Hipólito de Roma, nado c. 170 e finado c. 235, foi bispo e un dos teólogos cristiáns máis importantes dos séculos II e III, cuxa procedencia, identidade e corpus seguen sendo esquivos para estudosos e historiadores.
Algunhas comunidades suxeridas inclúen Roma, Palestina, Exipto, Anatolia e outras rexións de Oriente Medio. Os mellores historiadores daquela época, incluídos Eusebio e Xerome, admiten abertamente que non poden nomear onde Hipólito, o comentarista bíblico e teólogo, exerceu o seu papel. Leran as súas obras pero non posuían probas de onde proviña. Focio I de Constantinopla descríbeo na súa Bibliotheca (cod. 121) como discípulo de Ireneo, de quen se dicía que era discípulo de Policarpo. Polo contexto, parece que Focio estaba a suxerir que Hipólito se identificaba publicamente deste xeito. Mais esta afirmación é dubidosa.
Unha teoría máis antiga afirma que entrou en conflito cos papas do seu tempo e parece que dirixiu un grupo cismático como rival do bispo de Roma, converténdose así en antipapa. Dende este punto de vista, opúxose aos papas romanos porque suavizaban o sistema penitencial para dar cabida ao gran número de novos conversos pagáns. Non obstante, reconciliouse coa igrexa antes de morrer como mártir.
A partir do século IV, xurdiron varias lendas que o identificaban como un sacerdote do cisma novaciano ou como un soldado convertido por San Lourenzo. Tamén foi confundido con outro mártir do mesmo nome. O papa Pío IV identifícao como "San Hipólito, bispo de Ponto ", martirizado durante o reinado de Alexandre Severo, utilizando como fonte unha inscrición nunha estatua atopada na igrexa de San Lourenzo en Roma e conservada no Vaticano.
Notas
Categoría:Antipapas