Протерувањето на Албанците 1877–1878 година се однесува на настаните на присилна миграција на албанското население од областите кои станале инкорпорирани во Кнежевството Србија и Кнежевство Црна Гора во 1878 година. Овие војни, заедно со поголемата Руско-османлиска војна (1877–78) завршиле со пораз и значителни територијални загуби за Отоманското Царство, кои биле официјализирани на Берлинскиот конгрес. Ова протерување било дел од поширокиот прогон на муслиманите на Балканот за време на геополитичкиот и територијалниот пад на Отоманското Царство.

Во предвечерието на конфликтот меѓу Црна Гора и Османлиите (1876–1878), значително албанско население живеело во Скадарскиот санџак.. "Во меѓувреме, окупацијата на Босна и Херцеговина од страна на Австроунгарија, која беше отстапена на конгресот, делуваше како блокада за територијалните амбиции на Црногорците во Херцеговина, чии жители православни Словени беа културно блиски со Црногорците. Наместо тоа, Црна Гора можеше да се прошири само на југ и на исток во земји населени главно со Албанци – и муслимани и католици – и словенски муслимани. По должината на брегот во околината на Улцињ, речиси исклучиво албанското население беше главно муслиманско. Областите јужно и источно од Подгорица биле населени со Албанци од доминантно католичките племиња, додека понатаму на исток имало и концентрации на словенски муслимани. Самата Подгорица долго време била османлиски трговски центар со делумно турско, но главно словенско муслиманско и албанско население. Вклучувањето на такво население значело да се намали бројот на Црногорците, чија прва лојалност била црногорската држава и династијата Петровиќ, не дека тоа се сметало за доволна причина Црногорците да се откажат од барањето да добијат дополнителна територија.“; стр.23 „Само во 1880 година, по понатамошни борби со локалните Албанци, Црногорците добија дополнителни 45 километри, дел од морскиот брег што се протегаше од северно од Бар надолу до Улцињ. Но, дури и по Берлинскиот конгрес и овие подоцнежни прилагодувања, одредени делови од црногорската граница продолжија да бидат оспорувани од албанските племиња кои беа силно против да владее Црна Гора. Напади и препукувања се одвиваа по целата должина на порозната црногорско-албанска граница." Во Црногорско-османлиската војна што следела, силниот отпор во градовите Подгорица и Спуж кон црногорските сили бил проследен со протерување на нивното албанско и словенско муслиманско население кое се преселило во Скадар.. "Она што се гледа во текот на првите десет години по Берлин беше постепен процес на црногорско (словенско) проширување во области кои сè уште беа исклучиво населени со Албанци. На многу начини, некои од овие засегнати заедници претставуваа продолжување на оние во Малисоре додека тргуваа една со друга во текот на годината, па дури и беа во меѓусебни бракови. Цетиње, желно да одржи одредено чувство на територијален и културен континуитет, почна повнимателно да ги надгледува овие територии, да наметнува цариници во селата и гарнизонски трупи долж границите. Ова беше можно затоа што, до крајот на 1880-тите, Цетиње прими голем број мигранти Словени од австриската окупирана Херцеговина, помагајќи да се промени рамнотежата на локалната моќ во корист на Цетиње. Како што пристигнуваа повеќе мигранти, она што беше тивок пограничен регион во првите неколку години, стана центар на колонизација и принудно протерување." првите два месеци од 1879 година, мнозинството жители на Шпуза и Подгорица кои зборуваат албански јазик, кои исто така ѝ беа отстапени на Црна Гора од Берлин, масовно даваа отпор. Резултатот од трансферот на Подгорица (и Антивари на брегот) беше поплава од бегалци. Види, на пример, AQSH E143.D.1054.f.1 за писмо (од 12 мај 1879 година) до Дервиш-паша, воен командант во Скадар, во кое детално се наведува бегството на муслиманите и католиците од Подгорица."

Во предвечерието на конфликтот меѓу Србија и Османлиите (1876–1878), значително, понекогаш компактно и главно рурално албанско население заедно со некои урбани Турци (некои од албанско наследство ) живееле со Срби во Нишкиот санџак. . "За време на втората војна (декември 1877 - јануари 1878) муслиманското население побегнало од градовите (Врања (Врање), Лесковац, Ургуп (Прокупље), Ниш, Шехиркој (Пирот) итн.) како и од селските населби каде што биле етнички компактни заедници (одредени делови од Топлица, Јабланица, Пуста Река, Масурица и други региони во сливот на реката Јужна Морава). На крајот на војната овие муслимански бегалци завршија во регионот на Косово и Метохија, на територијата на Отоманската Империја, по демаркацијата на новата граница со Кнежевството Србија. За муслиманските бегалци (мухаџири) од регионите на југоисточна Србија, кои се преселиле во Македонија и Косово, види Трифуновски 1978, Радованович 2000 г.." Во текот на војната, албанското население, во зависност од областа, различно реагирало на влезните српски сили со тоа што давало отпор или бегајќи кон блиските планини и Отоманско Косово. Иако повеќето од овие Албанци биле протерани од српските сили, на мал број им било дозволено да останат во долината Јабланица каде што живеат нивните потомци денес.. "Додека овие бегалци од Ниш чекаа признание од локалното население, тие презедоа мерки за да се осигураат дека се соодветно сместени со често конфискување на храната складирана во градовите. Тие, исто така, едноставно присвоија земјишта и почнаа да градат засолниште на нив. Голем број случаи укажуваат и на бандитизам во форма на рации на добиток и „незаконски“ лов во комуналните шуми, сите делови од репертоарот на бегалците... Во оваа рана фаза на кризата, ваквите акции ја преплавија османлиската држава, со институцијата Најмалку способни за решавање на овие прашања е новосоздадениот Мухацирин Мудуријети... Игнорирани во стипендијата, овие акти на преживување на очајните бегалци претставуваа сериозна закана за воспоставените косовски заедници. Водачите на овие заедници на тој начин потрошија значителни напори лобирање кај султанот да направи нешто за бегалците. Иако овие нишки мухацири на некој начин ќе се интегрираат во поширокиот регионален контекст, како што е потврдено подоцна, тие и голем број други бегалци од албански јазик кои доаѓаат во следните 20 години од Црна Гора и Србија, сочинуваат силен опозициски блок на султановиот владее.“; стр.53. „Може да се забележи дека во стратешки важни области, новата српска држава намерно ги оставила недопрени старите османлиски закони. Уште поважно, кога државата сакаше да ја спроведе својата власт, службениците сметаа дека е неопходно да побараат помош од оние со одредено искуство, користејќи ги старите отомански административни кодекси за да им помогнат на судиите да донесуваат одлуки. Сепак, остана проблемот со тоа што регионот во голема мера е населен како последица на војните... На Белград му беа потребни овие луѓе, главно земјопоседниците на продуктивните земјоделски површини околу овие градови, назад. Во последователните обиди да се привлечат овие економски витални луѓе назад, додека упатуваа усни на националистичките повици за „прочистување“, белградските власти усвоија компромисна позиција што ги задоволи и економските рационалисти кои тврдеа дека на Србија и требаат овие луѓе и оние кои сакаат да се разделат “ Албанци“ од „Срби“. Наместо да се вратат во нивните „мешани“ села и градови од претходната отоманска ера, овие „Албанци“, „Помаци“ и „Турци“ беа охрабрени да се преселат во концентрирани групи села во Масурица и Горња Јабланица што ги постави српската држава. за нив. Меѓутоа, за да функционира оваа „репатријација“, на властите им беше потребна соработката на локалните водачи за да помогнат во убедувањето на членовите на нивната заедница кои биле бегалци на османлиските територии да се „вратат“. Во тој поглед се издвојува соработката меѓу Шахид-паша и српскиот режим. Албанецот кој за време на војната командувал со софиската касарна, Шахид-паша директно преговарал со идниот крал на Србија, принцот Милан Обреновиќ, за да ја обезбеди безбедноста на оние повратници кои ќе се населат во многуте села на Горња Јабланица. За да се олесни ваквите заеднички потфати, беа потребни закони кои ќе ја гарантираат безбедноста на овие заедници кои најверојатно ќе бидат цел на растечките националистички елементи кои се инфилтрираа во српската армија во тоа време. Навистина, во текот на 1880-тите, беа направени напори да се регулира интеракцијата помеѓу прогонетите муслимански земјопоседници и оние локални и новоемигрантски земјоделци кои ги работеа своите земји. Понатаму, законите донесени на почетокот на 1880 година започнаа процес на управување со преселувањето на регионот во кој беа сместени оние бегалци кои дојдоа од Херцеговина под австриска контрола и од Бугарија. Соработката, со други зборови, беше најпосакувана форма на размена во рамките на границата, а не насилна конфронтација.".."Во времето на денешниот град на Jabllanicës, да се банура е со албански, се овие: Tupalla, Kapiti, Gërbavci, Sfirca, Llapashtica e Epërrne. Ndërkaq, fshatra me popullsi te ranore me shqiptar, malazezë serbë, jane овие: Stara Banja, Ramabanja, Banja e Sjarinës, Gjylekreshta (Gjylekari), Sijarina dhe qendra komunale Medvegja. Dy familje shqiptare ndeshen edhe në Iagjen e Marovicës, e quajtur Sinanovë, si dhe disa familje në своите центри e Leskovcit. Власа е официјален дел од градот Гербавц, Дедиќи, е лаге е Медвеѓес и Дукати, лаѓе е Сијарина.

Во народохен и како војници се. Така центрите за демографијата и другите зборови, за промена на војната во светот на Sijarina и Gjylekari me populisi të perzier, биле во овие последните многубројни Срби, курсевите сега се семејства на Македонците. [Во денешно време, селата во областа Јабланица, населени главно со Албанци, се овие: Тупале, Капити, Грбавце, Свирца, Горње Лапаштица. Во меѓувреме, мешаните села населени со Албанци, Црногорци и Срби се: Стара Бања, Равна Бања, Сјаринска Бања, Ѓулекрешта (Ѓулекари) Сијарина и општинскиот центар Медвеѓа. Две албански семејства се среќаваат и во населбата Маровица наречена Синаново, а некои семејства во центарот на Лесковац. Влаша формално е маало на селото Грбавце, Дедиќи е маало на Медвеѓа и Дукати, маало на Сијарина. Значи, ова е демографската состојба во прашање што останува, нешто поинаква пред Втората светска војна, бидејќи Сијарина и Ѓулекари беа села со мешано население, дури и во оваа последна населба имаше многу српски семејства, а сега мнозинството го сочинуваат Албанци..]" Србите од Лаб се преселиле во Србија за време и по првиот круг на воените дејствија во 1876 година, додека дојдовните албански бегалци после 1878 година повторно ги населувале нивните села. Албанските бегалци, исто така, се населиле покрај североисточната османлиско-српска граница, во урбаните области и во над 30 населби сместени во централно и југоисточно Косово.