мини|Постер од 1913 година Арена оперскиот фестивал, познат и како оперски фестивал во Арената во Верона, е оперски музички настан што се одржува во текот на летните месеци во Арената Верона од 1936 година.

Во Арената се одржуваат и концерти на немелодрамски дела, како што се Реквиемот и Те Деум (Тебе Господи) на Верди, Стабат Матер на Џоакино Росини и бројни балети (Копелија од Лео Делиб, Лебедово езеро и Заспаната убавица од Петар Илич Чајковски). Марија Калас го доживеа италијанското деби токму тука, во Џоконда на Амилкаре Понкиели под диригентство на Тулио Серафин со Елена Николаи, Никола Роси-Лемени, Ричард Такер и Карло Таљабуе на 2 август 1947 година .

Историја

Првите нстани одржани во Арената

Пред да стане автономна институција, арената се користела за разни настани организирани од приватни лица. Првата изведба на 10 август 1913 година била промовирана од веронскиот тенор Џовани Ѕенатело, кој го прифатил финансискиот ризик, и од театарскиот импресарио Отоне Ровато, за да прослави 100 години од раѓањето на Џузепе Верди. Идејата се родила од разговорите на Ровато, Зенатало, Кусинати и Фаџуоли Arena di Verona - Verona.com, тоа бил концерт нсо различни пејачи и уметници (под диригентската палка бил Тулио Серафин, Естер Мацолини ја играла Аида, Марија Геј ја играла Амнерис, Џовани Ѕенатело - Радамес, Мансуето Гаудио - Рамфис и Џузепе Данисе - Амонасро). Премиерата била важен настан бидејќи го означила раѓањето на нов сценографски стил: насликаните сцени, типични за традиционалните театри, биле напуштени, внесувајќи нови тридимензионални елементи. Ваква постановка се користи за речиси сите дела што се одржуваат во амфитеатарот.

Оваа новина била добро прифатена од јавноста и навистина помогнала за нејзиниот успех, толку многу што имало кавги и тепачки меѓу луѓето кои сакале да присуствуваат на премиерата на Аида. Амфитеатарот бил целосно полн: меѓу толпата имало Американци, Аргентинци, Руси и многу Германци. На премиерата присуствувале значајни личности како Џакомо Пучини, Ариго Боито, Пјетро Маскањи и Франц Кафка.

Од следната година, различни приватни лица учествувале во создавањето на годишната програма за Арената, вклучувајќи ги Ѕенатело, компанијата Lyrica Italica Ars (1919-1920), музичкиот издавач Сонѕоњо од Милано (1921-1922) и импресариото Џино Бертоласо од 1923 до 1926 година. Под раководството на Саемската управа во Верона во 1930 и 1931 година се случила промена во постановката, додека во 1934 година се родила Општинска Агенција за Уметнички Настани која го организирала летниот фестивал таа година.

Раѓање на автономна институција за оперски претстави - Арена ди Верона Во 1936 година била создадена автономна институција за оперски претстави - Арена ди Верона (Оперска куќа Арена ди Верона), која оттогаш ги организира претставите, со надзорник, кому бил додаден уметнички директор во 1967 година.

Фестивалот со двете светски војни бил замрен десет години.

Во 17:20 часот на 12 август 1962 година, три дена по завршувањето на оперската сезона, избувнал пожар кој ја уништил сценографијата на Бал под маски и оштетил дел од белилото. Пожарот бил изгаснат по неколку часа. Реставрацијата била завршена седум години подоцна, во зимата 1969 - 1970 година.

Од 1976 година, институцијата ја прошири својата уметничка дејност со поставување симфониски, оперски и балетски претстави, од октомври до мај, во зградата на Филхармонијата од Верона, внесувајќи стабилни уметнички и технички комплекси кои даваат живот на претставите во Арената.

Во 1998 година, по законската уредба бр. 367 од јуни 1996 година, Оперската куќа била трансформирана во приватно правна фондација, од која се родила Фондацијата Арена ди Верона.

Од 2010 до 2015 година, на почетокот на јуни, имало и телевизиско прикажување на фестивалот во Арена, емитувано од Раи 1 во првите 5 изданија (во 2013 и 2014 година и на Евровизија), со Антонела Клеричи како водителка, и емитувана од Канале 5 во шестото и последно издание со Паоло Бонолис, Белен Родригес и Елена Сантарели како водители.

Во корелација со фестивалот во јуни 2012 година, бил основан оперскиот музеј АМО, затворен по разни перипетии, кој ја презентирал историјата на операта и структурата на една опера. Фестивалот ја прославил својата 100-годишнина со отворањето на оперската сезона во 2013 година, на 14 јуни, со футуристичка постановка на Аида, која ја играла театарската група Ла Фура делс Баус (Шпанија) и повторно изведувајќи ја Аида, во реконструирано издание од она оригиналното историско од 1913 година од Џанфранко Де Босио) на 10 август. Со оглед на тоа што била двестегодишнината од Верди и Вагнер, најмногу се изведувале дела од Џузепе Верди и се одржала гала-вечер во чест на Рихард Вагнер, чие последно дело изведено во Арената било Лоенгрин во 1963 година. Во 2014 година, за време на фестивалот „Новиот век“, за прв пат била изведена „Кармина Бурана“ на Карл Орф, која имала голем успех кај публиката и критиката.

Во 2020 година, поради епидемијата „Ковид-19“, закажаните опери биле одложени за следната година, а летниот фестивал бил редуциран во неколку концерти и гала-вечери насловени „Во срцето на музиката“, во кои оркестарот бил преместен во центарот на арената.

Први настани во Арената

1913: Аида од Џузепе Верди; 1914: Кармен од Жорж Бизе; 1919: Блудниот син од Амилкаре Понкиели; 1920: Мефистофеле од Ариго Боито; 1921: Самсон и Далила од Ками Сен-Санс, Малиот Марат од Пјетро Маскањи; 1922: Лоенгрин од Рихард Вагнер; Паљачи од Руџеро Леонкавало; 1923: Норма од Винченцо Белини; Кралот од Лахор од Жил Масне; 1924: Парсифал од Рихард Вагнер; Андреа Шениер од Умберто Џордано; 1925: Мојсеј од Џоакино Росини; Мона Лиза од Амилкаре Пончиели; 1926: Нерон од Ариго Боито; Трубадур од Џузепе Верди; 1927: Вестална Богородица од Гаспаре Спонтини; 1928: Турандот од Џакомо Пучини; Риголето од Џузепе Верди; 1929: Фауст од Шарл Гуно; Исабел од Маскањи; Марта од Флотоу; 1930: Борис Годунов од Модест Мусоргски; Силата на судбината од Џузепе Верди; 1931: Нирнбершките мајстори-пејачи од Рихард Вагнер; Вилијам Тел од Џоакино Росини; 1932: Африканка на Џакомо Мајербер; Бал под маски од Џузепе Верди; 1933: Хугенотите од Џакомо Мајербер; 1934: Лучија ди Ламермур од Гаетано Доницети; 1935: Лорелеи од Алфредо Каталани; Кавалерија рустикана од Пјетро Маскањи; 1936: Еликсир на љубовта од Гаетано Доницети; Отело од Џузепе Верди; 1937: Тоска од Џакомо Пучини; 1938: Набуко од Џузепе Верди; Боеми од Џакомо Пучини; Миленичката од Гаетано Доницети; Танхојзер од Ричард Вагнер; 1939: Ромео и Јулија од Рикардо Зандонаи; 1946: Травијата од Џузепе Верди; 1948: Севилскиот бербер од Џоакино Росини; 1949: Девојката од западот од Џакомо Пучини; 1950: Валкирија од Рихард Вагнер; Бисери од Жорж Бизе; 1951: Манон од Жил Масне; 1952: Магијата од Итало Монтемеци ; 1969: Дон Карло од Џузепе Верди; 1970: Манон Леско од Џакомо Пучини; 1971: Магбет од Џузепе Верди; 1972: Ернани од Џузепе Верди; 1973: Симон Боканегра од Џузепе Верди; 1977: Ромео и Јулија од Шарл Гуно; 1978: Мадам Батерфлај од Џакомо Пучини; 1984: Ломбардите на првата крстоносна војна од Џузепе Верди; 1985: Атила од Џузепе Верди; 1986: Фиделио од Лудвиг ван Бетовен ; 1999: Веселата вдовица од Франц Лехар; 2012: Дон Џовани од Волфганг Амадеус Моцарт; 2020: Џани Скики од Џакомо Пучини.

Опери сè уште неизведени Има многу познати опери кои се уште не се изведени во Арената . Ова е предизвикано од фактот што многу опери не се погодни за големите простори на амфитеатарот (на пример Фалстаф, Le nozze di Figaro и Месечарка ), бидејќи монументалните дела како Аида, Набуко, Турандот, Тоска и Кармен, кои се всушност целосно вклучен меѓу делата на Арена. Всушност, популарниот Севилски берберин во Арената не бил секогаш успешен, бидејќи ова е дело наменето за изведување во театар.

Инаугуративни опери

1910-1919 година

1913 Аида од Џузепе Верди; диригент Тулио Серафин, го поставува Еторе Фаџуоли 1914 Кармен од Жорж Бизе; диригент Роберто Моранцони, ја поставуваат Еторе Фаџуоли и Џовани Грепи 1919 Блудниот син од Амилкаре Понкиели; диригент Еторе Паница, ја поставува Еторе Фаџуоли

1920-1929 година

1920 Мефистофеле од Ариго Боито; диригент Пјетро Фаброни, ја поставува Еторе Фаџуоли 1921 Самсон и Далила од Камил Сен-Санс; режисер Артуро Виња, ја поставува Еторе Фаџуоли 1922 Лоенгрин од Ричард Вагнер; диригент Тулио Серафин, ја поставува Еторе Фаџуоли 1923 Кралот од Лахор од Жил Масне; диригент Еторе Паница, ја поставува Еторе Фаџуоли 1924 Парсифал од Рихард Вагнер; режисер Серџо Фаилони, го поставува Еторе Фаџуоли 1925 Мојсеј од Џоакино Росини; режисер Серџо Фаилони, поставува Бертини и Преси 1926 Нерон од Ариго Боито; диригент Гаетано Бавањоли, ја поставуваат Бертини и Преси 1927 Вестална Богородица од Гаспаре Спонтини; диригент Антонио Гварниери, ја поставува Еторе Фаџуоли 1928 Турандот од Џакомо Пучини; диригент Алфредо Падовани, го поставува Еторе Фаџуоли 1929 Фауст на Шарл Гуно; диригент Џакомо Армани, го поставува Еторе Фаџуоли

1930-1939 година

1930 Борис Годунов од Модест Петрович Мусоргски ; Џузепе Дел Кампо, во режија на Алесандро Санин 1931 Нирнбершките мајстори-пејачи од Рихард Вагнер; диригент Џузепе Дел Кампо, во режија на Џовакино Форцано 1932 Африканка од Џакомо Мајербер, диригент Гаетано Бавањоли, режисер Џовакино Форцано 1933 Хугенотите од Џакомо Мајербер; диригент Антонино Вото, во режија на Перикл Ансалдо 1934 Мона Лиза од Амилкаре Понкиели; диригент Џино Маринуци, во режија на Алесандро Санин 1935 Норма од Винченцо Белини ; диригент Џино Маринуци, во режија на Марио Фриџерио 1936 Аида од Џузепе Верди; диригент Тулио Серафин, во режија на Карло Пичинато 1937 Мефистофеле од Ариго Боито; режисер Виторио Гуи, режисер Карл Еберт 1938 Набуко од Џузепе Верди; диригент Франко Капуана, во режија на Марио Фригерио 1939 Риголето од Џузепе Верди; диригент Франко Капуана, во режија на Марио Фригерио

1940-1949 година

1946 Аида од Џузепе Верди; режисер Серџо Фаилони; во режија на Аугусто Карди 1947 Мона Лиза од Амилкаре Понкиели; диригент Тулио Серафин, во режија на Аугусто Карди 1948 Отело од Џузепе Верди; диригент Антонио Вото, во режија на Гвидо Салвини 1949 Риголето од Џузепе Верди; диригент Оливиро Де Фабритис, во режија на Аугусто Карди

1950-1959 година

1950 Мефистофеле од Ариго Боито; режисер Анџело Кеста, во режија на Аугусто Карди 1951 Аида од Џузепе Верди; диригент Франческо Молинари Прадели, во режија на Аугусто Карди 1952 Мона Лиза од Амилкаре Понкиели; диригент Антонино Вото, во режија на Рикардо Мореско 1953 Аида од Џузепе Верди; диригент Тулио Серафин, режисер Георг Вилхелм Пабст 1954 Мефистофеле од Ариго Боито; диригент Антонино Вото, режисер Херберт Граф 1955 Отело од Џузепе Верди; диригент Антонино Вото, во режија на Роберто Роселини и Карло Маестрини 1956 Набуко од Џузепе Верди; диригент Франческо Молинари Прадели, во режија на Херберт Граф 1957 Норма од Винченцо Белини; диригент Франческо Молинари Прадели, во режија на Карло Маестрини 1958 Турандот од Џакомо Пучини; диригент Антонино Вото, во режија на Карло Маестрини 1959 Силата на судбината од Џузепе Верди; диригент Антонино Вото, во режија на Карло Маестрини

1960-1969 година

1960 Аида од Џузепе Верди; диригент Џанандреа Гавацени, во режија на Карло Пичинато 1961 Луција ди Ламермур од Гаетано Доницети ; диригент Франческо Молинари Прадели, во режија на Карло Маестрини 1962 Набуко од Џузепе Верди; диригент Џанандреа Гавацени, во режија на Карло Маестрини 1963 Аида од Џузепе Верди; режисер Тулио Серафин; во режија на Херберт Граф и Карло Маестрини 1964 Мефистофеле од Ариго Боито; режисер Франко Капуана, режисер Херберт Граф 1965 Норма од Винченцо Белини; диригент Џанандреа Гавацени, во режија на Сандро Болки 1966 Аида од Џузепе Верди; режисер Франко Капуана, режисер Херберт Граф 1967 Силата на судбината од Џузепе Верди; режисер Франко Капуана, режисер Херберт Граф 1968 Аида од Џузепе Верди; диригент Џанандреа Гавацени, во режија на Карло Маестрини