорыя:Педагогі Латвіі Катэгорыя:Беларусы ў Латвіі