Jean-Antoine Letronne

Jean-Antoine Letronne, nado en París o 25 de xaneiro de 1787 e finado na mesma cidade o 14 de decembro de 1848, foi un arqueólogo, filólogo helenista, epigrafista e numismático francés, "Letronne, Jean-Antoine". En Enciclopedia Italiana. 1933. Istituto della Enciclopedia Italiana.profesor no Collège de France e director do Gabinete de Antigüidades e Medallas da Biblioteca Nacional.

Traxectoria

Letronne naceu en París en 1789, fillo dun gravador pobre que conseguiu envialo a estudar Arte como aprendiz dun pintor chamado David. Mais os seus gustos artísticos orientábanse daquela cara á literatura, o que o levou a se matricular no Collège de France, onde se di que adoitaba exercitar a súa desenvolvida facultade crítica corrixindo antigas traducións de autores gregos e comparando logo os resultados coas edicións máis recentes e aprobadas.Chisholm, H., ed. (1911). Foi alumno do xeógrafo Edme Mentelle e do helenista Jean-Baptiste Gail."Letronne Antoine Jean". Comité des travaux historiques et scientifiques (CTHS.fr).

Entre 1810 e 1812 viaxou por Francia, Italia, Suíza e os Países Baixos, e ao seu regreso a Francia publicou un artigo publicado Essai critique sur la topographie de Syracuse. Dous anos máis tarde apareceu o seu traballo Recherches géographies et critiques sur le livre De mensura orbis terrae.Véxase "(1814)" en "Publicacións". En 1815 foi comisionado polo Goberno francés para completar a tradución de Estrabón que fora comezada por Gabriel de La Porte du Theil, e en marzo de 1816 foi admitido para o seu ingreso na Académie des inscriptions et belles-lettres de París."Letronne Jean-Antoine. (1787 - O 1816 - 1848). Helléniste". Académie des inscriptions et belles-lettres (AIBL.fr).Aufrère, S. "Letronne, Antoine-Jean". En Dictionnaire critique des historiens de l'art. Institut national d'histoire de l'art (INHA.fr).

En 1817 foi nomeado director da École Nationale des Chartes, e en 1819 inspector xeral da universidade. En 1831 converteuse en profesor de Historia no Collège de France, e en 1834 foi elixido para a cátedra de Ética e Historia nesa institución, que en 1837 cambiou pola de Arqueoloxía, na que sucedeu a Chapollion.Leclant, J. (1988). Páxina 717.

En 1832, a instancias de François Guizot, foi nomeado conservador do Gabinete de Medallas por unha orde do 14 de novembro, e poucos días despois, o 19 de novembro, Presidente do Conservatorio e director da Biblioteca do Rei, cargo que ocupou ata 1840."Antoine-Jean Letronne". En Amandry, M. (2005). "Les directeurs du département des Monnaies, Médailles et Antiques depuis 1719 ". Bibliothèque nationale de France (comitehistoire.bnf.fr)."Les directeurs de la Bibliothèque nationale (les maîtres de la librairie, administrateurs généraux, présidents)". BnF. Comité d'histoire (BNF.fr).

miniatura|esquerda|Medalla co busto de Jean-Antoine Letronne, creada por David d'Angers (1840)."Portrait de Jean-Antoine Letronne (1787-1848), archéologue". Parismuseescollections.paris.fr

Letronne foi administrador do Collège de France de 1840 a 1848. Foi membro do Comité de Traballos Históricos e Científicos de 1836 a 1841 e membro fundador da Sociedade de Xeografía. En 1840 sucedeu a Pierre Daunou como conservador xeral dos Arquivos Nacionais."Cécile Colonna". En Amandry, M. (2005). "Les directeurs du département des Monnaies, Médailles et Antiques depuis 1719 ". Bibliothèque nationale de France (comitehistoire.bnf.fr).

En 1835 contribuíu á publicación da revista Nouvelles Annales de l'Institut archéologique, da que foi membro do consello de redacción.Nouvelles annales publiées par la section française de l'Institut archéologique. Tomo I. Bourgeois-Maze, París. 1836. Páxina VI.

Entre outras entidades académicas e sociedades eruditas, Letronne foi elixido o 11 de xaneiro de 1847 membro asociado da Real Academia de Bélxica, na súa Clase de Letras e Ciencias Morais e Políticas."Antoine Jean Letronne". Académie royale des Sciences, des Lettres et des Beaux-Arts de Belgique (Academieroyale.be). Pola súa banda, na Academia das Ciencias de Turín foi elixido membro correspondente o 13 de xaneiro de 1825 e socio estranxeiro o 20 de xaneiro de 1833. "Jean-Antoine Letronne". Accademia delle Scienze di Torino (Accademiadellescienze.it).

Ao longo da súa traxectoria académica, Letronne foi distinguido como cabaleiro da Orde do Mérito polas Ciencias e as Artes (Prusia) e como oficial da Lexión de Honra. miniatura|270x270px|Tumba de Jean-Antoine Letronne no cemiterio do Père-Lachase. Jean-Antoine Letronne finou en París o 14 de decembro de 1848 aos 61 anos, e está soterrado na división 14 do cemiterio do Père-Lachaise."Letronne, Jean Antoine (1787-1848)". Amis et Passionnés du Père Lachaise (APPL-lachaise.net)."Jean Antoine Letronne". Findagrave.com

Fundador da epigrafía moderna Letronne foi un erudito de sona no seu tempo. O filólogo alemán Johannes Franz cualificouno como vir immortalis,Leclant, J. (1988). Páxina 716. e o historiador dinamarqués Barthold Georg Niebuhr escribiu: "M. Letronne por si só vale unha academia".Sarrut, G.; Saint-Edme, B. (1837). Páxina 192. Foi recoñecido como ”o verdadeiro fundador dos estudos modernos de epigrafía clásica", ao ser o primeiro en formular claramente os principios metodolóxicos fundamentais desa disciplina, insistindo na necesidade de considerar todas as inscricións, mesmo as máis modestas, e definindo claramente as regras de restauración dos textos incompletos. Para o historiador francés Louis Robert, era "o modelo por excelencia".

Tamén estivo detrás do proxecto dunha nova edición das Geographi graeci minores, cuxo plan elaborara xunto con Karl Müller. Logo do seu pasamento, Émile Egger e Wladimir Brunet de Presle dedicáronse á publicación dos papiros gregos do Museo do Louvre, cuxo estudo iniciara Letronne.

O "anticlericalismo" de Letronne En 1834, Jean-Antoine Letronne publicou un artigo en La Revue des Deux mondes co título e "Des opinions cosmographiques des pères de l'Église rapprochées des doctrines philosophiques de la Grèce", no que, ademais de dar creto á idea da Terra plana, contrapuña as "fantasías relixiosas da Idade Media" á era da razón, a era da Ilustración.Letronne (1834). "Des opinions cosmographiques des pères de l’Église rapprochées des doctrines philosophiques de la Grèce". En Revue des Deux Mondes. 3ª serie. Vol. 1. Nº 6. 15 de marzo. Páxinas 601-633. Está conformado á maneira dun artigo científico, e os argumentos utilizados nel proceden, na súa maior parte, das repetidas afirmacións de Cosmas Indicopleustes, seguidor do cristianismo nestoriano e de Lactancio."L'obscurantisme du Moyen Âge: une manipulation, entre le mythe et le prétexte. L'exemple de la Terre plate ". En Courrier de Rome. Nº 671. Xaneiro de 2024. Páxina 7.

miniatura|O cráter lunar Letronne nunha imaxe da misión Apollo 16.|270x270px

Eponimia

O cráter lunar Letronne leva ese nome en memoria de Jean-Antoine Letronne."Letronne". Gazetteer of Planetary Nomenclature (Planetarynames.wr.usgs.gov).

Publicacións Esta é unha escolma da abundante produción bibliográfica de Jean Antoine Letronne:"Letronne, Antoine-Jean (1787-1848)". Persee.fr

(1812). Essai sur la topographie de Syracuse au commencement ducinquième siècle avant l'ére vulgaire. Didot L'ainé, París. (1813). Remarques sur quelques passages d'Eunapius, Thucydide. Plutarque, etc. J. B. Sajou, París. (1813). Nouveau dictionnaire géographique ou description de toutes les parties du monde (baixo o pseudónimo Auguste L***). Sainbtin, parís. (1814). Recherches géographiques et critiques sur le livre De Mensura Orbis Terrae. G. Mathiot, París. (1817). Considérations générales sur l'évaluation des monnaies grecques et romaines, et sur la valeur de l'or et de l'argent avant la découverte de l'Amérique. F. Didot, París. (ca. 1820). Tabulae octo nummorum, ponderum, mensurarum apud Romanos et Graecos. F. Didot, París. (1821). Éclaircissemens sur une inscription grecque contenant une inscription grecque. Journal des savants, París. (1822). Mémoire sur le tombeau d'Osymandyas décrit par Diodore de Sicile. Imprimerie royale, París. (1823). Lettre à M. Malte-Brun sur quelques locutions relatives à léxpression des comptes monétaires. MM. Eyriès et MalteBrun. (1823). Recherches pour servir à l'histoire de l'Égypte pendant la domination des Grecs et des Romains. Boulland-Tardieu, París. (1823). Explication d'une inscription grecque en vers. Fain, París. (1824). Inscription grecque, gravée sur la base d'une statue trouvée dans les fouilles du canal d'Alexandrie, et maintenant dans la collection Drovetti à Turin. Fain, París. (1824). Observations critiques et archéologiques sur l'objet des représentations zodiacales qui nous restent de l'antiquité. A. Boulland, París. (1825). Cours élémentaire de géographie ancienne et moderne. 8ª ed. Maire_Nyon, París. [Edicións en castelán: Madrid, 1830; Madrid, 1844] (1826). Observations historiques et géographiques sur le Périple attribué à Scylax. Journal des savants, París. (1826). Lettre à M. Joseph Passalacqua sur un papyrus grec et sur quelques fragmens de plusieurs papyrus appartenant à sa collection d'antiquités égyptiennes. C. J. Trouve, París. (1827). Atlas de geographie ancienne pour servir a l'intelligence des oeuvres de Rollin. F. Didot, París. (1827). Examen du texte de Clément d'Alexandrie. Imprimerie royale, París. (1828). Analyse critique du recueil d'inscriptions grecques et latines de M. le comte de Vidua. Dondey-Dupré, París. (1831). Mémoire sur le monument d'Osymandyas de Thèbes. Imprimerie royale, París. (1831). Essai sur les Idées Cosmographiques qui se rattachent au nom d'Atlas. Didot, París. (1832). Matériaux pour l'histoire du Christianisme en Égypte, en Nubie et en Abyssinie. Imprimerie royale, París. (1833). La Statue vocale de Memnon, considérée dans ses rapports avec l'Égypte et la Grèce. Imprimerie royale, París. (1833). Observations philologiques et archéologiques sur les noms des vases grecs. Imprimerie royale, París. (1833). Récompense promise à qui découvrira ou ramènera deux esclaves échappés d'Alexandrie. Imprimerie royale, París. (1834). Projet de diviser en sections l'Académie des inscriptions et belles-lettres. F. Didot, París. (1835). Lettres d'un antiquaire à un artiste sur l'emploi de la peinture historique murale dans la décoration des temples et des autres édifices publics ou particuliers chez les Grecs et les Romains. Heideloff et Campé, París. (1837). Appendice aux lettres d'un antiquaire à un artiste sur l'emploi de la peinture historique murale dans la décoration des temples et des autres édifices publics ou particuliers chez les Grecs et les Romains. Heideloff et Champé, París. (1838). Supplément aux Observations sur les noms des vases grecs. Imprimerie royale, París. (1839). Sur la séparation primitive des bassins de la Mer Morte et de la Mer Rouge. Gide, París. (1840). Fragments des poèmes géographiques de Scymnus de Chio et du faux Dicéarque. Gide, París. (1840). Sur l'origine du zodiaque grec et sur plusieurs points de l'astronomie et de la chronologie des Chaldéens. Imprimerie royale, París. (1840). Inscription grecque de rosette. F, Didot, París. (1840). Note sur deux noms de vases grecs. Imprimerie royale, París. (1841). Fragments inédits d'anciens poètes grecs. F. Didot, París [2ª ed. (1862). F. Didot, París]. (1841). Du revétement des Pyramides de Gizeh. Imprimerie royale, París. (1842-1848). Recueil des inscriptions grecques et latines de l'Égypte. Tomo I (1842); Atlas (1842); Tomo II (1848). (1843). Inscription grecque accompagnée des noms hiéroglyphiques de Marc-Aurèle et de Lucius Vérus. Imprimerie royale, París. (1843). Explication dune Inscription Grecque trouvée dans l'intérieur d'une statue antique de Bronze. Imprimerie royale. (1843). Rapport à M. le ministre des Travaux publics sur la découverte faite a la Sainte-Chapelle d'un coeur. Panckoucks, París.