Dafne Opera od Jacopo Perija i Jacopo Corsija centar|mini|Dafne koju progoni Apolon, Giovanni Battista Tiepolo, 1744.LibertistaOttavio RinucciniJezikItalijanskiZasnovano naMit o DafnePremijera1598. Palazzo Corsi, Firenca Dafne je najranije poznato djelo koje se, prema savremenim standardima, može smatrati operom. Libreto je napisao Ottavio Rinuccini, a zasniva se na ranijem intermediju iz 1589. godine pod nazivom "Combattimento di Apollo col serpente Pitone", na koji je muziku tada komponovao Luca Marenzio. Taj libreto je u potpunosti sačuvan. Ova opera se smatra prvom savremenom muzičkom dramom.
Većinom izgubljenu muziku dovršio je Jacopo Peri, ali su barem dva od šest sačuvanih fragmenata djelo Jacopa Corsija. Dafne je prvi put izvedena tokom karnevala 1598. godine u Palati Corsi (Palazzo Corsi).
Historija Većina Perijeve muzike je izgubljena, uprkos njenoj popularnosti i slavi u Evropi u vrijeme kada je komponovana, ali je libreto od 455 stihova objavljen i sačuvan. Vladajuća firentinska porodica Mediči bila je toliko oduševljena Dafne da je dozvolila da se Perijevo sljedeće djelo, Euridice, izvede kao dio svečanosti povodom vjenčanja Marije de' Medici i Henrika IV 1600. godine.
Opera je napisana za elitni krug humanista u Firenci, poznat kao Firentinska kamerata, između 1594. i 1597. godine, uz podršku, a moguće i saradnju, kompozitora i mecene Jacopa Corsija. Međutim, prva potvrđena, nejavna izvedba djela za Don Giovannija de' Medici održana je 1597. godine zahvaljujući Marcu da Gaglianu. Prema Perijevom vlastitom svjedočenju, čini se da je opera izvedena tokom tri karnevalske sezone (1595–1598), pri čemu je komponovana godinu ranije. Opera je kasnije izvedena 1599. godine u Palati Pitti i u Palati Guicciardini Corsi Salviati, najkasnije u januaru iste godine, ali su tačni datumi izvođenja predmet rasprave među istraživačima.
Iako je bila pokušaj oživljavanja grčke drame, bila je daleko od onoga što bi antički Grci prepoznali kao dramsku umjetnost.
Priča Radnja opere, u kojoj se Apolon zaljubljuje u nimfu Dafne, inspirisana je Ovidijem i njegovom narativnom poezijom „Metamorfoze“, djelom koje je često korišteno u operama nastalim u firentinskom, mantovanskom i rimskom opernom krugu.
Prema Rinuccinijevom libretu, Apolon spašava čovječanstvo tako što ubija Pitona, a zatim izaziva Kupida na takmičenje u streličarstvu kako bi dokazao ko je bolji strijelac. Kao način osvete, Kupido ga pogodi strijelom i navede ga da se zaljubi u Dafne. Kako bi pobjegla od Apolona, Dafne se pretvara u lovorovo drvo, od kojeg Apolon potom pravi vijenac, koji postaje simbol poezije, muzike i slobode.
Muzika Dafne je napisana za znatno manji ansambl u poređenju s nešto kasnijim operama Claudia Monteverdija, i to za čembalo, lautu, violu, chitarrone i trostruku frulu. Oslanjajući se na tadašnji novi muzički razvoj, Peri je utemeljio recitative – melodični govor uz muzičku pratnju – kao središnji element opere.
Perijev muzički izraz bio je spoj uticaja njegovih savremenika i eksperimentisanja s prikazivanjem ljudskog govora kroz recitativ i muzičku prozodiju. Peri je nastojao da u svom pisanju oponaša tok i muzikalnost govora, dok su njegovi savremenici Emilio de' Cavalieri i Giulio Caccini težili sličnim, ali različitim kompozitorskim ciljevima. Kao rezultat toga, muzika napisana za operu možda je djelimično nastala uz pomoć Caccinija, ali savremena istraživanja to ne potvrđuju.
Također pogledati
La Dafne (Gagliano), 1608 Dafne (Opitz–Schütz), 1627 Dafne in lauro (Fux), 1714 Daphne (Strauss), 1938
Reference
Vanjski linkovi
Libreto s prijevodom u HOASM-u Zvjezdani glasnik Justina Fleminga, predstava o prvoj produkciji Dafne
Kategorija:Opere Kategorija:Italijanska opera