Бурбонска реставрација (француски: Restauration bourbonienne) — период од француската историја за време на кој Куќата на Бурбон се вратила на власт по првиот пад на Наполеон на 3 мај 1814 година. Накратко прекината од Стоте дена во 1815 година, реставрацијата траела до Јулската револуција од 26 јули 1830 година. Луј XVIII и Шарл X, браќата на погубениот крал Луј XVI, последователно се искачиле на престолот и воспоставиле конзервативна влада наменета да ги врати својствата, ако не и сите институции, на античкиот режим. Протераните поддржувачи на монархијата се вратиле во Франција, но не биле во можност да ги поништат повеќето промени направени од Француската револуција. Исцрпена од децениските војни, нацијата доживеала период на внатрешен и надворешен мир, стабилен економски просперитет и прелиминарност на индустријализацијата.de Sauvigny, Guillaume de Bertier.
Заднина По Француската револуција (1789–1799), Наполеон Бонапарт станал владетел на Франција. По долгогодишно проширување на неговата Француска империја со последователни воени победи, коалицијата на европските сили го поразила во Војната на Шестата коалиција, ја завршила Првата империја во 1814 година и ја вратила монархијата на браќата на Луј XVI. Реставрацијата на Бурбон траела од околу 6 април 1814 година до народните востанија на Јулската револуција од 1830 година. Постоела интермедија во пролетта 1815 година - „Стоте дена“ - кога враќањето на Наполеон ги принудило Бурбоните да ја напуштат Франција. Кога Наполеон повторно бил поразен од Седмата коалиција, тие се вратиле на власт во јули.
На мировниот конгрес во Виена, Бурбоните биле третирани учтиво од победничките монархии, но морале да се откажат од речиси сите територијални придобивки направени од револуционерна и наполеонска Франција од 1789 година.
Уставна монархија За разлика од апсолутистичкиот антички режим, реставрацискиот бурбонски режим бил уставна монархија, со одредени ограничувања на нејзината моќ. Новиот крал, Луј XVIII, го прифатил огромното мнозинство реформи воведени од 1792 до 1814 година. Континуитетот бил неговата основна политика. Тој не се обидел да ги врати земјиштето и имотот одземен од прогонетите членови на кралските семејства. Тој ги продолжил на мирен начин главните цели на надворешната политика на Наполеон, како што е ограничувањето на австриското влијание. Тој ја сменил политиката Наполеон во однос на Шпанија и Отоманската Империја, обновувајќи ги пријателствата што преовладувале до 1792 година.John W. Rooney, Jr. and Alan J. Reinerman, "Continuity: French Foreign Policy Of The First Restoration" Consortium on Revolutionary Europe 1750-1850: Proceedings (1986), Vol. 16, p275-288.
Политички, периодот бил карактеризиран со остра конзервативна реакција, и последователни мали, но постојани граѓански немири и бунтови. Инаку, политичкиот естаблишмент бил релативно стабилен до последователното владеење на Шарл X. Во текот на Бурбонската реставрација, Франција доживеала период на стабилен економски просперитет и прелиминарните подготовки на индустријализацијата.
Постојани промени во француското општество Епоните на Француската револуција и Наполеон донеле низа големи промени во Франција кои Бурбонската реставрација не ги поништила.John B. Wolf, France: 1814–1919: The Rise of a liberal-Democratic Society (2nd ed. 1962 pp 4–27Peter McPhee, A social history of France 1780–1880 (1992) pp 93–173Christophe Charle, A Social History of France in the 19th Century (1994) pp 7–27 Прво, Франција сега била високо централизирана, со сите важни одлуки донесени во Париз. Политичката географија била целосно реорганизирана и изедначена, поделувајќи ја нацијата на повеќе од 80 департмани кои опстанале во 21 век. Секој оддел имал идентична административна структура и бил строго контролиран од префект назначен од Париз. Сето тоа било укинато и сега имало еден стандардизиран правен кодекс, администриран од судии назначени од Париз и поддржан од полиција под национална контрола.
Револуционерните влади ги конфискувале сите земји и објекти на Католичката црква, продавајќи ги на безброј купувачи од средната класа и било политички невозможно да се обноват. Епископот сè уште управувал со неговата епархија (која била усогласена со границите на новите оддели) и комуницирал со папата преку владата во Париз. На владиците, свештениците, монахињите и другите религиозни лица им биле исплаќани државни плати.
Сите стари верски обреди и церемонии биле задржани, а владата ги одржувала верските објекти. На Црквата и било дозволено да работи со свои семинарии и до одреден степен и локални училишта, иако ова станало централно политичко прашање во 20 век. Епископите биле помалку моќни од порано и немале политички глас. Сепак католичката црква имала нова доктрина со нов акцент на личната побожност што ѝ дало контрола на психологијата на верниците.James McMillan, "Catholic Christianity in France from the Restoration to the separation of church and state, 1815–1905." in Sheridan Gilley and Brian Stanley, eds., The Cambridge history of Christianity (2014) 8: 217–232 Јавното образование било централизирано, при што Големиот мајстор на Универзитетот во Франција го контролирал секој елемент од националниот образовен систем од Париз. Во Париз биле отворени нови технички универзитети кои до денес имаат клучна улога во обуката на елитата.
Конзервативизмот бил горко поделен на старата аристократија која се враќала и на новите елити кои се појавиле под Наполеон по 1796 година. Старата аристократија била желна да ја врати својата земја, но не чувствувала лојалност кон новиот режим. Поновата елита, „noblesse d'empire“ ја исмејувала постарата група како застарен остаток од дискредитиран режим што ја довела нацијата до катастрофа. Двете групи споделувале страв од социјален неред, но нивото на недоверба, како и културните разлики биле преголеми, а монархијата премногу неконзистентна во нејзините политики, за да биде можна политичка соработка.Gordon K. Anderson, "Old Nobles and Noblesse d'Empire, 1814–1830: In Search of a Conservative Interest in Post-Revolutionary France."
Старата аристократија вратила голем дел од земјата што директно ја поседувала. Сепак, тие ги загубиле сите свои стари семејски права на остатокот од обработливото земјиште, а селаните повеќе не биле под нивна контрола. Предреволуционерната аристократија се дружела со идеите на просветителството и рационализмот. Сега аристократијата била многу поконзервативна и ја поддржувала Католичката црква. За најдобрите работни места, меритократијата била новата политика, а аристократите морале директно да се натпреваруваат со растечката деловна и професионална класа.
Јавното антиклерикално чувство станало посилно од кога било досега, но сега било засновано во одредени елементи на средната класа, па дури и на селанството. Големите маси на Французите биле селани на село или осиромашени работници во градовите. Тие добиле нови права и ново чувство за можности. Иако било ослободено од многу стари товари, контроли и даноци, селанството сè уште било многу традиционално во своето социјално и економско однесување. Многумина со нетрпение земале хипотеки за да купат што е можно повеќе земја за своите деца, па долгот бил важен фактор во нивните пресметки. Работничката класа во градовите била мал елемент и била ослободена од многу ограничувања наметнати од средновековните еснафи. Сепак, Франција била многу бавна во индустријализирањето, а голем дел од работата останала макотрпна без машини или технологија за помош. Франција сè уште била поделена на локалитети, особено во однос на јазикот, но сега се појавил француски национализам кој ја фокусирал националната гордост во Армијата и надворешните работи.Wolf, France: 1814–1919 pp 9, 19–21
Политички преглед мини|Сојузничките војски парадираат на Плас де ла Конкорд, 1814 година Во април 1814 година, Армиите на Шестата коалиција го вратиле на престолот Луј XVIII, братот и наследникот на погубениот Луј XVI. Бил подготвен устав: Повелбата од 1814 година. Тој ги претставил сите Французи како еднакви пред законот,The Charter of 1814, Public Law of the French: Article 1 но задржал значителни прерогативи за кралот и благородништвото и го ограничил гласањето на оние кои плаќаат најмалку 300 франци годишно како директни даноци.
Кралот бил врховен шеф на државата. Тој командувал со копнените и поморските сили, објавувал војна, склучувал договори за мир, сојуз и трговија, ги назначувал сите јавни службеници и ги носел потребните прописи и уредби за извршување на законите и безбедноста на државата.The Charter of 1814, Form of the Government of the King: Article 14 Луис бил релативно либерален, избирајќи многу центристички кабинети.
Луј XVIII починал во септември 1824 година и бил наследен од неговиот брат, кој владеел како Шарл X. Новиот крал следел поконзервативна форма на управување од Луис. Неговите пореакционерни закони го вклучил Законот за борба против сакрилегија (1825–1830). Огорчени од јавен отпор и непочитување, кралот и неговите министри се обиделе да манипулираат со општите избори од 1830 година преку нивните јулски уредби. Ова предизвикало револуција на улиците на Париз, Шарл абдицирал, а на 9 август 1830 година Домот на пратеници го потврдил Луј Филип д'Орлеанс како крал на Французите, воведувајќи ја Јулската монархија.
Луј XVIII, 1814–1824
Прва реставрација (1814) мини|Алегорија за враќањето на Бурбоните на 24 април 1814: Луј XVIII ја крева Франција од нејзините урнатини од Луј-Филип Крепен мини|Луј XVIII се враќа во Хотел де Вил де Париз на 29 август 1814 Враќањето на Луј XVIII на престолот во 1814 година било извршено главно преку поддршката на поранешниот министер за надворешни работи на Наполеон, Талејран, кој ги убедил победничките сојузнички сили во пожелноста на реставрацијата на Бурбон. Сојузниците првично се поделиле околу најдобриот кандидат за престолот: Британија ги фаворизирала Бурбоните, Австријците сметале за регент на синот на Наполеон, Франсоа Бонапарт, а Русите биле отворени или за војводата на Орлеан, Луј Филип или Жан Батист Бернадот, поранешниот маршал на Наполеон, кој бил претпоставен наследник на шведскиот престол. На Наполеон му било понудено да го задржи престолот во февруари 1814 година, под услов Франција да се врати на своите граници од 1792 година, но тој одбил. Изводливоста на реставрацијата била доведена во прашање, но привлечноста на мирот за уморната француска јавност и демонстрациите за поддршка на Бурбоните во Париз, Бордо, Марсеј и Лион, помогнало да се уверат сојузниците.
Луј, во согласност со Декларацијата на Сен-Оуен, доделил писмен устав, Повелба од 1814 година, која гарантирала дводомен законодавен дом со наследничка/назначена комора на врсници и избрана комора на пратеници - нивната улога била консултативна (освен за оданочување), бидејќи само кралот имал моќ да предлага или санкционира закони и да назначува или отповикува министри. Правото на глас било ограничено на мажи со значителен имот, а само 1% од луѓето можеле да гласаат. Многу од правните, административните и економските реформи во револуционерниот период биле оставени недопрени; Наполеоновиот законик кој гарантирал правна еднаквост и граѓански слободи, селанскиот biens nationalaux (национални средства) и новиот систем на поделба на земјата на одделенија (департмани) не биле отповикани од новиот крал. Односите меѓу црквата и државата останале регулирани со Конкордатот од 1801 година.