O rexurdimento da lingua córnica (en ; literalmente "resurección do córnico") é un proceso actual para revivir o uso do córnico en Cornualla, Inglaterra. A desaparición da lingua córnica comezou a acelerarse durante o século XIII, mais o seu declive comezou coa difusión do inglés antigo nos séculos V e VI. A última persoa que coñeceu plenamente unha forma tradicional do córnico, John Davey, morreu en 1891. O movemento de renacemento comezou a finais do século XIX como resultado do interese académico pola lingua, que xa estaba extinta, e tamén como resultado do movemento do rexurdimento celta. En 2009, a UNESCO cambiou a clasificación do córnico de "extinto" a "en perigo crítico de extinción", considerado como un fito para o renacemento da lingua.
Revitalización miniatura|Placa conmemorativa na casa de Henry Jenner con inscrición bilingüe. Durante o século XIX a lingua córnica foi obxecto de interese anticuario e impartíronse unha serie de conferencias sobre o tema e publicáronse folletos sobre o mesmo. En 1904, o estudoso das linguas celtas e activista cultural córnico Henry Jenner publicou A Handbook of the Cornish Language. A publicación deste libro considérase a miúdo como o inicio do actual movemento de renacemento. A ortografía deste libro baseouse na que se utilizou cando o córnico aínda era lingua comunitaria no século XVIII.
Córnico unificado
O primeiro proxecto para codificar a ortografía córnica e proporcionar unha ortografía regular para a lingua revivida foi o de Robert Morton Nance que describiu o seu traballo en Cornish for All en 1929. A diferenza do traballo de Jenner, baseado en córnico tardío, a ortografía de Nance, chamada córnico unificado (), baseouse principalmente no córnico medio dos séculos XIV e XV. Nance cría que este período representaba un punto álxido para a literatura córnica. Ademais de presentar un sistema de ortografía estandarizado, Nance tamén ampliou o vocabulario testemuñado con formas baseadas en gran parte no bretón e galés, e publicou un dicionario de córnico unificado en 1938. O enfoque purista de Nance favoreceu as formas "célticas" máis antigas no canto das formas historicamente máis recentes derivadas do inglés medio e moderno.
O traballo de Nance converteuse na base do córnico revivido e a súa ortografía foi a única en uso durante a maior parte do século XX. Porén, a medida que o foco cambiou do córnico escrito ao falado, a formulación ríxida e arcaica da lingua de Nance parecía menos axeitada para un renacemento falado. Ademais, a fonoloxía de Nance carecía dalgunhas distincións que investigacións posteriores demostraron que debían existir no córnico tradicional. O córnico unificado aínda está en uso por algúns falantes que, aínda que recoñecen as súas deficiencias, consideran que serviu ben durante as primeiras décadas do renacemento.
O seu código IETF é kw-uccor.
En 1986, en resposta á insatisfacción co córnico unificado, Ken George levou a cabo un estudo dos sons do córnico e ideou unha nova ortografía, ou córnico común, baseado na súa investigación.Ferdinand, Siarl (2 de decembro de 2013). "A Brief History of the Cornish Language, its Revival and its Current Status" (PDF). e-Keltoi 2: 199–227. Consultado o 18 de abril de 2016 Do mesmo xeito que o córnico unificado, Kernewek Kemmyn mantivo unha base no córnico medio pero implementou unha ortografía que aspiraba a ser o máis fonémica posible. George argumentou que esta relación moito máis estreita entre os sons e a escritura faría que o córnico sexa moito máis fácil de ensinar e aprender.
En 1987, despois dun ano de debates, o Consello da Lingua Córnica acordou adoptalo. A súa adopción polo Consello da Lingua Córnica provocou unha división na comunidade lingüística córnica, especialmente porque a xente levaba moitos anos usando o sistema antigo de Nance e non estaba familiarizado co novo. Aínda que foi adoptado pola maioría dos falantes de córnico (varias estimacións o sitúan en torno ao 55-80%), foi criticado por Nicholas Williams e Jon Mills por varias razóns, así como por aquelas que atoporon a nova ortografía demasiado diferente das convencións ortográficas tradicionais de Cornualla.
O seu código IETF é kw-kkcor.
Córnico unificado revisado En 1995, foi desafiado por Nicholas Williams, que no seu libro Cornish Today enumerou 26 supostos erros en . Como alternativa, Williams ideou e propuxo unha revisión do córnico unificado, chamada Córnico unificado revisado (ou UCR). UCR construíuse sobre o córnico unificado, facendo as grafías regulares e manténdoo o máis preto posible das prácticas ortográficas dos escribas medievais. En común con , UCR fixo uso de materiais de prosa Tudor e córnico serodio non dispoñibles para Nance. En 2000 publicouse un completo dicionario inglés-córnico de córnico unificado revisado e vendeu suficientes exemplares para merecer unha segunda edición. Unha resposta ás críticas en Cornish Today apareceu pouco despois en – Cornish for the Twenty First Century de Ken George e Paul Dunbar. En 2007 apareceu unha contra-resposta a esta última.
O seu código IETF é kw-ucrcor.
Córnico moderno A principios dos anos 80, Richard Gendall, que traballara con Nance, publicou un novo sistema baseado nas obras dos escritores córnicos posteriores dos séculos XVII e XVIII, xusto antes de que a lingua morrese. Esta variedade, chamada córnico moderno, tamén coñecida como córnico serodio, utiliza construcións gramaticais posteriores algo máis sinxelas e un vocabulario e unha ortografía máis influenciados polo inglés. A ortografía sufriu unha serie de cambios. O principal promotor do córnico moderno é Cussel an Tavas Kernuak.
Notas
Véxase tamén Outros artigos Lista de linguas revividas
Categoría:Lingua córnica Categoría:Revitalización lingüística Categoría:Revitalización de linguas celtas