Green sea turtleA green sea turtle swimming above a Hawaiian coral reefConservation statusEndangered (IUCN 3.1)Seminoff, J.A.; et al. (Southwest Fisheries Science Center, U.S.) (2004). "Chelonia mydas". IUCN Red List of Threatened Species. 2004: e.T4615A11037468. doi:10.2305/IUCN.UK.2004.RLTS.T4615A11037468.en. Retrieved 12 November 2021.CITES Appendix I (CITES)"Appendices | CITES". cites.org. Scientific classification Kingdom:AnimaliaPhylum:ChordataClass:ReptiliaOrder:TestudinesSuborder:CryptodiraSuperfamily:ChelonioideaFamily:CheloniidaeSubfamily:CheloniinaeGenus:CheloniaBrongniart, 1800Species:C. mydasBinomial nameChelonia mydas(Linnaeus, 1758)SynonymsFritz, Uwe; Peter Havaš (2007). Species synonymy
Testudo mydas
Linnaeus, 1758 Testudo macropus
Walbaum, 1782
(nomen illegitimum) Testudo viridis
Schneider, 1783 Testudo japonica
Thunberg, 1787 Testudo marina vulgaris
Lacépède, 1788 Testudo viridisquamosa
Lacépède, 1788 Testudo mydas macropus
Suckow, 1798 Chelonia mydas
— Brongniart, 1800 Testudo chloronotos
Bechstein, 1800 Testudo cepediana
Daudin, 1801 Testudo rugosa
Daudin, 1801 Chelone mydas
— Brongniart, 1805 Chelonia japonica
— Schweigger, 1812 Chelonia virgata
Schweigger, 1812 Caretta cepedii
Merrem, 1820 Caretta esculenta
Merrem, 1820 Caretta thunbergii
Merrem, 1820 Caretta mydas
— Fitzinger, 1826 Caretta virgata
— Fitzinger, 1826 Chelonia lachrymata
Cuvier, 1829 Chelonia maculosa
Cuvier, 1829 Chelonia midas [sic]
Wagler, 1830
(ex errore) Chelonia mydas var. japonica
— Gray, 1831 Chelonia esculenta
— Wiegmann & Ruthe, 1832 Chelonia bicarinata
Lesson, 1834 Chelonia marmorata
A.M.C. Duméril & Bibron, 1835 Chelonia (Chelonia)
cepedeana [sic]
Fitzinger, 1835
(ex errore) Chelonia viridis
— Temminck & Schlegel, 1835 Mydas mydas
— Cocteau, 1838 Mydasea mydas
— Gervais, 1843 Euchelonia mydas
— Tschudi, 1846 Megemys mydas
— Gistel, 1848 Chelonia lacrymata [sic]
Agassiz, 1857
(ex errore) Chelonia formosa
Girard, 1858 Chelonia tenuis
Girard, 1858 Euchelys macropus
— Girard, 1858 Chelone macropus
— Strauch, 1862 Chelone maculosa
— Strauch, 1862 Chelone marmorata
— Strauch, 1862 Chelone virgata
— Strauch, 1862 Chelone viridis
— Strauch, 1862 Chelonia albiventer
Nardo, 1864 Thalassiochelys albiventer
— Günther, 1865 Chelonia agassizii
Bocourt, 1868 Mydas viridis
— Gray, 1870 Chelone midas
— Cope, 1871 Chelonia lata
Philippi, 1887 Chelone mydas
— Boulenger, 1889 Chelonia mydas mydas
— Mertens & L. Müller, 1928 Caretta thunbergi [sic]
H.M. Smith, 1931
(ex errore) Chelonia mydas agassizii
— Carr, 1952 Chelonia mydas agassizi [sic]
Schmidt, 1953
(ex errore) Chelonia mydas carrinegra
Caldwell, 1962 Chelonia agazisii [sic]
Tamayo, 1962
(ex errore) Testudo nigrita
Tamayo, 1962 Chelonia agassizi
— Carr, 1967 Chelonia mydus [sic]
Nutaphand, 1979
(ex errore) Chelonia mydas carinegra [sic]
Nutaphand, 1979
(ex errore) Testudo chloronotus [sic]
H.M. Smith & R.B. Smith, 1980
(ex errore) Chelone albiventer
— Márquez, 1990 Caretta thumbergii [sic]
Sharma, 1998
(ex errore) Chelonia mydas viridis
— Karl & Bowen, 1999 Зелената морска желка (Chelonia mydas), позната и како црна (морска) желка или тихоокеанска зелена желка,Swash, A. & Still, R. (2005). е вид на голема морска желка од фамилијата Cheloniidae. Тоа е единствениот вид од родот на Chelonia. Тие се протегаат низ тропските и суптропските мориња низ светот и имаат две различни популации во Атлантскиот и Тихиот Океан, но ги има и во Индискиот Океан. Нивното име се однесува на зелената маст што се наоѓаат под нивната карапа, а не на бојата на нивната карпа која е од маслинесто до црна боја.
Нивното срамнето тело, на C. mydas, е покриено со голема капа во форма на солза; има пар големи флипери слични на весла. Обично тие се светло обоени, иако во популациите на источниот Тихи Океан, делови од карапасот може да бидат речиси црни. За разлика од другите членови од нивното семејство, како што е морската желка, C. mydas се претежно тревојади. Возрасните желки обично живеат во плитките лагуни, и се хранат со разни видови морски треви. Желките ги одгризуваат врвните сечилата на морската трева, што ја одржува здрава.
Како и другите морски желки, и тие мигрираат на долги растојанија помеѓу местата за храна и плажите за шрафирање. Многу острови околу светот се познати како острови на желките, со тоа што зелените морски желки се гнездат на нивните плажи. Женките лазат по плажите и копаат гнезда и снесуваат јајца во текот на ноќта. Подоцна, се појавуваат младите желки и се тркалаат во водата. Тие кои достигнуваат зрелост можат и да живеат до 90 години во дивината.
Желките C. mydas се наведени како загрозен вид од IUCN и CITES и се заштитени од експлоатација во повеќето земји. Незаконски е да се собираат, повредуваат или убиваат. Покрај тоа, во многу земји имаат закони за заштита на областите за гнездење. Но сепак, желките се уште се во опасност поради човековата активност. Во некои земји, желките и нивните јајца уште се ловат за храна. Загадувањето истотака, индиректно им штети на желките и во популациска, и во поединечна скала. Често е многу желки да умарат откако ќе бидат фатени во рибарски мрежи. Покрај тоа, развојот на нивното живеалиште, често предизвикува губење на живеалиштата со елиминирање на плажите за гнездење.
Таксономијата Зелената морска желка припаѓа на племето Челониини. Во 1993 година имало студија која го разјасни статусот на родот Chelonia во однос на другите морски желки. Месојадците Еретмочели (ајдучка трева), Карета (крапавица) и Лепидохели (ридли) се доделени на племето Каретини. Тревопасните родови Челонија го гарантираа нивниот статус како род, додека Нататор (рамен бек) беше дополнително отстранет од другите родови отколку што претходно се верувало.
Видот е првично опишан од Карл Линеј во неговото значајно 10-то издание од 1758 година како Testudo mydas. Во 1868 година, Мари Фирмин Бокур го именувала тој вид на морската желка во Chelonia agassizii,Chelonia agassizi is a commonly cited misspelling of this taxon. во чест на швајцарско-американскиот зоолог Луис Агасиз.Beolens B, Watkins M, Grayson M (2011). Овој „вид“ бил наречен „црноморска желка“. Пподолжените истражувања утврдија дека „црноморската желка“ на Бокур, не е генетски различна од C. mydas, а со тоа и таксономски не е посебен вид. Овие два „вида“ потоа беа обединети како Chelonia mydas и популациите добија статус на подвидови: C. mydas се однесува на првично опишаната популација, додека C. mydas agassizi се однесува само на популацијата на Тихиот Океан позната како зелена желка Галапагос. Оваа подподелба подоцна било утврдена дека е неважечка и сите членови на видовите потоа беа означени како Chelonia mydas. Често споменуваното име C. agassizi останува неважечки помлад синоним за C. mydas.
Заедничкото име на видот не произлегува од некоја посебна зелена надворешна обоеност на желката. Неговото име доаѓа од зеленикавата боја на маснотиите на желките, која се наоѓа само во слој помеѓу нивните внатрешни органи и нивната школка. Како вид кој се среќава низ целиот свет, зелената желка има многу локални имиња. На хавајски јазик се нарекува honu, и локално е познат како симбол на среќа и долговечност. алт=Drawing of turtle carapace and plastron showing respectively, vertebral, costal, marginal, and supracaudal and intergular, gular, pectoral, abdominal, humeral, femoral, anal, axillary (anterior inframarginal), and inguinal (posterior inframarginal) shields|мини| Ескалација на карапас и пластрон мини|Таксидермирана обвивка од Chelonia mydas Нејзиниот изглед е како типична морска желка C. mydas има дорзовентрално зарамнето тело, клунета глава на крајот од краткиот врат и раце слични на лопатки добро прилагодени за пливање. Возрасните зелени желки растат до 1.5 метри долго. Просечната тежина на зрелите единки е 68-190 кг. и просечната должина на карпасот е 78-112 цм. Исклучителни примероци може да тежат 315 кг. или уште повеќе, при што најголемиот познат C. mydas тежел 395 кг. и измерено 153 цм. во должина на капа.
Анатомски, неколку одлики ја разликуваат зелената желка од другите членови на нејзиното семејство. За разлика од нејзиниот близок роднина, желката јастреба, муцката на зелената желка е многу кратка и нејзиниот клун е откачен. Вратот не може да се вовлече во школка. Обвивката на горната вилица на желката поседува дентикулиран раб, додека долната вилица има посилна, назабена, подефинирана дентикулација. Грбната површина на главата на желката има еден пар префронтални лушпи. Неговиот карапас е составен од пет централни шпицови опкружени со четири пара странични заби. Одоздола, зелената желка има четири пара инфрамаргинални коцки што ја покриваат областа помеѓу пластронот на желката и нејзината обвивка. Зрелите предни додатоци на C. mydas имаат само една канџа (за разлика од јастребот две), иако втората канџа понекогаш е истакната кај младите примероци.
Карапасот на желката има различни обрасци на бои кои се менуваат со текот на времето. Младенчињата од Chelonia mydas, како и оние на другите морски желки, имаат претежно црни капи и светло обоени пластрони. Карапите на младенчињата стануваат темно кафеави во маслинки, додека оние на зрелите возрасни се или целосно кафеави, дамки или мермерни со разновидни зраци. Одоздола, пластронот на желката е обоен во жолта боја. Екстремитетите на C. mydas се темна боја и обложени со жолта боја и обично се обележани со голема темно кафеава дамка во центарот на секој додаток.
Распространетост мини|Популации на гнездење на зелени морски желки Опсегот на зелената морска желка се протега низ тропските и суптропските океани ширум светот. Двете главни подпопулации се подпопулациите на Атлантикот и на источниот Тихи Океан. Секоја популација е генетски различна, со свој сет на места за гнездење и хранење во рамките на познатиот опсег на популацијата. Една од генетските разлики помеѓу двете подпопулации е типот на митохондријална ДНК што се наоѓа во клетките на поединецот. Поединци од дебитантите во Атлантскиот Океан и Средоземното Море имаат сличен тип на митохондријална ДНК, а поединците од Тихиот и Индискиот Океан имаат друг тип на митохондријална ДНК.Bowen, B.W., Meylan, A.B.; Ross, J.P.; Limpus, C.J.; Balazs, G.H.; Avise, J.C.. (1992) Global population structure and natural history of the green turtle (Chelonia mydas) in terms of matriarchal phylogeny. Нивниот домороден опсег вклучува тропски до суптропски води долж континенталните брегови и острови помеѓу 30°С и 30°С. Бидејќи зелените морски желки се миграциски вид, нивната глобална дистрибуција се протега во отворен океан. Разликите во митохондријалната ДНК повеќе од веројатно произлегуваат од популациите кои се изолирани едни од други со јужните врвови на Јужна Америка и Африка, без топли води низ кои мигрираат зелените морски желки. Се проценува дека зелената морска желка ги населува крајбрежните области на повеќе од 140 земји, со места за гнездење во над 80 земји во светот во текот на годината. На брегот на Атлантикот на Соединетите држави, зелените морски желки може да се најдат од Тексас и север до Масачусетс. На брегот на Соединетите Американски Држави, тие се пронајдени од јужна Калифорнија на север до најјужниот врв на Алјаска. Најголемата популација на зелени морски желки во рамките на брегот на Соединетите Држави се на Хавајските острови и Флорида. На глобално ниво, најголемите популации на морски желки се во Големиот корален гребен во Австралија и Карипското Море.
Атлантска субпопулација