Dacia Maraini (Fiesole, 13. studenoga 1936.) talijanska je književnica. Bavi se ženskim problemima, a napisala je brojna dramska dijela i romane. Dobitnica je nagrada Formentor za L'età del malessere (1963); Premio Fregene za Isolina (1985); Premio Campiello i nagradu za knjigu godine za La lunga vita di Marianna Ucrìa (1990); i Premio Strega za Buio (1999).
Biografski dokumentarac redatelja Irish Braschi iz 2013. Io sono nata viaggiando (Rođena sam putujući) ispričao je priču o njenom životu, s posebnim naglaskom na razdoblje koje je provela u koncentracijskom logoru u Japanu tijekom Drugog svjetskog rata te na putovanja svijetom u društvu partnera Alberta Moravije i bliskih prijatelja Piera Paola Pasolinija i Marije Callas.
Život i karijera Rani život Maraini je rođena u Fiesolu u Toskani. Kći je sicilijanske princeze Topazije Alliate di Salaparute, umjetnice i trgovkinje umjetninama, i Fosca Marainija, firentinskog etnologa i planinara, miješanog ticinskog, engleskog i poljskog porijekla koji je posebno pisao o Tibetu i Japanu. Njezina se obitelj preselila u Japan 1938. godine kako bi pobjegla od fašizma u Italiji. Bili su zatvoreni u japanskom koncentracijskom logoru u Nagoyi od 1943. do 1946. jer su odbijali priznati Mussolinijevu Republiku Salò, koja je bila saveznikom Japanskog Carstva. Nakon rata obitelj se vratila u Italiju i živjela na Siciliji u gradu Bagheria, pokrajina Palermo s majčinom obitelji.
Nedugo nakon toga njezini su se roditelji rastali, a otac se preselio u Rim gdje mu se, nekoliko godina kasnije, u dobi od osamnaest godina, pridružila i sama Dacia. Maraini se bavi ženskim problemima, a napisala je brojne dramske tekstove i romane. Obrazovala se na L'Istituto Statale della Ss. Annunziata, prestižnom internatu u Firenci. Na veliki dio Maraininog pisanja utjecali su njezini roditelji i i njihova uloga u njezinu životu. Maraini je odrasla uz pustolovnog oca i mamu koja je uvijek bila opterećena, a uz to je čitala knjige u kojima bi samo muškarci išli na istraživanja i putovanja. Ona navodi da ju je "uznemiravala činjenica da žena ne može krenuti na veliko putovanje. . ."
Udala se za Lucia Pozzija, milanskog slikara, ali su se rastali nakon četiri godine. Potom je postala partnerica Alberta Moravije, s kojime je bila u vezi od 1962. do 1983. godine.
Karijera Godine 1966. Maraini, Moravia i Enzo Siciliano osnovali su kazališnu družinu Del Porcospino čija je misija bila produkcija novih talijanskih predstava. Uključuju njezinu La famiglia normale, Moravijinu L'intervista, Sicilianovu Tazzu i djela Carla Emilia Gadde, Goffreda Parisea, J. Rodolfa Wilcocka i Tornabuonija. Godine 1971. potpisala je Otvoreno pismo L'Espressu o slučaju Pinelli protiv policajca Luigija Calabresija. Godine 1973. pomogla je osnovati kazalište Teatro della Maddalena koje su vodile isključivo žene.
Maraini je režirala svoj jedini dugometražni film L'amore coniugale od 1969. do 1973. Godine 1976. Maraini je režirala filmove Mio padre amore mio (Moj otac moja ljubavi), Aborto: parlano le donne (Abortus: žene govore), Le ragazze di Capoverde (Djevojke iz Capoverdea) i Ritratti di donne africane (Portreti afričkih žena) – serije od tri dijela.Diaconescu-Blumenfeld, Rodica, and Ada Testaferri, eds. The Pleasure of Writing: Critical Essays on Dacia Maraini, West Lafayette, IN: Purdue, UP, 2000. Print.
Njeno pisanje za film uključuje scenarij za L'età del malessere (1968), scenarij za Uccidete il vitello grasso e arrostitelo (1970), suradnju na scenariju za Il fiore delle Mille e una notte (1974), dokumentarni film Aborto: Parlano le donne (1976), scenarij za TV filmski dokumentarac Abrami in Africa (1976), dokumentarni film u tri dijela Ritratti di donne africane (1977), scenarij za Storia di Piera (1983) i scenarij za La bocca (1990).“Dacia Maraini.” IMDb. IMDb.com, n.d. Web 21 Apr. 2014. <https://www.imdb.com/name/nm0544780/?ref_=nmbio_bio_nm>.
Maraini se okušala i u glumi glumiti. Imala je glavnu ulogu u dokumentarnom filmu Io sono nata viaggiando (2013) i ulogu naratorice u Caro Paolo (2013). Utjelovila je i samu sebe u filmovima Tutte le donne di Fassbinder (1997), Midnight Journal (1990), Sophia: Ieri, oggi, domani (2007), Kulturzeit (2012) i Tutte le storie di Piera (2013).“Dacia Maraini.” IMDb. IMDb.com, n.d. Web 21 Apr. 2014. <https://www.imdb.com/name/nm0544780/?ref_=nmbio_bio_nm>.
Odnos s Italijom U intervjuu koji je dala Monici Seger, Dacia Maraini je izjavila da se, unatoč privrženosti Italiji i njezinoj kulturi, ne osjeća kao kulturna ambasadorica. Vrlo često pokušava kritički analizirati svoju zemlju, budući da je sposobnost sagledavanja svijeta kritičkim očima jedna od dužnosti intelektualca. Njezina kritika temelji se na očekivanjima koja ima od svoje zemlje; što više intelektualci pokušavaju biti kritični prema svojoj zemlji, to više žele vidjeti da ona dobro funkcionira. Kao intelektualka, Maraini pokušava "rasvijetliti, uvjeriti druge ljude u ono što bi se moglo promijeniti u zemlji koja ima mogućnosti, velikoj zemlji, zemlji velikih ljudi koji su učinili velike stvari" jer želi "uvjeriti Talijane da [oni] mogu bolje". Pisanje i putovanje mini|300x300px| Čitanje Dacie Maraini na Sveučilištu Connecticut, 11. ožujka 2019. Maraini je proputovala Novu Englesku, i održala mnoštvo predavanja na lokalnim fakultetima i sveučilištima.Nadalje, i intervjuu se raspravlja o tome što za Maraini znači biti književnica i kritičarka. Na primjer, njezina knjiga, La Seduzione dell'altrove, vrlo je značajna jer ocrtava njezin osjećaj prema svome radu. Prema njezinim riječima, pisanje i putovanja su i oblici bolesti i terapije. One su bolest jer su stresni i zamorni, ali istovremeno su i terapija jer joj daju priliku da “pogleda izdaleka i možda bolje vidi stvari”.
Djelo Bagheria (1993) je njeno jedino autobiografsko djelo.Wood, Sharon. "The Silencing of Women: The Political Aesthetic of Dacia Maraini." Italian Women's Writing, 1860-1994. London: Athlone, 1995. 216-31. Print. Njena djela imaju opći obrazac kojega se pridržavaju; niz kratkih priča i romana odražavaju njezinu "prefeminističku fazu" koju karakterizira osjećaj otuđenosti, potpune dezorijentacije i potrebe za samopotvrdom kroz seksualnost. Marainina "prijelazna faza", koju je najbolje okarakterizirao njen roman, A memoria, pokazuje ton koji se pomiče s pasivnosti na aktivnu potragu za inovativnim izrazom. Marainini kasniji i progresivniji romani, poput Donne in guerra (Žene u ratu), u kojima se njezini ženski likovi oslobađaju tradicionalnih rodnih uloga i istražuju svoju seksualnost i društveni aktivizam, odražavaju Maraininu uključenost u feministički pokret tijekom kasnih šezdesetih i početkom sedamdesetih godina.
Teme Neke od glavnih tema u Maraininim radovima su: osobna sloboda žena, razotkrivanje uporabe i zlouporabe moći i njezinih utjecaja na žene, žene koje se oslobađaju tradicionalnih rodnih uloga kako bi istražile svoju seksualnost i društveni aktivizam, ušutkavanje žena u društvu i njihovo pojavljivanje u svijetu mode, povučenost i izolacija žena kao kazna za težnje ka neovisnosti i slobode žena,majčinstvo kao oblik zatočeništva za žene, a time i pobačaj kao njihova jedina opcija, nasilje nad ženama i silovanje žena, žene koje sprječavaju da ih se doživljava kao seksualne objekte, i iskustvo likova s homoseksualnošću, pedofilijom i grupnim seksom.
Maraini i feminizam Iako Maraini navodi da je feministkinja samo zbog činjenice da je uvijek na strani žena, velik dio Maraininog rada klasificiran je kao feministički. Priroda Maraininog rada razvija se u skladu s promjenjivim položajem žena u talijanskom društvu Marainijini progresivni radovi pomogli su promijeniti opći dojam da bi žene trebale preuzimati isključivo kućanske uloge.
Dacia Maraini je prošla kroz “proces evolucije u ideologiji” podijeljen u dva oblika; jedan koji ocrtava bliske odnose pojedinca sa stvarnošću, a drugi koji se temelji na motivaciji za promicanje prava žena. Prema piscima poput Pallotte, niz kratkih priča i romana odražavao je Marainiin prefeministički stadij. Književna djela uključuju La vacanza (Odmor, 1962.), L'età del malessere (1963.). Njezinu predfeminističku fazu karakterizira osjećaj otuđenosti, potpune dezorijentacije i potreba za samopotvrdom kroz seksualnost. Pallotta navodi da je “socijalna i psihološka dezorijentacija [je] ukorijenjena u pasivnoj svijesti koja se odbija pomiriti sa stvarnošću”. Prijelazni stupanj karakterizira potreba za traženjem novih načina književnog izražavanja. Ove faze dovele su do feminističkog stajališta koje odražava feminističku svijest. Feministički romani uključuju A memoria i Donna in Guerra. Ovi romani su vrlo značajni i predstavljaju talijanski feministički pokret iz 1968. godine. Važnost ova dva djela je istraživanje “totalnog jedinstva” protagonista. Ovo potpuno jedinstvo može se smatrati dijelom sastavne faze njezina književnog izraza feminizma.
Popis radova Romani La vacanza, Milano, Lerici, 1962. L'età del malessere, Torino, Einaudi, 1963. A memoria, Milano, Bompiani, 1967. Memorie di una ladra, Milano, Bompiani, 1972. Donna in guerra, Torino, Einaudi, 1975. Lettere a Marina, Milano, Bompiani, 1981. Il treno per Helsinki, Torino, Einaudi, 1984. ISBN 88-06-05721-9. La lunga vita di Marianna Ucrìa, Milano, Rizzoli, 1990. ISBN 88-17-66425-1. Bagheria, Milano, Rizzoli, 1993. ISBN 88-17-66476-6. Voci, Milano, Rizzoli, 1994. ISBN 88-17-66478-2. Dolce per sé, Milano, Rizzoli, 1997. ISBN 88-17-66468-5. Colomba, Milano, Rizzoli, 2004. ISBN 88-17-00440-5. Il gioco dell'universo. Dialoghi immaginari tra un padre e una figlia, con Fosco Maraini, Milano, Mondadori, 2007. ISBN 978-88-04-51218-9; La Nave di Teseo, 2020. Il treno dell'ultima notte, Milano, Rizzoli, 2008. ISBN 978-88-17-02166-1. La grande festa, Milano, Rizzoli, 2011. ISBN 978-88-17-05548-2.. Menzogna felice, Roma, La Biblioteca di Repubblica-L'Espresso, 2011. Chiara di Assisi. Elogio della disobbedienza, Milano, Rizzoli, 2013. ISBN 978-88-17-06721-8. La bambina e il sognatore, Milano, Rizzoli, 2015. ISBN 978-88-17-08379-9. Corpo felice. Storia di donne, rivoluzioni e un figlio che se ne va, Milano, Rizzoli, 2018, ISBN 978-88-17-10491-3.
Pripovijetke Mio marito, Milano, Bompiani, 1968. L'uomo tatuato, Napoli, A. Guida, 1990. ISBN 88-7188-003-X. Delitto, Lungro di Cosenza, Marco, 1990. ISBN 88-85350-01-1. Cinque donne d'acqua dolce, u Il pozzo segreto. Cinquanta scrittrici italiane, presentate da Maria Rosa Cutrufelli, Rosaria Guacci, Marisa Rusconi, Firenze, Giunti, 1993. ISBN 88-09-20294-5. La ragazza con la treccia, Roma, Viviani, 1994. ISBN 88-7993-028-1. Mulino, Orlov e Il gatto che si crede pantera, un Parole di donne, a cura di Adriana Moltedo, Viterbo, Stampa alternativa, 1994. ISBN 88-7226-191-0. Silvia, Ravenna, Edizioni del girasole, 1995. ISBN 88-7567-282-2. Il mostro dagli occhi verdi, un Racconti a teatro, Roma, Editori Riuniti, 1996. Buio, Milano, Rizzoli, 1999. ISBN 88-17-68019-2. Berah di Kibawa. Un racconto con dodici finali, Roma, Gremese, 2003. ISBN 88-8440-236-0. In volo, Mantova, Corraini, 2005. ISBN 88-7570-075-3. Un sonno senza sogni; Gita in bicicletta a Mongerbino, Bagheria, Drago, 2006. ISBN 88-95082-01-X. Ragazze di Palermo, Milano, Corriere della Sera, 2007. Il poeta-regista e la meravigliosa soprano, Milano, Corriere della Sera, 2008. La ragazza di via Maqueda, Milano, Rizzoli, 2009. ISBN 978-88-17-03366-4. La seduzione dell'altrove, Milano, Rizzoli, 2010. ISBN 978-88-17-04367-0. L'amore rubato, Milano, Rizzoli, 2012. ISBN 978-88-17-06081-3. Gita a Viareggio, Roma, Fahrenheit 451, 2013. ISBN 978-88-86095-77-8. Telemaco e Blob. Storia di un'amicizia randagia, Milano, Rizzoli, 2017. ISBN 978-88-17-09244-9. [contiene 3 racconti: L'esame, Il bambino vestito di scuro e Berah di Kibawa]
Sabrana djela Romanzi, Collana Firme Oro n.3, Milano, Rizzoli, 2006, ISBN 978-88-486-0340-9.