miniatura|260px|Coroa do Emperador do Sacro Imperio.
Esta é unha lista de emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico
O Sacro Emperador Romano era, como regra xeral, o soberano do Sacro Imperio Romano Xermánico, antecesor de diversos países, case todos na Europa Central. Subsistiu desde século X até o seu colapso en 1806.
Considérase que o título imperial pasou dos romanos para o Reino dos francos cando, en 800 d.C., o Papa León III coroou o rei dos francos, Carlomagno, emperador e este, por protección á Igrexa, na calidade de patricio dos romanos e por forza da súa dignidade imperial, condenou os perseguidores do pontífice á morte, condena que foi retirada por intervención do propio papa. Tras a división do Reino Franco en tres partes polo tratado de Verdun, de 843, o título ficou vinculado, en principio, ao reino central lotarínxio, mais terminou por pasar para o do leste cando Oto I, o Grande, duque dos saxóns, rei franco oriental, foi coroado emperador en 962. A transferencia do título foi xustificada pola teoría política medieval da translatio imperii.
De inicio, o emperador se autointitulava Imperator Augustus, empregando títulos do antigo Imperio Romano. O título "Sacro Emperador Romano", ben como o nome do Sacro Imperio Romano, xurdiu só nos séculos seguintes (e os historiadores engaden a cualificación "-Xermánico" ao título e ao imperio, acusando o carácter eminentemente alemán da entidade política e do territorio que esta controlaba).
O emperador era escollido por un grupo de príncipes posteriormente coñecidos como electores, mais, até a súa coroación polo Papa en Roma, ostentaba só o título de Rei de romanos (rex romanorum). Ao recibir a coroa imperial, o emperador mantiña o título de rei (título este con funcións dadas polo dereito feudal). A partir de 1508, dispensouse a obrigación da coroación polo papa para que o electo puidese levar o título imperial (ou, formalmente, de "emperador-electo").
O título de emperador tiña conotacións relixiosas, o que suxería unha obrigación de protexer a Igrexa (o propio Carlomagno se arrogaba a suprema dirección da Igrexa, recibida co título imperial). O emperador tamén era ordenado como sub-diácono, o que excluía non-católicos e mulleres do trono. A relación precisa entre as funcións temporal e relixiosa do título nunca ficou moi clara e causou conflitos serios entre os duques xermánicos e o papa, como, por exemplo, na Cuestión das Investiduras o século XI.
A selección do rei/emperador estaba influenciada por diversos factores. Como o título era formalmente electivo, a sucesión era hereditaria só até un correcto punto, aínda que acostumaba ocorrer dentro dunha mesma dinastía até que se esgotasen os sucesores. O proceso esixía que o demandante fixese concesións aos electores, o que contribuía ao debilitamento do poder central (do emperador) en favor dos príncipes territoriais do Imperio. O colexio dos electores foi fixado en sete pola Bula Dourada en 1356; en 1623, durante a Guerra dos Trinta Anos, engadíronse outros electores.
Tras 1438, o título permaneceu nas mans da Casa de Habsburgo, coa breve excepción de Carlos VII, da Casa de Wittelsbach. O título foi finalmente abolido en 1806.
Dinastías Dinastía carolinxia Carlos I o Grande, 800-814. Lois I o Piadoso, 814-840. Lotario I, 843-855. Lois II o Mozo, 855-875. Carlos II o Calvo, 875-877. Carlos III o Gordo, 881-887.
Dinastía Guidoni Guido de Spoleto, 891-894. Lamberto de Spoleto, 894-898.
Dinastía carolinxia Arnulfo de Carintia, 896-899. Lois III o Cego, 901-905. Berengario de Friúl, 915-924.
Dinastía otónida Odón I o Grande, 962-973. Odón II, 973-983. Odón III, 996-1002. Henrique II o Santo, 1014-1024.
Dinastía salia Conrado II, 1027-1039. Henrique III, 1046-1056. Henrique IV, 1084-1105. Henrique V, 1111-1125.
Dinastía Supplinburger Lotario II, 1133-1137.
Dinastía Hohenstaufen Frederico I Barbaroxa, 1155-1190. Henrique VI, 1191-1197.
Dinastía Welf Odón IV de Brunswick, 1209-1215 (deposto en 1215; morreu asasinado en 1218).
Dinastía Hohenstaufen Frederico II, 1220-1250.
Casa de Luxemburgo Henrique VII, 1312-1313.
Casa de Wittelsbach Luís IV o Bávaro, 1328-1347.
Casa de Luxemburgo Carlos IV, 1355-1378. Sexismundo, 1410-1437.
Casa de Habsburgo Frederico III de Habsburgo, 1440-1493. Maximiliano I de Habsburgo, 1493-1519. Carlos V, emperador-electo 1519-1530, emperador 1530-1556. Fernando I, 1556-1564. Maximiliano II, 1564-1576. Rodolfo II, 1576-1612. Matías, 1612-1619. Fernando II, 1619-1637. Fernando III, 1637-1657. Leopoldo I, 1658-1705. Xosé I, 1705-1711. Carlos VI, 1711-1740.
Casa de Wittelsbach Carlos VII Alberte, 1742-1745
Casa de Habsburgo-Lorena Francisco I, 1745-1765. Xosé II, 1765-1790. Leopoldo II, 1790-1792. Francisco II, 1792-1806.
Categoría:Listas de monarcas Categoría:Sacro Imperio Romano Xermánico uk:Імператори Священної Римської імперії