O eblaíta é unha lingua extinta, talvez do grupo oriental das linguas semíticas, que se falaba no III milenio AdC na antiga cidade de Ebla, na actual Siria. Está considerada como a máis antiga lingua semítica con rexistro escrito.
A lingua, estreitamente vencellada coa lingua acadia, coñécese pola existencia dunhas 17.000 tabelas en escrita cuneiforme, que foron atopadas entre o 1974 e 1976 nas ruínas da cidade de Ebla (Tell Mardikh). As tabelas foron traducidas inicialmente por Giovanni Pettinato.
Notas
Categoría:Linguas semíticas Categoría:Linguas mortas de Asia Categoría:Linguas de Siria Categoría:Linguas antigas