Еўрапейскі міграцыйны крызіс 2015 года, або Еўрапейскі крызіс бежанцаў«Europe’s African Refugee Crisis: Is the Boat Really Full?». Der Spiegel. 15 April 2014.«This is a primarily refugee crisis, not only a migration phenomenon». пачаўся ў 2015 годзе з павелічэння колькасці бежанцаў і мігрантаў«The majority of people arriving this year in Italy and Greece especially have been from countries mired in war or which otherwise are considered to be 'refugee-producing' and for whom international protection is needed. However, a smaller proportion is from elsewhere, and for many of these individuals, the term 'migrant' would be correct.» у Еўрапейскі Саюз (ЕС) праз Міжземнае мора або Паўднёва-Усходнюю Еўропу. Мігранты — выхадцы з Заходняй і Паўднёвай Азіі, Афрыкі і Заходніх Балкан. На думку Вярхоўнага камісара Арганізацыі Аб’яднаных Нацый па справах бежанцаў, першая тройка, паводле краіны паходжання (больш за мільён), прыбылых у ЕС праз Міжземнае мора ў 2015 годзе — сірыйцы (49 %), афганцы (21 %) і іракцы (8 %). З бежанцаў і мігрантаў, якія прыбываюць у Еўропу марскім шляхам у 2015 годзе, 58 % мужчын, 17 % жанчын і 25 % дзяцей. Фразы «Еўрапейскі міграцыйны крызіс» і «Еўрапейскі крызіс бежанцаў» сталі шырока ўжывацца ў красавіку 2015, калі пяць лодак з амаль 2000 мігрантаў патанулі ў Міжземным моры, агульная колькасць загінуўлых ацэньвалася ў больш за 1200 чалавек.
Па звестках Еўрастата, краіны-члены ЕС атрымалі больш за 1,2 мільёны хадайніцтваў пра прадастаўленне прытулку ў 2015 годзе, што ўдвая болей за 2014 год. Чатыры дзяржавы (Германія, Венгрыя, Швецыя і Аўстрыя) атрымалі каля двух трацін заяў пра прадастаўленне прытулку ЕС у 2015 годзе. Асноўнымі краінамі, грамадзяне якіх шукаюць прытулку (складаюць больш за палову ад агульнай колькасці), былі Сірыя, Афганістан і Ірак.
Гісторыя
У 2007—2011 гадах вялікая колькасць мігрантаў з Блізкага Усходу і Афрыкі перасеклі турэцка-грэчаскую мяжу, што вымусіла Грэцыю і Еўрапейскае агенцтва па ахове межаў Frontex узмацніць памежны кантроль. У 2012 годзе прыток імігрантаў у Грэцыю па сушы скараціўся на 95 % пасля будаўніцтва плоту на грэчаска-турэцкай мяжы, дзе не працякае рака Марыца. У 2015 годзе Балгарыя правяла мадэрнізацыю памежнай агароджы, каб прадухіліць ўезд мігрантаў з Турцыі.
У 2010—2013 гадах каля 1,4 мільёны неграмадзян ЕС, просьбітаў прытулку і бежанцаў імігравалі ў ЕС штогод, тым жа часам 750 000 мігрантаў-неграмадзян ЕС эмігравалі з ЕС, такім чынам чыстая іміграцыі склала прыкладна 650 000 штогод, але скарацілася з 750 000 да 540 000 ў перыяд з 2010 да 2013 года.
Да 2014 года колькасць хадайніцтваў пра прадастаўленне прытулку ў ЕС дасягала піку ў 1992 годзе (672 000), 2001 годзе (424 000) і 2013 годзе (431 000). У 2014 годзе яна дасягнула 626 000. Па звестках УВКБ ААН, краінамі ЕС з найбольшай колькасцю прызнаных бежанцаў на канец 2014 года былі Францыя (252 264), Германія (216 973), Швецыя (142 207) і Вялікабрытанія (117 161). Ні адна еўрапейская дзяржава не ўвайшла ў першую дзясятку краін ў свеце, якія прымаюць бежанцаў.
Да 2014 года колькасць незаконных перасячэнняў мяжы па моры і сушы, выяўленых агенцтвам Frontex на знешніх межах ЕС, дасягнула свайго піку ў 2011 годзе — 141 051 чалавек.
Еўрастат паведаміў, што ў 2015 годзе дзяржавы-члены ЕС упершыню атрымалі больш за 1,2 мільёна заяў пра прадастаўленне прытулку, што болей за ўдвая за 2014 год. Чатыры дзяржавы (Германія, Венгрыя, Швецыя і Аўстрыя) атрымалі каля двух трацін хадайніцтваў ЕС пра прадастаўленне прытулку ў 2015 годзе, прычым Венгрыя, Швецыя і Аўстрыя з’яўляюцца асноўнымі атрымальнікамі хадайніцтваў пра прадастаўленне прытулку на душу насельніцтва. Больш за 1 мільён мігрантаў перасеклі Міжземнае мора ў 2015 годзе, значна скараціўшыся да 364 000 ў 2016 годзе, а затым яшчэ болей скараціўшыся ў 2017 годзе.
Даклад 2010 года
У 2010 годзе Еўрапейская камісія даручыла правесці даследаванне фінансавых, палітычных і прававых наступстваў перасялення мігрантаў у Еўропу. У дакладзе робіцца выснова, што ёсць некалькі варыянтаў вырашэння пытанняў, звязаных з міграцыяй у Еўропе, і што большасць дзяржаў-членаў выступаюць за «спецыяльны механізм, заснаваны на абвяшчэнні квотаў дзяржавамі-членамі».
Адказнасць перавозчыкаў
Артыкул 26 Шэнгенскай Канвенцыі абвяшчае, што перавозчыкі, якія перавозяць людзей, якім адмоўлена ва ўездзе ў Шэнгенскую зону, павінны плаціць як штрафы, так і выдаткі на вяртанне гэтых людзей у краіны паходжання. Дадатковыя палажэнні па гэтай тэме змяшчае Дырэктыва ЕС 2001/51/EC. Гэта не дазваляла мігрантам без візы садзіцца на самалёты, судны ці цягнікі, якія ўязджаюць у Шэнгенскую зону, і прымушала іх звяртацца да паслуг кантрабандыстаў мігрантаў. Гуманітарныя візы, звычайна, не выдаюць бежанцам, якія хочуць звярнуцца за прытулкам.
Законы пра незаконны ўвоз мігрантаў забараняюць дапамагаць мігрантам перасякаць кожную нацыянальную мяжу, калі ў іх няма дазволу на ўезд. Гэта прымусіла многія авіякампаніі правяраць наяўнасць віз і адмаўляць мігрантам у праездзе без віз, у тым ліку праз міжнародныя рэйсы ўнутры Шэнгенскай зоны. Атрымаўшы адмову ў паветраных перавозках, многія мігранты паспрабавалі дабрацца да краіны прызначэння па сушы. Паводле даследавання, праведзенага для Еўрапейскага парламента, «штрафы для перавозчыкаў, вымусілі іх браць на сябе некаторыя кантрольныя абавязкі еўрапейскіх паліцэйскіх службаў, або блакаваць просьбітаў прытулку удалечыні ад межаў Еўропы, або прымушаць іх плаціць больш і браць на сябе большую рызыку нелегальных паездак».
Прыязным бежанцам дыскусантам не падабаецца той факт, што афіцыйнай палітыцы (прынамсі, у некаторых краінах, такіх як Швецыя) свабоднага права хадайнічаць пра прадастаўленне прытулку процістаіць адказнасць перавозчыкаў, прымушаючы бежанцаў выкарыстоўваць незаконны і небяспечны маршрут з дапамогай кантрабандыстаў, каб рэалізаваць права, якое, на думку многіх, не можа быць адмоўлена. Прапанова пра гуманітарныя візы (уцекачы змогуць атрымаць дазвол на ўезд да паездкі, калі ў іх ёсць падставы для прадастаўлення прытулку) была адхілена з-за колькасці прыбывалых людзей.
На паперы закон пра адказнасць перавозчыкаў не перашкаджае свабоднаму праву на прытулак, бо штраф на авіякампаніі не прысуджаецца, калі чалавеку сапраўды прадастаўлены прытулак. Але авіякампаніі не могуць ведаць, каму будзе прадастаўлены прытулак, а каму не, і таму блакуюць уезд для ўсіх.
Міжнародная арганізацыя па міграцыі (МАМ) і агенцтва ААН па справах бежанцаў (УВКБ ААН) заклікалі высадзіць больш за чатырыста мігрантаў і бежанцаў, выратаваных у цэнтральнай частцы Міжземнага мора, на борт трох суднаў. МАМ таксама падкрэсліла неабходнасць рэгіянальнага пагаднення пра бяспечную высадку мігрантаў і бежанцаў ва ўмовах пандэміі COVID-19.
Незаконны ўвоз мігрантаў
З 1997 года ў Еўропе адбылося некалькі сур’ёзных аварый і смерцяў у выніку незаконнага ўвозу мігрантаў — дзве ў Міжземным моры з-за перакульвання перапоўненых і немараходных суднаў, якія перавозяць мігрантаў, і некалькі на еўрапейскай сушы з-за выкарыстання кантрабандыстамі грузавых аўтамабіляў для перавозкі незаконных мігрантаў. Пераважная большасць смерцяў адбылася падчас незаконнага правозу людзей праз Міжземнае і Эгейскае мора. З 1993 года больш за 34 000 мігрантаў і бежанцаў загінулі, спрабуючы трапіць у Еўропу.
Пачатак і канец крызісу
Пасля кастрычніка 2013 года колькасць уцекачоў, якія прыбываюць у Еўропу, пачало расці, калі Італія пачала ратаваць афрыканцаў з Міжземнага мора з дапамогай выратавальнай праграмы пад назвай «Mare Nostrum» (літар. «Наша мора»); нямецкі часопіс Der Spiegel тады ў красавіку 2014 года казаў пра «еўрапейскі Афрыканскі крызіс бежанцаў».
У сакавіку 2019 года Еўракамісія абвясціла пра завяршэнне міграцыйнага крызісу.
Прычыны павелічэння міграцыі
Фактары, згаданыя як непасрэдныя трыгеры або прычыны раптоўнага і масавага павелічэння колькасці мігрантаў, ўключалі:
Памяншэнне выдаткаў на міграцыю
Адкрыццё паўночна-македонскай маршруту дазволіла мігрантам з Блізкага Усходу здзяйсняць кароткія і недарагія рэйсы ад узбярэжжа Турцыі да грэчаскіх астравоў замест больш доўгага, небяспечнага і дарагога рэйса з Лівіі ў Італію. Па дадзеных Washington Post, акрамя зніжэння небяспекі, новы маршрут зменшыў кошт прыкладна з $ 5,000-6,000 да $ 2,000-3,000.
Балканскі маршрут
18 чэрвеня 2015 года урад Македоніі абвясціў, што мяняе сваю палітыку датычна мігрантаў, якія незаконна ўязджаюць у краіну. Раней мігрантам было забаронена ўязджаць у Македонію (цяпер Паўночная Македонія), што змушала іх карыстацца небяспечнымі і таемнымі спосабамі транзіту, такімі як праход па чыгуначных пуцях у начны час. Змененая палітыка давала мігрантам трохдзённыя дазволы на часовы прытулак, што дазваляла ім падарожнічаць цягніком і аўтамабільным транспартам.
Улетку 2015 года праз Македонію і Сербію штодня праязджала некалькі тысяч чалавек, а да ліпеня іх колькасць перавысіла 100 тысяч. Венгрыя і Сербія пачалі будаваць свае памежныя загароды, бо абедзве дзяржавы былі перагружаны арганізацыйна і эканамічна. У жніўні 2015 года паліцэйскі пераслед мігрантаў, якія перасякаюць мяжу з Грэцыяй, праваліўся ў Македоніі і прымусіў паліцыю звярнуць сваю ўвагу на тое, каб адцягнуць мігрантаў на поўнач у Сербію. 18 кастрычніка 2015 года Славенія пачала абмяжоўваць уезд да 2500 мігрантаў у дзень, абмяжоўваючы ўезд мігрантаў у Харватыю, а таксама Сербію і Македонію. Гуманітарныя ўмовы былі катастрафічнымі; уцекачы чакалі незаконных памочнікаў на незаконных зборных пунктах без якой-небудзь інфраструктуры.
Сірыя
Прэзідэнт Сірыі Башар Асад абвінаваціў Еўропу і Злучаныя Штаты ў міграцыйным крызісе і абвінаваціў Захад у падбухторванні да «тэрарызму», праз падтрымку сірыйскай апазіцыі, ад якога бегла большасць бежанцаў. Тым часам сірыйскі ўрад павялічыў колькасць прызыву на ваенную службу, адначасова палегчыўшы атрыманне пашпартоў для сірыйскіх грамадзян, што прымусіла экспертаў па блізкаўсходняй палітыцы выказаць здагадку, што ён праводзіць палітыку накіраваную на заахвочванне праціўнікаў яго рэжыму «пакінуць краіну».
Чатырохзвёздны генерал НАТА ў камандаванні ВПС ЗША ў Еўропе заявіў, што невыбіральнае прымяненне зброі Асадам і нетрапнае прымяненне зброі расійскімі войскамі з’яўляюцца прычынай таго, што ўцекачы пакідаюць свае краіны. Генерал Філіп Брыдлаў абвінаваціў Расію і рэжым Асада ў «наўмысным правакаванні міграцыі ў спробе сцерці еўрапейскія структуры і зламіць еўрапейскую рашучасць».
Урэгуляванне крызіса ў ЕС
Меркаванні еўрапейскіх палітыкаў
Славай Жыжак выявіў «двайны шантаж» у дыскусіях пра міграцыйны крызіс — тых, хто сцвярджаў, што межы Еўропы павінны быць цалкам адкрыты для бежанцаў, і тых, хто сцвярджаў, што межы павінны быць цалкам закрыты.
Еўракамісар па пытаннях міграцыі, унутраных спраў і грамадзянства Дзімітрыс Аўрамопулас заявіў, што Еўракамісія «не клапоціцца палітычнымі выдаткамі» свайго рашэння міграцыйнага крызісу, бо яна знаходзіцца там на працягу пяці гадоў, каб рабіць сваю працу «з бачаннем, адказнасцю і прыхільнасцю», і тое, што рухае ёю, «не павінна быць пераабрана». Аўрамопулас заклікаў еўрапейскіх нацыянальных лідараў зрабіць тое ж самае і перастаць турбавацца пра перабранні.
31 жніўня 2015 года газета New York Times паведаміла, што канцлер Германіі, лідар Хрысціянска-дэмакратычнага саюза Ангела Меркель выкарыстала некаторыя з сваіх самых моцных фармулёвак датычна міграцыйнага крызісу і папярэдзіла, што свабода перамяшчэння і адкрытыя межы паміж 28 краінамі-членамі ЕС могуць быць пастаўлены пад пагрозу, калі яны не дамовяцца пра сумесны адказ на гэты крызіс.