Krioprecipitat, također nazvan skraćeno krio, ili krioprecipitatni antihemofilni faktor (AHF), je smrznuti krvni produkt pripremlje iz krvkrvne plazme. Da bi se stvorio krioprecipitat, plazma se polahko odmrzava do 1–6 °C. Formira se talog nerastvorljiv na hladnoći, koji se sakuplja centrifugiranjem, resuspendira u maloj količini rezidualne plazme (obično 10–15 mL) i zatim ponovo zamrzava radi skladištenja. Krioprecipitat sadrži fibrinogen, faktor VIII, faktor XIII i vWF. U mnogim kliničkim kontekstima, upotreba krioprecipitata je zamijenjena upotrebom koncentrata faktora koagulacije (gdje su dostupni), ali cijeli oblik i dalje rutinski imaju mnoge bolničke banke krvi. Krioprecipitat se može čuvati na −18 °C ili hladnije 12 mjeseci od datuma originalnog sakupljanja ili do 36 mjeseci u Evropi ako se čuva ispod −25 °C. Nakon odmrzavanja, pojedinačne kriogene jedinice (ili jedinice objedinjene sterilnom metodom) mogu se čuvati na 20–24 °C do 6 sati. Ako se kriogene jedinice skupljaju u otvorenom sistemu, mogu se čuvati samo na 20–24 °C do 4 sata. Trenutno se krioprecipitat ne može ponovo zamrzavati za skladištenje nakon što se odmrzne za upotrebu ako nije transfuziran.
Testiranje kompatibilnosti (unakrsno podudaranje) prije transfuzije krioprecipitata nije potrebno. Međutim, krioprecipitat bi po mogućnosti trebao biti ABO kompatibilan s crvenim krvnim zrncima primaoca. ABO-nekompatibilan krioprecipitat može se koristiti s oprezom, posebno s velikim količinama. Ako se koristi velika količina ABO-nekompatibilnog krioprecipitata, primalac može razviti pozitivan direktni antiglobulinski test i, vrlo rijetko, blagu hemolizu. Podudaranje za RhD tip nije potrebno.
Medicinska upotreba Medicinska upotreba za davanje krioprecipitata uključuje: Hipofibrinogenemija (nizak nivo fibrinogena) ili disfibrinogenemija koja se može javiti kod masivnih transfuzija. Krvarenje od prekomjerne antikoagulacije – Svježe smrznuta plazma sadrži većinu faktora koagulacije i alternativni je izbor kada se antikoagulacija mora brzo preokrenuti. Masivno krvarenje. Diseminirana intravaskularna koagulacija Akutna koagulopatija nakon traumatske povrede mozga Krioprecipitat se ne smije koristiti za liječenje hemofilije, von Willebrandove bolesti ili nedostatka faktora XIII ili fibronektina, osim u slučajevima kada alternativne terapije nisu dostupne. Tipična doza za odrasle je 10 jedinica krioprecipitata dobivenog iz pune krvi, što je ekvivalentno dozi fibrinogena od približno 3–4 g. Neželjeni efekti Neželjeni efekti prijavljeni pri upotrebi krioprecipitata uključuju hemolitske transfuzijske reakcije, febrilne nehemolitičke reakcije, alergijske reakcije (od urtikarije do anafilakse), sepsne reakcije, akutnog oštećenja pluća povezanog s transfuzijom, cirkulatorno preopterećenje, bolest graft-versus-host povezanu s transfuzijom i posttransfuzijsku purpuru.
Sastav Svaka jedinica (oko 10 do 15 mL) obično sadrži: Fibrinogen 150–250 mg, iako u prosjeku obično više Faktor VIII 80–150 U Faktor XIII 50–75 U von Willebrandov faktor 100–150 U Krioprecipitat također sadrži fibronektin; međutim, ne postoje jasne indikacije za zamjenu fibronektinom. Američki standardi zahtijevaju od proizvođača da testiraju najmanje četiri jedinice svakog mjeseca, a proizvodi moraju imati najmanje 150 mg ili više fibrinogena i 80 IU faktora VIII po jedinici. Krioprecipitat također sadrži fibronektin; međutim, ne postoje jasne indikacije za zamjenu fibronektinom. Evropski standardi zahtijevaju 140 mg ili više fibrinogena, 70 IU faktora VIII i 100 IU vWF po jedinici.
Historija Iako je trenutnu metodu za proizvodnju krioprecipitata razvila Judith Graham Pool sa Univerziteta Stanford 1964. godine, prvobitno ju je 1971. godine odobrila Američka agencija za hranu i lijekove pod nazivom Krioprecipitirani AHF za Hoxworth Blood Center Univerzitetski medicinski centar Cincinnati.
Reference
Kategorija:Krvni proizvodi Kategorija:Transfuzijska medicina