Os grupos étnicos de Asia Oriental comprenden as poboacións indíxenas das nacións centrais da rexión (a China, o Xapón, Corea do Norte, Corea do Sur, Taiwán e Mongolia) onde maiorías dominantes definen o perfil demográfico de cada país nun contexto de diversidade xeral relativamente baixa. Os han chineses constitúen o grupo étnico máis numeroso do mundo, cunha poboación de 1.286 millóns de persoas, o 91,11% da poboación da China segundo o censo de 2020, mentres que o 8,89% restante corresponde a 55 grupos minoritarios recoñecidos oficialmente, como os uigures, os mongois e os tibetanos. O Xapón é maioritariamente étnicamente xaponés (yamato), cos nacionais xaponeses superando o 97% da poboación e os residentes estranxeiros representando menos do 3%, o que reflicte unha inmigración mínima e un illamento histórico. Corea do Norte é case totalmente étnicamente coreana. Corea do Sur amosa igualmente unha alta homoxeneidade, cos coreanos étnicos representando aproximadamente o 96% dos residentes, favorecida por políticas de cidadanía estritas e por uns fluxos multiculturais baixos ata as últimas décadas. A poboación de Taiwán é maioritariamente han chinesa, superando o 95%, descendente de migrantes procedentes do continente, e inclúe grupos indíxenas austronesios que representan arredor do 2%. En Mongolia, os mongois étnicos constitúen o 94,9% dos habitantes, con minorías casacas e outras de orixe turca no oeste do país.
Esta configuración étnica é o resultado de milenios de illamento xeográfico, padróns de asentamento agrícola e asimilación impulsada polo Estado, o que dá lugar a agrupamentos xenéticos diferenciados dentro da propia Asia Oriental —como as influencias han-siberianas do norte fronte ás mesturas austroasiáticas do sur—, aínda que amosan, en conxunto, unha maior coherencia en comparación co mosaico europeo ou co sistema de castas do sur de Asia. Entre as características principais atópanse as familias lingüísticas sino-tibetana, xapónica, coreánica e mongólica, co mandarín, o xaponés, o coreano e o mongol como linguas principais, que sustentan unidades culturais como a herdanza confuciana e as economías baseadas no arroz. Entre os logros máis destacados atópanse innovacións tecnolóxicas (por exemplo, a antiga burocracia chinesa ou a fabricación de precisión xaponesa) e a estabilidade demográfica, aínda que xorden controversias en relación coas políticas étnicas en rexións como Xinjiang e O Tíbet, e o envellecemento da poboación someta a tensión as sociedades homoxéneas nun contexto de taxas de fertilidade por baixo do nivel de reposición, inferiores a 1,5 no Xapón e en Corea. Os datos empíricos contradín as narrativas dunha diversidade inherente, e salientan en cambio factores causais como as barreiras montañosas e as expansións imperiais que homoxeneizaron os núcleos centrais ao tempo que marxinaban as periferias, cunha inmigración recente (por exemplo, as noivas do sueste asiático en Taiwán e Corea) que introduce cambios graduais sen alterar, con todo, as estruturas maioritarias.
Notas
Categoría:Antropoloxía Categoría:Grupos étnicos de Asia