miniatura|Ballet de l'Opéra National de Paris con Manuel Legris á fronte. O Ballet de l'Opèra National de Paris (en galego: Ballet da Ópera Nacional de París) é unha compañía de ballet da cidade de París (Francia). Trátase da compañía de ballet nacional máis antiga do mundo, e moitas compañías de ballet europeas e internacionais poden remontar as súas orixes a el. Sempre foi unha parte integral da Opèra de Paris, que foi fundada en 1669 como a Académie d'Opéra (Academia da Ópera), aínda que a danza teatral non se converteu nun compoñente importante da Opèra de Paris ata 1673, logo de que fora renomeada como Académie Royale de Musique (Academia Real de Música) e posta baixo a dirección de Jean-Baptiste Lully."Paris Opera Ballet" in Crane and Mackrell 2000, pp. 360–361.Christout 1998, p. 86. A Opèra de Paris tivo diferentes nomes oficiais ao longo da súa historia, mais dende 1994 é chamada Opéra National de Paris (Ópera Nacional de París). A principal sede da compañía é o Palais Garnier."Histoire de l'Opéra national de Paris" (in French) at the Paris Opera website. Retrieved 19 July 2011.
Historia Antecedentes miniatura|Lois XIV como Apolo no Ballet Royal de la Nuit (1653) O Ballet de l'Opéra National de Paris ten as súas orixes nas antigas institucións de danza, tradicións e prácticas da corte de Lois XIV de Francia. De particular importancia foron as series de comédies-ballets creadas por Molière con, entre outros, os coreógrafos e compositores Pierre Beauchamps e Jean-Baptiste Lully. A primeira foi Les fâcheux en 1661 e o máis importante, Le bourgeois gentilhomme en 1670.Guest 2006, pp. 5–7. Moitas destas eran tamén representadas pola Troupe de Molière teatro público do Palais-Royal en París, que logo se convertería na primeira casa permanente da compañía de ópera e do ballet da ópera.
Tamén en 1661 Louis fundou a Académie Royale de Danse (Academia Real de Danza) nun esforzo "por mellorar a calidade da instrucción da danza para os entainments da corte". Os membros da academia, así como os profesores de danza que eran certificados por ela, e os seus alumnos, participaban na creación de ballets para a corte, Molière, e posteriormente a ópera.Astier 1998a, p. 3. En 1680, Beauchamps converteuse en director da Académie Royale de Danse.Astier 1998b, pp. 396–397. Aínda que a Académie Royale de Danse e a Ópera estaban estreitamente ligadas, as dúas institucións permanecían separadas, e a antiga desapareceu coa caída da monarquía en 1789.Astier 1998a, p. 4.
Fundación e primeiros anos O 28 de xuño de 1669, Louis garantiu privilexios para o poeta Pierre Perrin, dándolle un monopolio para formar unha academia separada para a representación da ópera en francés. A primeira produción da compañía fundada por Perrin, a Académie d'Opéra (Academia de Ópera), foi Pomone, que foi representada por primeira vez o 3 de marzo de 1671 e que incluía ballets coreografados por Pierre Beauchamps.
En 1672 Lully comprou o privilexio de Perrin e tamén obtivo novas patentes reais limitando o uso de músicos e bailaríns doutras compañías francesas. Con Beauchamps como coreógrafo e Carlo Vigarani como escenógrafo, a compañía de Lully, agora chamada Académie Royale de Musique, produciu Les fêtes de l'Amour et de Bacchus en novembro de 1672. Esta obra consistía orixinalmente en extractos dos ballets da corte anteriores conectados con entrees novas creadas por Beauchamps. Unha diferenza crucial, non obstante, dos anteriores ballets da corte foi que os membros da corte xa non participaban, e todos os bailaríns eran profesionais.
A seguinte produción, Cadmus et Hermione (27 de abril de 1673), a primeira tragédie lyrique, con libreto de Philippe Quinault, foi recibida eufóricamente por Louis XIV. Lully, Quinault, e Beauchamps continuaron a colaborar nunha serie de producións exitosas, creando no proceso un novo xénero de ópera francesa no que os interludios de danza xogaban un papel importante no drama musical.Christout 1998, pp. 86–87.
Inicialmente os bailarís do Ballet de l'Opéra National de Paris eran todos homes. Mademoiselle de la Fontaine (1665–1738) converteuse na primeira ballerina profesional cando bailou na estrea do ballet de Lully Le Triomphe de l'amour o 21 de xaneiro de 1681.Pitou 1983, pp. 249, 325–326. Pierre Beauchamps continuou a colaborar con Lully na Ópera de París ata a morte de Lully en 1687.
Historia recente O século XVIII viu a creación dunha escola asociada, agora denominada École de Danse de l’Opéra de Paris (en galego Escola de Danza da Ópera de París), que abriu en 1713. As óperas de Rameau, e posteriormente de Gluck, convertéronse en estándars para os bailaríns. Jean-Georges Noverre foi un mestre de ballet particularmente influente entre 1776 e 1781. El creou o ballet Les Petits Riens que empregou música de Mozart en 1778. Maximilien Gardel foi o mestre de ballet dende 1781, co seu irmán Pierre Gardel tomando o mando despois da morte de Maximilien en 1787. Pierre Gardel sobreviviu á Revolución creando ballets como La Marseillaise e Offrande à liberté. El permaneceu como mestre de ballet ata 1820 e continuou a traballar ata 1829.Babsky 1998, p. 202.
En 1820 Pierre Gardel foi sucedido como mestre de ballet por Jean-Louis Aumer, que foi non obstante altamente criticado por empregar demasiada pantomima e fallou no uso de coreografía que promovía o argumento ou carácter. En 1821 a compañía trasladouse a unha nova sede, a Salle Le Peletier, onde naceu o ballet romántico.
En 1875 a compañía trasladouse ao Palais Garnier, onde continúa actuando.
A Escola do Ballet da Ópera de París tense convertido nunha das máis preeminentes do mundo. Os seus antigos alumnos teñen gañado un rexistro de 18 premios Benois de la Danse dende 1992. A escola selebrará o seu tricentenario en 2013.
Artistas Mestres de ballet e directores de danza
{| style="background:#ffffff" class="sortable wikitable" |+ align="center" style="background:#ffdead;" | Mestres de ballet e directores de danza |- ! width="70 px"|Anos ! Director |- | 1673 - 87 || Pierre Beauchamp |- | 1687 - 1729 || Louis Pécour |- | 1729 - 39 || Michel Blondy |- | 1739 - 48 || Antoine Bandieri de Laval |- | 1748 - 68 || Jean-Barthélemy Lany |- | 1770 - 75 || Gaëtan Vestris |- | 1776 - 81 || Jean-Georges Noverre |- | 1781 - 83 || Dauberval e M. Gardel |- | 1783 - 87 || Maximilien Gardel |- | 1787 - 1820 || Pierre Gardel |- | 1820 - 31 || Jean-Pierre Aumer |- | 1831 - 50 || Jean Coralli |- | 1850 - 53 || Arthur Saint-Léon |- | 1853 - 59 || Joseph Mazilier |- | 1860 - 68 || Lucien Petipa |- | 1868 - 69 || Henri Justamant |- | 1869 - 87 || Louis-Alexandre Mérante |- | 1887 - 1907 || Joseph Hansen |- | 1908 - 09 || Léo Staats |- | 1909 - 10 || Mme. Stichel |- | 1911 - 14 || Ivan Custine |- | 1919 - 26 || Léo Staats |- | 1927 - 29 || Nicola Guerra |- | 1930 - 45 || Serge Lifar |- | 1947 - 58 || Serge Lifar |- | 1958 - 61 || George Skibine |- | 1962 - 69 || Michel Descombey |- | 1969 - 70 || John Taras |- | 1970 - 71 || Claude Bessy |- | 1971 - 77 || Raymond Franchetti |- | 1977 - 80 || Violette Verdy |- | 1980 - 83 || Rosella Hightower |- | 1983 - 89 || Rudolf Nuréyev |- | 1990 - 94 || Patrick Dupond |- | Desde 1995 || Brigitte Lefèvre |- | A partir de outubro de 2014 || Benjamin Millepied
Outros Coreógrafos Filippo Taglioni: La sílfide (1832) Jules Perrot: Giselle (1841) Saint-Léon: Coppélia (1870) William Forsythe: In the Middle, Somewhat Elevated (1987)
Nota: Estas obras foron estreadas polo Ballet de l'Opèra National de Paris.
Bailaríns Existen cinco rangos inmutables de bailaríns no Ballet de l'Opèra National de Paris, que do nivel máis baixo ao máis alto serían os seguintes:
5º nivel: quadrille 4º nivel: coryphée 3º nivel: sujet 2º nivel: premier danseur 1º nivel: étoile
Os niveis 3 a 5 conforman no seu conxunto o corps de ballet.
A promoción a un nivel superior realízase mediante un concurso interno, no cal o xurado está composto por membros da dirección da Opèra e bailaríns e personalidades externas ao mundo da danza. Este concurso realízase anualmente.
Só os étoiles escapan a este sistema: o nomeamento dun bailarín principal (máis ráramente un sujet) co título de étoile é decidido polo director da Opéra National de París a proposta do director de danza ao finalizar unha representación. sur proposition du directeur de la danse à la suite d'une représentation. O proceso de nomeamento ten variado co paso do tempo.
Étoiles Agnès Letestu Dorothée Gilbert Karl Paquette Mathieu Ganio Clairemarie Osta Marie-Agnès Gillot Hervé Moreau Isabelle Ciaravola Jérémie Bélingard Benjamin Pech Aurélie Dupont Stéphane Bullion Laëtitia Pujol Émilie Cozette Nicolas Le Riche Mathias Heymann Josua Hoffalt Ludmila Pagliero Eleonora Abbagnato
Bailaríns destacados Marie Taglioni Laurent Hilaire Jean Babilée Michel Descombey Patrick Dupond Yvette Chauviré Manuel Legris Élisabeth Platel Monique Loudières Ghislaine Thesmar Emma Livry José Martínez Charles Jude Sylvie Guillem Marie-Claude Pietragalla Claude Bessy Isabelle Guérin
Iconografía Edgar Degas et les danseuses du Ballet de l'Opéra de Paris Edgar Degas adicou numerosos cadros, debuxos e esculturas (a máis famosa das cales é La Petite Danseuse de quatorze ans) aos bailaríns e bailarinas do ballet e a escola de danza da Opéra de Paris, un dos seus temas predilectos. A precisión dos detalles e a precisión do suxeito é o resultado das frecuentes visitas do pintor á salle Le Peletier e ao palais Garnier.
Os intérpretes do repertorio do século XIX en imaxes
Notas
Véxase tamén
Ligazóns externas Sitio web oficial do Ballet de l’Opéra National de Paris Composición actual do Ballet A Escola de Danza
Categoría:Compañías de ballet