Тэадор Аляксандр Ляцкі (каля — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, паэт, духоўны пісьменнік эпохі барока. Вялікі падстолі літоўскі (1653—1654), маршалак надворны літоўскі (1654—1683).
Сям'я Прадстаўнік шляхецкага роду Ляцкіх уласнага герба «Цмок», сын Яна Альфонса і Яны Тальваш. Быў жанаты з Ганнай, дачкой Пятра Паца. Не пакінуў нашчадкаў мужчынскага полу
Кар'ера Сваю кар’еру пачаў у сярэдзіне XVII стагоддзя з мясцовых урадаў (пасад), паступова атрымаўшы прызнанне пры каралеўскім двары: З 1644 па 1652 гады (і паўторна ў 1656—1683 гадах) з’яўляўся старостам радуньскім. У 1649 годзе быў прызначаны цівуном біржанянскім. Таксама трымаў нерадавыя староствы, у тым ліку Неманойцкае (да 1661) і Шродскае (1661—1664).
Вялікі падстолі літоўскі з 1653 года, прызначаны на пасаду каралём Янам ІІ Казімірам. Маршалак надворны літоўскі з 1654 года, знаходзіўся на пасадзе амаль трыццаць гадоў (да самай смерці ў 1683 годзе), што зрабіла яго адным з самых працяглых кіраўнікоў надворнага маршалкоўства ў гісторыі ВКЛ.
Са смерцю маршалка ў 1683 годзе мужчынская лінія роду Ляцкіх у Вялікім Княстве Літоўскім перапынілася.
Літаратурная творчасць У гісторыі культуры Тэадор Аляксандар Ляцкі вядомы як прадстаўнік барочнай рэлігійнай паэзіі. Меў выдатную адукацыю і пісаў на польскай мове. Яго асноўная праца — кніга лірычных эмблем «Набожныя жаданні» («Pobożne pragnienia»), выдадзеная ў Крэцінзе. Гэты твор з’яўляецца мастацкім перакладам і адаптацыяй папулярнага лацінскага каталіцкага трактата «Pia desideria» езуіта .
Сучаснікі, у прыватнасці паэт , высока ацэньвалі паэтычны талент Ляцкага, параўноўваючы яго з такім майстрам, як . Асобныя яго вершы таксама захаваліся ў рукапісных хатніх зборніках (раптулярах) тагачаснай шляхты.
Крыніцы
Літаратура
Тэадор Аляксандр Катэгорыя:Сенатары Рэчы Паспалітай Катэгорыя:Маршалкі надворныя літоўскія Катэгорыя:Падстоліі вялікія літоўскія Катэгорыя:Польскамоўныя паэты