Charles Hubbard Judd bio je američki psiholog i univerzitetski profesor. Smatra se jednim od najznačajnijih predstavnika rane pedagoške psihologije u Sjedinjenim Američkim Državama te je imao važnu ulogu u njenom razvoju kao samostalne naučne discipline. Zalagao se za primjenu eksperimentalnih i naučnih metoda u proučavanju obrazovanja te je nastojao da pedagoška istraživanja zasnuje na empirijskim dokazima, umjesto na isključivo teorijskim pretpostavkama. Godine 1909. izabran je za predsjednika Američkog psihološkog udruženja (APA).
Život i obrazovanje
Judd je rođen 20. februara 1873. u gradu Bareilly u Britanskoj Indiji, gdje su njegovi roditelji, Charles Wesley Judd i Sarah Hubbard Judd, djelovali kao američki metodistički misionari. Porodica se vratila u Sjedinjene Američke Države 1879, kada je Judd imao šest godina.
Visoko obrazovanje započeo je na Univerzitetu Wesleyan u Connecticutu, gdje je diplomirao 1894. Tokom studija pohađao je predavanja kod profesora Andrewa Campbella Armstronga, koji ga je zainteresovao za oblast psihologije i usmjerio njegov daljnji akademski put. Nakon toga odlazi u Njemačku na postdiplomski studij na Univerzitetu u Leipzigu, gdje je ušao u krug studenata Wilhelma Wundta, začetnika eksperimentalne psihologije. Pod Wundtovim neposrednim mentorstvom, Judd je uspješno odbranio doktorsku disertaciju 1896. Strogi laboratorijski pristup i empirijska metodologija koje je usvojio u Leipzigu ostavili su trajan utjecajna njegov kasniji istraživački rad u Americi. S ciljem približavanja ove metodologije engleskom govornom području, Judd je preveo Wundtovo klasično djelo Outlines of Psychology na engleski jezik.
Akademska karijera
Po povratku u Sjedinjene Američke Države 1896, Judd je prve dvije godine proveo kao instruktor u psihološkom laboratoriju na Univerzitetu Wesleyan. Godine 1898. prelazi na Univerzitet New York, gdje je predavao eksperimentalnu psihologiju, da bi od 1900. do 1901. godine radio kao profesor pedagogije i psihologije na Univerzitetu u Cincinnatiju. Njegov akademski uspon nastavlja se 1901. godine kada dolazi na Univerzitet Yale kao instruktor psihologije. Na Yaleu ubrzo napreduje u zvanje profesora, a u periodu od 1907. do 1909. godine uspješno je rukovodio tamošnjim psihološkim laboratorijem.
Preokret u njegovoj karijeri nastupa 1909. kada biva imenovan za profesora i direktora Odsjeka za obrazovanje na Univerzitetu u Chicagu. Na ovoj poziciji proveo je skoro tri decenije, sve do svog penzionisanja 1938. Pod njegovim administrativnim i naučnim vodstvom, ovaj odsjek je postao vodeći centar za postdiplomske studije i napredna obrazovna istraživanja u državi. Nakon povlačenja sa univerziteta, Judd je preminuo 18. jula 1946. u Santa Barbari u Kaliforniji.
Naučni rad i doprinos
Judd je bio jedan od vodećih zagovornika primjene naučnih metoda u obrazovanju. Smatrao je da nastavni planovi i programi i metode poučavanja trebaju biti zasnovani na rezultatima psiholoških istraživanja i eksperimentalno provjerenim činjenicama, a ne isključivo na teorijskim pretpostavkama.
O vlastitom zaokretu prema proučavanju obrazovanja kasnije je napisao:
Ovo iskustvo označilo je prekretnicu u njegovom naučnom radu te ga usmjerilo prema sistematskom proučavanju procesa učenja, nastave i školskog obrazovanja.
Godine 1903. objavio je utjecajnu knjigu Genetic Psychology for Teachers, kojom je postavio osnove za sistematsku psihološku analizu školskih nastavnih planova i programa. Za razliku od nekih svojih savremenika, poput Edwarda Thorndikea koji se fokusirao na učenje putem pokušaja i pogrešaka, Judd je razvio poznatu teoriju generalizacije u transferu učenja. Prema ovoj teoriji, sposobnost primjene naučenog u novim situacijama ne zavisi od ponavljanja identičnih elemenata, već od sposobnosti učenika da razumije, generalizuje i apstrahuje opća načela i odnose.
Značajan doprinos dao je i eksperimentalnom proučavanju procesa čitanja. U saradnji sa svojim istaknutim doktorantom Guyjem Thomasom Buswellom, provodio je laboratorijska istraživanja pokreta očiju tokom čitanja, što je omogućilo dublje razumijevanje razlika između glasnog i tihog čitanja te mehanizama učenja kod djece.
Pored doprinosa pedagoškoj psihologiji, Judd je dao značajan doprinos i socijalnoj psihologiji. U djelu The Psychology of Social Institutions (1926) zastupao je stav da ljudski kognitivni razvoj i viši mentalni procesi nisu isključivo biološki uslovljeni, već da su u velikoj mjeri oblikovani društvenim institucijama, jezikom i kulturnim alatima razvijenim kroz historiju.
Odabrana djela
Genetic Psychology for Teachers (1903) Psychology of High-School Subjects (1915) Lessons in Community and National Life (s Leonom Carrollom Marshallom, 1918) Silent Reading: A Study of the Various Types (s Guyem Thomasom Buswellom, 1922) The Psychology of Social Institutions (1926) Education as Cultivation of the Higher Mental Processes (1936)
Također pogledajte
Pedagoška psihologija Pedagoška psihologija Eksperimentalna psihologija Wilhelm Wundt Edward Thorndike John Dewey Guy Thomas Buswell
Reference
Vanjski linkovi
Arhivska građa Charlesa Hubbarda Judda na sajtu Biblioteke Univerziteta u Chicagu Charles H. Judd, an Empire of Testing, and the "Science of Education" at the University of Chicago – Monografija Johna W. Boyera o doprinosu Charlesa Judda razvoju pedagoških nauka na Univerzitetu u Chicagu
Kategorija:Rođeni 1873. Kategorija:Umrli 1946. Kategorija:Predsjednici Američkog psihološkog udruženja Kategorija:Američki psiholozi Kategorija:Pedagoški psiholozi