Christiane Amanpour (perz. کریستین امانپور) jeste britansko-iranska novinarka i voditeljica ABC Newsa, bivši glavni međunarodni dopisnik CNN-a, na kojem je radila 27 godina. Također je i članica Glavnog odbora Međunarodne fondacije ženskih medija (International Women's Media Foundation).
Biografija Rane godine Christiane Amanpour je, prema nekim izvorima, rođena u Iranu"Christiane Amanpour takes on ABC News' This Week", dok je, prema drugim, njeno mjesto rođenja London. Njen otac je Iranac po imenu Mohammad, direktor jedne aviokompanije, a majka joj je Engleskinja Patricia. U Iranu je porodica Amanpour vodila udoban život pod vlašću Reze Pahlavija.
Osnovno obrazovanje stekla je u Iranu, da bi je potom s 11 godina porodica poslala u internat u Englesku. Pohađala je katoličku žensku školu New Hall, koja se nalazi u Chelmsfordu (Essex). Ubrzo nakon izbijanja Iračko-iranskog rata, cijela porodica preselila se u Englesku, gdje i danas živi.
Nakon što je diplomirala na New Hallu, Amanpour se preselila u SAD na studije novinarstva na univerzitetu u Rhode Islandu. Tokom studija radila je na radio stanici alternativnog rocka u Providenceu, WBRU-FM, zatim za filijalu NBC-a, WJAR iz Providencea kao grafički dizajner. Diplomirala je 1983. godine.
CNN mini|desno|Amanpour 2009. na Svjetskom ekonomskom forumu u Davosu Za CNN je počela raditi 1983, u stranoj redakciji u Atlanti, kao asistentica. Prvi značajniji zadatak koji je dobila kad je počela raditi kao strani dopisnik bio je izvještavanje o Iračko-iranskom ratu, da bi 1986. bila poslana u istočnu Evropu da izvještava o raspadu evropskog komunizma. Tri godine kasnije premještena je u Frankfurt, odakle je izvještavala o demokratskim revolucijama koje su se širile Istočnom Evropom u ono vrijeme.
1990. izvještavala je o iračkoj okupaciji Kuvajta, kao i o ratu u Perzijskom zalivu, koji je uslijedio nakon toga. Nekoliko godina kasnije prešla je na Balkan, odakle je počela izvještavati o ratu u Bosni, kao i mnogim drugim konfliktima u zoni. Tokom opsade Sarajeva, zbog emotivnih izvještaja koje je odande slala, gledaoci i kritičari doveli su u pitanje njenu profesionalnu objektivnost, navodeći da su mnogi njeni izvještaji bili nepravedno pristrasni u korist bosanskih muslimana, na šta je ona odgovorila:
U periodu od 1992. do 2010. Amanpour je bila CNN-ov glavni međunarodni dopisnik. Također je bila domaćin dnevnog CNN-ovog programa Amanpour, u kojem je intervjuirala svjetski poznate političare i medijske ličnosti, kao što su Robert Mugabe, princeza Rania, Ehud Barak, Hillary Clinton ili Bob Gates. Izvještavala je s glavnih svjetskih kriznih žarišta, kao što su Irak, Afganistan, Palestina, Iran, Izrael, Pakistan, Somalija, Ruanda, Balkan i SAD, tokom uragana Katrina.
Dobila je ekskluzivne intervjue od lidera Bliskog Istoka, Evrope i Afrike, uključujući iranske predsjednike Mohammada Khatamija i Mahmouda Ahmadinejada, kao i predsjednike Afganistana, Sudana i Sirije. Nakon napada 11. septembra 2001. bila je prvi strani dopisnik koji je intervjuirao britanskog premijera Tonyja Blaira, francuskog predsjednika Jacquesa Chiraca i pakistanskog predsjednika Perweza Musharrafa.
Između 1996. i 2005. autor poznatog američkog programa 60 Minutes Don Hewitt angažirao ju je za svoj program. Zadatak joj je bio da uradi 4-5 međunarodnih izvještaja godišnje, koji su joj donijeli nagradu Peabody 1998. godine. Hewittov nasljednik Jeff Fager nije bio u istoj mjeri oduševljen njenim radom, te je okončao njen ugovor s ovim programom.
Tokom njene karijere bilo je nezaboravnih momenata, kao onaj kad joj je Yasser Arafat spustio slušalicu dok ga je telefonski intervjuirala tokom opsade njegovog rezidencijalnog kompleksa u martu 2002.
ABC News Marta 2010. Amanpour je objavila da napušta CNN i da prelazi na ABC News, gdje je trebala raditi kao voditeljica emisije This Week. Prvu emisiju imala je 1. augusta 2010. Nakon prva 2 mjeseca gledanost ove emisije pala je na najniži nivo od 2003.Steve Krakauer, "This Weak: Christiane Amanpour Leads ABC To Worst Ratings Since 2003", Mediaite, 27. septembar 2010.
28. februara 2011. intervjuirala je Muammara el-Gaddafija i njegova dva sina, Saifa al-Islama i Al-Sadija el-Gaddafija.
Kritike Američka politika Konzervatinvno orijentirani Centar za istraživanje medija (Media Research Center) uputio je Amanpourovoj kritike na račun nekih njenih izvještaja u kojima ona iznosi pozitivne ocjene o demokratskim političarima. 1999. rekla je Hillary Clinton: "Mnoge žene koje srećem na svojim putovanjima van Amerike veoma su impresionirane vama i dive se vašoj dostojanstvenosti."
Također, 2009, kad je Barack Obama dobio Nobelovu nagradu za mir, Amanpour je stala u njegovu odbranu pošto su mnogi smatrali da je nije zaslužio: "Mislim da je ta hajka na njegovu nagradu pretjerana. Očigledno je da je on uradio nešto značajno – nakon 8 godina tokom kojih su SAD bile predmet prezira u cijelom svijetu, SAD su sad uspostavile novi odnos s ostatkom svijeta."
Kritike na izvještavanje o genocidu u Bosni i Hercegovini Oštre kritike na objektivnost reporterskog rada Christiane Amanpour došle su od proizraelski orijentiranih grupa, kao što su Honest Reporting ili Komitet za tačno izvještavanje sa Bliskog Istoka u Americi (Committee for Accuracy in Middle East Reporting in America – CAMERA), podstaknute CNN-ovim dokumentarcem God's Warriors (Božiji ratnici), u kojem ona kao filmski producent analizira porast i jačanje vjerskog fundamentalizma u svijetu. Neki su mediji epizodu Jevrejski Božiji ratnici (God's Jewish Warriors) okarakterizirali kao "gadost CNN-a"."God's Jewish Warriors — CNN's Abomination"
Honest reporting je u svojoj kritičkoj studiji Hard on Jews, soft on Islam (Surova prema Jevrejima, blaga prema islamu) zaključio da je izvještavanje Amanpourove "pristrasno, netačno i puno lažnog morala".
Amanpour se 1992. nalazila u Bosni u svojstvu ratnog izvještača. Izvještavala je iz Kiseljaka, koji je bio pod kontrolom hrvatskih snaga bez ikakvih oštećenja, iako je bio nedaleko od Sarajeva i ratnih dešavanja. 22. decembra napisala je:
Stefan Kinzer iz New York Timesa je 9. oktobra 1994. kritizirao njeno izvještavanje o ratu u Bosni. Citirao je jednog kolegu koji ju je opisao dok je izvještavala o dešavanjima na Markalama u Sarajevu:
U januaru 2004. tužioci u suđenju protiv Stanislava Galića, srpskog generala koji je učestvovao u opsadi Sarajeva, uključili su među dokaze izvještaj stručnjaka za oružje, Berka Zečevića, koji je naveo ukupno 6 mogućih pozicija odakle je bombardiranje pijace na Markalama moglo biti izvršeno, od kojih je 5 bilo pod srpskom kontrolom, a jedno pod kontrolom muslimanskih snaga. Mjesto pod kontrolom muslimanskih snaga bilo je u vidokrugu posmatrača UNPROFOR-a, koji su izvijestili da s tog mjesta nije pucano. Zečević je također naveo i da su neki dijelovi projektila mogli biti proizvedeni na samo 2 mjesta, oba pod kontrolom snaga Republike Srpske. Sud je proglasio Galića krivim van svake sumnje.Presuda Stanislavu Galiću, izvještaj UN-a
Amanpour je, komentirajući kritike na svoje izvještavanje zbog nedostatka neutralnosti tokom rata u bivšoj Jugoslaviji, rekla:
Privatni život Amanpour je član Komiteta za zaštitu novinara (Committee to Protect Journalists), kao i mnogi drugi istaknuti novinari.
Udana je za Jamesa Rubina, bivšeg pomoćnika državnog sekretara SAD-a, predstavnika State Departmenta u administraciji Billa Clintona i trenutno nezvaničnog savjetnika državne sekretarke SAD-a Hillary Clinton i predsjednika Obame. Njihov sin, Darius John, rođen je 2000. Porodica živi u New Yorku.
Amanpour tečno govori engleski, perzijski i francuski jezik.
Pojavljivanja u medijima Amanpour se pojavila u nekoliko filmova i serija glumeći samu sebe. Pojavila se u filmovima Ironman 2 i Pink Panther 2, kao i u seriji Gilmorice.
Reference
Vanjski linkovi
Nepristojna ponuda za Kristijan Amanpour
Kategorija:Britanski novinari Kategorija:Rat u Bosni i Hercegovini Kategorija:Biografije, London Kategorija:Rođeni 1958. Kategorija:Živi ljudi