miniatura|300px| A tormenta no mar de Galilea de Rembrandt. Fai referencia ao momento en que Xesús calma a tormenta.

Os milagres de Xesús son os feitos sobrenaturais que se atribúen a Xesucristo no curso da súa vida terreal e que foron recollidos nos Evanxeos canónicos. Estes milagres pódense clasificar en catro grupos: as curacións, exorcismos, a resurrección dos mortos e o control sobre a natureza. O número exacto dos milagres depende de como se contan os milagres, por exemplo, no milagre da filla de Xairo, onde unha muller se cura e unha nena é resucitada, pero os dous acontecementos son narrados nos mesmos parágrafos dos Evanxeos, e polo xeral de forma conxunta, e o feito de que a nena tiña 12 anos e a muller estivera enferma durante 12 anos foi obxecto de diversas interpretacións.

Estes milagres causaban a indignación de escríbalos e os mestres da lei.

Neses tempos, escríbalos, fariseos e outros, atribuíron a unha confabulación con Belcebú este poder de expulsar aos demos. Xesús defendeuse enerxicamente destas acusacións. Segundo os relatos evanxélicos, Xesús non só tiña o poder de expulsar demos, senón que transmitiu ese poder aos seus seguidores Ata se menciona o caso dun home que, sen ser seguidor de Xesús, expulsaba con éxito demos no seu nome.

Segundo o escrito en Mateo 11: 20-24, Corazín, Betsaida e Cafarnaún -tamén chamada Capernaúm-, son a cidades onde Xesús realizou a maior parte dos seus milagres, debido a que estes aínda non se arrepentían dos seus pecados.

Segundo Xoán 14:10-14, Xesús pídelles aos apóstolos que crean por esas obras porque é o Pai (Deus) quen as realiza nel. Tamén lles di que todo o que pidan ao Pai no seu nome el o fará, para que o Pai sexa glorificado no Fillo.

Milagres nos Evanxeos Canónicos miniatura|250px|Imaxe do libro de horas Les Très Riches Heures du Duc de Berry, no que se mostra a Xesús curando a un endemoñado Vinte e catro milagres sobre curacións Sete curacións de espíritos inmundos Nestes pasaxes pódese observar que ata os demos próstranse ante Xesús, obedéceno e recoñéceno como o Santo Fillo de Deus.

O da rexión de Gerasa (Mt. 8:28-34, Mc. 5:1-20, Lc. 8:26-29 ): Era posuído por moitos espíritos inmundos que se facían chamar Lexión, que foron expulsados e entraron nun hato de porcos, que logo morreron. O mudo (Mt. 9:32-34): A xente estaba asombrada e os fariseos afirmaban que grazas ao príncipe dos demos Xesús realizaba os seus exorcismos. O endemoñado cego e mudo (Mt. 12:22-23, Lc. 11:14-15 ) A filla da cananea , : foi un milagre levado a cabo na rexión de Tiro e de Sidón, por petición e graza á fe da nai da vítima. O neno epiléptico , , : Os discípulos que acompañaban a Xesús non puideron curar ao neno porque tiñan falta de fe. O da sinagoga en Cafarnaún , : Foi curado nos días de repouso, María Madalena : Da cal saíron 7 demos. Tamén curou a outras mozas, entre elas: Xoana, muller de Chuza intendente de Herodes, e Susana.

Dúas curacións de leprosos

Dun leproso de Galilea,, , tamén encontrado no Evanxeo Egerton e no Corán: foi curado ao ser tocado pola man de Xesús. De dez leprosos : ian camiño a Xerusalén e Xesús curounos co poder da súa palabra.

Cinco curacións de paralíticos miniatura|Nun cadro de Gabriel von Max, representación de Xesús curando a un neno (Imposición de mans).

O criado do centurión en Cafarnaún , : Foi curado a distancia por petición e grazas á fe do centurión. Non está claro si o relatado no Evanxeo de Xoán é o mesmo milagre, xa que o beneficiario é neste caso o fillo dun cortesán, aínda que os detalles da narración son idénticos. Un paralítico de Cafarnaún : quen estaba prostrado, e tamén lle foron perdoados os seus pecados. Os escribas acusaron a Xesús de blasfemo. O home da man seca , , : debido a este milagre os fariseos se enfureceron e murmuraban planeando a destrución de Xesús. A muller na sinagoga que estaba encurvada e non podía enderezarse : esta curación tivo lugar tamén en sábado e nunha sinagoga, polo cal Xesús foi criticado. O de Xerusalén : este home levaba 38 anos doente e foi curado un sábado nun estanque chamado Betesda en hebreo.

Catro curacións de cegos

Os dous cegos de Cafarnaún . Bartimeo, o de Xericó,, , tamén encontrado no Corán): El suplicoulle misericordia e Xesús díxolle que foi salvado grazas á súa fe. O de Betsaida : A quen curou poñéndolle saliva nos ollos e impoñéndolle as mans. O de nacemento : Xesús o curou restrebando lodo feito coa súa propia saliva, nos ollos do cego, quen logo se lavou na piscina de Siloe.

Outras seis curacións miniatura|250px|Xesús e a sogra de Pedro, escena da abadesa Hitda de Meschede

A febre da sogra de Pedro: foi curada na súa casa en Cafarnaún, ao ser tomada pola man de Xesús. A muller con fluxo de sangue , , : quen se curou ao tocar o manto de Xesús. Un xordomudo na Decápolis : a quen curou meténdolle os dedos nos oídos, cuspindo, tocándolle a lingua e dicindo: "Effatá", que significa "ábrete". O hidrópico : esta curación foi feita un sábado na casa dun dos principais fariseos. A orella de Malco : un discípulo de Xesús cortoulle a orella no transcurso do Prendemento, Xesús curoulla e reprendeu ó seu discípulo por facelo. O fillo do alto oficial do rei : Xesús e o oficial estaban en Canaán, e o que finaba estaba en Cafarnaún.

Curacións feitas de modo xenérico

Ademais das xa mencionadas curacións, hai pasaxes que fan referencia a ocasións en que Xesús curou de modo xenérico diversas enfermidades. Menciónanse cinco a continuación:

Percorrendo Galilea , . Ao poñerse o sol , , . Xunto ao mar de Galilea . No Templo Cando se retira ao mar cos seus discípulos

Dez milagres sobre a natureza miniatura|250px|A multiplicación dos pans. Retablo de 1870, Igrexa da natividade de María, Ravensburg, Alemaña.

Xesús obrou tamén, segundo os evangelios, dez prodixios de tipo natural, nos que se pon de manifesto a obediencia das forzas naturais á súa autoridade.

A tempestade acougada : sucede no Mar de Galilea. Xesús dilles aos seus discípulos homes de pouca fe, xa que estes atemorízanse e pensan que perecerán. Camiñar sobre a auga , , : os discípulos creron ver unha pantasma e deron voces de medo. Dirixíanse nunha barca a Cafarnaún. A primeira multiplicación dos pans e os peixes , , , : este é o único milagre que se atopa nos catro evanxeos canónicos. Foi realizado nun monte de Galilea, localizado no deserto preto do lago de Tiberiades. A moeda na boca do peixe : Xesús mandou a Pedro sacar diñeiro da boca do peixe para pagar impostos. Cando secou a figueira : secou a figueira ordenándolle que nunca máis tivese froito. Este milagre mostra a importancia e o poder da fe. Xesús afirma que con fe se poden mover montañas. A segunda multiplicación dos pans e os peixes : foi realizado no deserto. A pesca milagrosa : sucedeu no Lago Genesaret. Logo deste, Simón Pedro, Xacobe e Xoán convertéronse en discípulos de Xesús. A Transfiguración de Xesús., , . A Transubstanciación do pan e o viño no corpo e o sangue de Cristo , , As Vodas de Canaán : onde converteu a auga en viño. De acordo ao Evanxeo segundo san Xoán, foi o primeiro signo realizado por Xesús ao comezo do seu ministerio público, e foi efectuado a pedido da Virxe María, a súa nai.

Catro milagres sobre resurrección miniatura|250px|A resurrección de Lázaro por Giotto di Bondone (século XIV). Unha nena de trece anos de idade, filla de Xairo , : Xesús afirmou que a nena non estaba morta, senón só durmida. Lázaro, de Betania, tamén encontrado no Corán): quen xa levaba catro días morto e estaba sepultado nunha cova. O fillo da viúva da cidade de Naín : Xesús compadeceuse da viúva ao vela chorar, tocou o féretro no que levaban ao rapaz e lle ordenou que se levantara. A Resurrección de Xesús , , . Os restantes milagres denominados vulgarmente "resurreccións" son en verdade "reanimacións", é dicir, un retorno á vida anterior (a filla de Xairo, o fillo da viúva de Naín, e Lázaro). A resurrección de Xesús representa o triunfo definitivo sobre a morte, pois "unha vez resucitado de entre os mortos, xa non morre máis; desde agora a morte xa non ten poder sobre el" (Romanos 6:9). Para os cristiáns, a resurrección de Xesús é a que define a súa divindade.

Milagres nos evanxeos apócrifos Resurrección do mozo rico: Xesús ensinoulle ao mozo os segredos do Reino de Deus.

Evanxeo da infancia de Tomé

Gorrións feitos con barro (parte II): Lese que Xesús aos cinco anos de idade deu vida a doce gorrións feitos con barro un día sábado.21. ¿Qué dicen los evangelios apócrifos? Opus Dei Resurrección do neno caído nunha terraza (parte IX): Acusan a Xesús de facer caer ao neno e Xesús resucítao. Resurrección do mozo que cortaba leña (parte X): Morreu desangrado ao cortase a planta do pé cun machado, Xesús resucitouno e as multitudes asombráronse e admirábanlle. Xesús na fonte (parte XI): Xesús tiña seis anos de idade. Multiplicación do gran de trigo (parte XII): Xesús tiña oito anos de idade e alimentou a todos os pobres da aldea ao recoller e moer un gran de trigo. Milagre das dúas pezas dun leito (parte XIII): Xesús axuda ao seu pai Xosé co encargo de facer un leito. Xesús enferma e cura ao seu segundo mestre (partes XIV-XV): Xosé levoulle a este mestre, ao que Xesús maldixo porque este pegoulle na cabeza. Logo curouno ao oír o bo testemuño que dicía o seu terceiro mestre sobre El. Cura a Xacobe da mordedura dunha víbora (parte XVI): A víbora mordeuno na man, Xesús soprou sobre a ferida e a víbora quedou morta. Resurrección dun neno (parte XVII): Xesús tomoulle do peito e ordenoulle que revivise. Era un neno da súa veciñanza. Resurrección dun home (parte XVIII): O home resucitou e adoroulle e a xente quedou impresionada.

Notas

Véxase tamén Outros artigos Crucifixión de Xesús Resurrección de Xesús Ascensión de Xesús Ligazóns externas Evanxeo da infancia de Tomé Catholic.net: Explicación sobre os milagres. Los Milagros de Jesucristo escrito por L. Cl Fillion .

Categoría:Eventos na vida de Xesús