Zulejda Ida Latas rođena je 17. oktobra 1832. u gradiću Homorodu (okrug Brašov u Transilvaniji) Rumuniji kao Ana Simonis. Bila je jedna od supruga Omera-paša Latasa, prva kompozitorka u Osmanskom Carstvu, i jedna od najpopularnijih kompozitora vojne muzike 19. stoljeća.
Život Zulejda Ida Latas, zvana još i Saida-hanuma i Zubejda-hanuma, rođena je u Rumuniji kao Ana Simonis. Njen brat George je u to vrijeme bio aktivni učesnik u muzičkim i kulturnim krugovima Bukurešta. Bio je jedan od osnivača prve muzičke škole u Krajovi, a u Bukureštu je predavao u Francuskom institutu za djevojke "Manoloti". Na osnovu toga je sestri omogućio muzičko obrazovanje u ovoj instituciji.
Postoji nekoliko verzija Aninog i Omer-pašinog upoznavanja. Jedna od njih je da je godinu dana nakon upisivanja na "Manoloti" pri Omer-pašinom svečanom prolasku kroz Bukurešt na ulici se iznenada susrela sa svojim budućim suprugom. Rumunski historičar Eugen Sendrea, detaljno opisuje prvi susret Ane Simonis i Omer-paše Latasa:Istoria pe placul tuturor, Eugene Sendrea, Bucharest: Vicovia, 2014, 395."Prilikom ulaska velikog paše u Bukurešt studentkinje i studenti našli su se u gužvi koja se stvorila na ulici, straža je morala da opkoli Omer-pašinog konja koji se uznemirio, a hrabri konjanik je u jednom trenutku pogledao u gužvu i vidio kako u njegovoj blizini stoji prelijepa mlada dama, plave kose, kojoj brat popravlja haljinu. Mlada dama je pogledala nevino u Omer-pašu i stavila prst na svoje usne. Veliki vojskovođa se nasmješio tom gestu, ali je i zapamtio velike, plave, sjenovite oči." Kasnije će na jednom koncertu klasične muzike upriličenom u čast otomanskog vojskovođe na klaviru svirati George Simonis u pratnji sestre koja je u to vrijeme imala 15 godina. Rumunski historičar, Sendrea, dalje bilježi:"Te večeri se Omer-paša uspio upoznati s dražesnom mladom damom koju je na kraju večeri otpratio do kuće. Poslije nekoliko dana, Omer-paša poziva Anu u svoju rezidenciju, tražeći od nje da mu svira na klaviru. Utisak koji je ostavila na njega bio je toliko jak da je poslije nekoliko dana pozvao njenog brata i zatražio dozvolu da se njome oženi. Roditelji su dali svoj pristanak, ali su postojala dva uvjeta: da brat George uvijek mora biti dio njene pratnje i time joj osigurati potpunu sigurnost i da djevojka ne smije mijenjati svoju protestantsku vjeru."Omer-paša je pristao na postavljene uvjete, a jedan od proučavatelja Omer-pašinog života, Militaru, bilježi da je paša odustao i od harema da bi se vjenčao s Anom. Vjenčanje se održalo 2. decembra 1848. u zgradi Narodnog pozorišta u Bukureštu. Vjenčanju su prisustvovali konzuli stranih zemalja, viši oficiri turskih i ruskih trupa, rumunski plemići, Anini roditelji, braća i sestre. Ona je nosila predivnu plavu haljinu od muslina, a najupečatljiviji poklon je bilo skupocjeno cvijeće izrađeno od zlata i dragog kamenja, koji su dobili od sultana Medžida, pašinog velikog prijatelja.
Ana Simonis mijenja ime u Saida-hanuma ili Zulejda-hanuma. Poslije Bukurešta, uslijedit će privremeno boravište u Istanbulu, a 1850. Sarajevo, gdje je nastavila da se bavi muzikom. Komponirala je marševe za klavir ili orkestar, svirala klavir i zajedno sa svojim bratom držala časove muzike. Njena muzička djela objavljena su u nekoliko časopisa u Francuskoj i Engleskoj. Jedan od marševa koje je komponovala, objavljen je u časopisu The Illustrated London News, 13. januara 1855. Kompozicija March objavljena je u Londonu, i to je primjer popularnih kompozicija koje su veoma rado slušane u mnogim muzičkim salonima evropskih prijestonica.
Militaru govori i o njihovom zajedničkom životu i raskidu braka:"Ubrzo se imovina njenog muža umnožila i Ana je živjela u zasljepljujućem luksuzu. Međutim, nije odustajala od muzike. Usavršavala je svoje muzičko obrazovanje uzimajući sate kod vrhunskih renomiranih profesora. U Beču je uzimala sate klavira kod čuvenog Carla Czernya, koji je predavo i čuvenom Franzu Lisztu. Nakon izvjesnog vremena, Turci su se povukli iz Bukurešta. Omer-paša je poslan u novu misiju u Anadoliju, a zatim u Bosnu. Ana ga je pratila i ubrzo je postala majka dječaka. Pridruživši se svom mužu u kampanjama, Ana je postala strastveni ljubitelj vojne muzike, komponujući nekoliko trijumfalnih marševa koji su svirani za vrijeme ulaska turske vojske u bitku. Međutim, njihovo dijete koje je imalo svega sedam mjeseci je stradalo. Bol Omer-paše bila je neizreciva. Od tada su i odnosi između supružnika zahladnjeli. Omer se ponadao da će kroz novi brak imati nasljednika te je oženio kćerku Hafiz-paše, njegovog vojnog šefa. Zamolio je Anu da ostane u njegovom haremu, ali je ona bila isuviše ponosna da bi prihvatila tako nedostojnu ulogu. Zatražila je razvod koji joj je dao, ostavila je Omer-pašu i otišla u Pariz. Imala je tada samo 23 godine.”Nakon što se razvela od Omer-paše 1855, posvetila se muzici, a pet godina kasnije, 1860. se udala za Otoa de Brauneckera, s kojim je imala šestero djece. Nastavila je miran život u kulturnim krugovima Pariza, gdje je i umrla 10. januara 1914.
Reference
Kategorija:Rođeni 1832. Kategorija:Umrli 1914. Kategorija:Kompozitori za klavir