Битката на Александар кај Ис () — масло на панел од 1529 година на германскиот сликар Албрехт Алтдорфер, пионер на пределното сликарство и основач на Дунавската школа. На сликата е прикажана Битката кај Ис во 333 г. пр. н. е. во која Александар Македонски обезбедил решавачка победа над Дариј III и добил клучна моќ во неговиот поход против Персиското Царство. Сликата нашироко се смета за ремек-дело на Алтдорфер и е еден од најпознатите примери на ренесансното пределно сликарство познато како светски предел, кое овде достигнува невидена величина.
Војводата Вилијам IV Баварски ја нарачал Битката на Александар кај Ис во 1528 година, како дел од збирката историски дела што требало да ја красат неговата минхенска резиденција. Современите критичари укажуваат дека сликата, благодарение на обилната употреба на анахронизми, имала за цел да ја спореди херојската победа на Александар кај Ис со современиот европски судир со Отоманското Царство. Поразот на Сулејман Величествениот во опсадата на Виена можел да биде особено вдахновение за Алтдорфер. Во делото може да се открие заднинска верска врска, особено на необичното небо. Ова веројатно било вдахновено од пророштвата на Даниил и од тогашните грижи во Црквата за претстојната апокалипса. Битката на Александар кај Ис и четири други слики кои биле дел од почетната збирка на Вилијам се наоѓаат во уметничкиот музеј Стара пинакотека во Минхен.
Тема алт=Млади, обријан човјек у тешком оклопу седи на смеђем коњу. На прсима има лице медузе. Иако његови саборци носе металне кациге, само његова кратка, коврчава тамна коса штити га од смртоносног ударца. У десној руци држи осовину дугог копља. Његово одлучно лице окренуто је у оштар профил десно од слике.|лево|мини| Детаљ на Александар Македонски од мозаикот Битката кај Ис, околу 100 г. пр. н. е. Александар III Македонски, познат како Александар Велики, бил древен крал на Македонија кој владеел од 336 г. пр. н. е. до неговата смрт во 323 пр. н. е. Се смета за еден од најголемите воени тактичари и стратези во историјата,Corvisier; Childs, pp. 21 и се смета за непоразен во битка.Heckel; Yardley, pp. 299 Познат по своето воено лидерство и харизма, тој секогаш лично ја водел својата војска и одел во челните борбени редови. Со освојување на Персиското Царство, Грција, Египет и Вавилон, тој го создал најголемото царство на стариот векSacks; Murray; Bunson, pp. 14 и помогнал во ширењето на хеленизмот низ Европа и Северна Африка.
Александар тргнал во поход за освојување на Персиското Царство во пролетта 334 г. пр. н. е. откако ги смирил завојуваните грчки држави и ја зацврстил својата воена моќ. Во текот на првите месеци од напредувањето во персиска Мала Азија, Дариј III — кралот на Персија — во голема мера го игнорирал присуството на 40.000-ната Александрова војска. Битката кај Граник, што се одиграла во мај, била првиот обид на Персија да им се спротивстави на освојувачите, но битката завршила со лесна победа на Александар. Во текот на следната година, Александар го зазел поголемиот дел од западна и крајбрежна Мала Азија, а по пат ги принудувал сатрапите на капитулација. Тој продолжил по копно, патувајќи североисточно низ Фригија пред да сврти југоисточно кон Киликија. Откако минал низ портите на Килкија во октомври, Александар го одложил освојувањето поради треска во Тарс. Во меѓувреме, Дариј собрал армија од 100.000 војници (некои древни извори даваат претерани бројки од преку 600.000 војници)Romm; Mensch, pp. 48 и лично ги водел низ источните падини на планината Аманус. На почетокот на ноември, додека Александар го продолжил своето патување околу Заливот Ис од Малус преку Ис, двете војски ненамерно се разминале, поминале на спротивните страни на планините. Ова била одлучувачка предност за Дариј: сега бил зад Александар, па можел да го спречи неговото повлекување и да ги блокира резервите што Александар ги воспоставил во Ис.Romm; Mensch, pp. 48–49 За положбата на Персијците Александар дознал дури откога се стационирал во Мириандрус, пристаниште на југоисточниот брег на Заливот Искрендерун. Тој веднаш се вратил по својот пат до реката Пинар, јужно од Ис, каде ја нашол војската на Дариј што се собрала долж северниот брег. Следувала Битката кај Ис. алт=Војни дијаграм. Река протиче кроз доњу леву дијагоналу. На једној страни су Персијанци, са Оријенталцима и грчким плаћеницима, а са друге су Македонци, са Александром и Парменионом. Нагиб оближњих планина се смањује од десног врха до обале залива у доњем левом углу.|мини|300x300пкс| Почетните распореди во Битката кај Ис. Реката Пинар ги дели завојуваните страни, а Ис е на 11 километри северно. Коњаницата е концентрирана на бреговите на Искендерунскиот Залив (или Заливот Ис) од двете страни. Првичниот одговор на Дариј бил одбранбен: тој веднаш го оградил брегот на реката со колци за да го спречи преминот на непријателот. Била основана авангарда од предавнички грчки платеници и персиски кралски гардисти. Како што било вообичаено со персиските кралеви, Дариј се ставил себеси во средиштето на оваа авангарда, за да може ефикасно да испраќа наредби до кој било дел од неговата голема војска. Група персиска лесна пешадија набрзо била испратена во подножјето, бидејќи се предвидувало дека Александар ќе пристапи од десно, далеку од брегот. Коњаницата командувана од Набарсанес била поставена на персиската десница.
Александар направил претпазлив и бавен напредок, со намера својата стратегија да ја темели на структурата на персиската моќ. Тој го водел крилото на својата коњаничка чета на десната страна, додека солунската коњаница била насочена лево, како противник на коњаничката единица на Набарсанес. Свесен за важноста на подножјето на десната страна, Александар испратил група лесна пешадија, стрелци и коњаница за да ја истисне одбраната што била таму поставена. Зафатот бил успешен — Персијците кои не биле убиени биле принудени да бараат засолниште повисоко во планините.
Кога бил во домет на непријателот, Александар дал наредба. Тој го предводел нападот на неговата тешко вооружена коњаничка единица, која брзо се пробила длабоко во персиското лево крило. Македонското лево крило, командувано од Парменион, во меѓувреме било истерано назад од големата коњаница на Набарсанес. Средишната фаланга на Македонците ја преминала реката и се судрила со одметнатите грчки платеници кои биле пред авангардата на Дариј. Како што коњаницата навлегувала подлабоко во персиската лева страна, постоела опасност Дариј да го искористи јазот меѓу Александар и остатокот од неговата војска. Кога се уверил дека левото крило е осакатено и дека повеќе не претставува закана, Александар ја поправил ситуацијата со тоа што ја префрлил својата коњаница да го нападне бочно персиското средиште. Не можејќи да го издржи дополнителниот притисок, персиската авангарда била принудена да се повлече од брегот на реката, со што ИИИ дозволила на македонската фаланга да продолжи со напредувањето и да го зголеми притисокот врз левото крило на Парменион.
Сфаќајќи дека нападот на Александровата коњаница е незапирлив, Дариј и неговата војска побегнале. Во мешаницата многумина биле убиени, газени од оние што бегале со нив или паднале со своите коњи. Некои побегнале во далечни области како Египет, а други повторно се соединиле со Дариј на север. По приближно 20 километри потера, почетокот на мракот ја прекинал истата. Тогаш Александар се сетил на својата војска и почнал да ги погребува мртвите. Семејството на Дариј останало во персискиот логор. Било објавено дека Александар добро се однесувал со нив и ги уверил во безбедноста на Дариј. Кралската кочија на Дариј била пронајдена фрлена во ров, како и неговиот лак и штит.
Древните извори прикажувале различни бројки на жртви во Битката кај Ис. Плутарх и Диодор Сицилиски процениле приближно 100.000 убиени Персијци, за разлика од 450-те убиени на македонската страна што ги пријавил Квинт Куртиус Руф.De Sélincourt, pp. 121 Во секој случај, веројатно е дека повеќе Персијци биле убиени во бегство отколку во битка, Птоломеј I, кој му служел на Александар за време на битката, раскажува како Македонците ја преминале клисурата врз телата на нивните непријатели за време на потерата.Romm; Mensch, pp. 54
Македонското освојување на Персија се одвивало до 330 г. пр. н. е. кога Дариј бил убиен, а Александар ја добил титулата крал.Sacks; Murray; Bunson, pp. 17 Александар умрел во 323 пр. н. е. недолго откако се вратил од походот на Индискиот Потконтинент. Причината за смртта останува предмет на расправа.
Историја
Поранешни дела мини|Свети Ѓорѓи и ламјата (1510) Албрехт Алтдорфер се смета за еден од основачите на западната пределна уметност. Бил сликар, архитект и гравер, како и водач на Дунавската школа на германската уметност. Како што покажуваат сликите како што се Свети Ѓорѓи и ламјата (1510) и Алегорија (1531), голем дел од делата на Алтдорфер се одликуваат со приврзаност кон распространети предели кои ги заматуваат фигурите внатре. Битката на Александар кај Ис најдобро го покажува овој аспект од неговиот стил. Особено во однос на ликот на Свети Ѓорѓи и ламјата, историчарот Марк В. Роскил забележува дека тој „игра со помошниот материјал на пределот [во делото на Алтдорфер] и украсно го елаборира за да го повтори чувството на одвоена и гостопримлива средина“. Вдахновен од неговите патувања околу австриските Алпи и реката Дунав, Алтдорфер насликал низа предели кои воопшто не содржат ликови, вклучувајќи го и Пределот со пешачки мост (; околу 1516 година) и Пределот на Дунав во близина на Регенсбург (; околу 1522-25 година). Ова биле првите „чисти“ предели уште од антиката. Повеќето предели на Алтдорфер се направени во вертикален формат, за разлика од модерната концепција на жанрот. Хоризонталниот предел бил иновација на фламанскиот современик на Алтдорфер, Јоаким Патинир и неговите следбеници. лево|мини| Минијатура од триумфалната поворка (1512–1616) Алтдорфер, исто така, створил многу уметнички дела со верска тематика, како одраз на неговиот побожен католицизам. Неговите најчести теми се Богородица и животот и страдањето Христови. Како и Битката на Александар кај Ис, овие слики често прикажуваат величествени предели и го користат небото за да пренесат симболично значење. Ова значење не е исто во сите дела на Алтдорфер — на пример, визијата на зајдисонцето означува загуба и трагедија во Себастијански олтар и Христос во Маслиновата Гора (), но служи како симбол на моќ и слава во Битката на Александар кај Ис. Лери Силвер од Уметнички билтен (The Art Bulletin) објаснува дека Победата на Александар е слична, а во исто време во непосредна спротивност со претходната работа на Алтдорфер: „Наместо мирен предел на засолниште за христијански настани или свети личности, ова платно нуди една од главните епохални средби од древната историја... Сепак, и покрај нејзините глобални или космички димензии, Победата на Александар сè уште се чувствува како претходните, контемплативни лиминални предели на засолниште на Алтдорфер, заедно со карпести врвови, водни тела и далечни замоци. Иако Победата на Александар е нетипична за Алтдорфер по нејзината величественост и прикажување на војната, неговата Триумфална поворка () — илуминиран ракопис од 1512-1616 година нарачан од Максимилијан I, светиот римски цар — е опишан како негов концептуален претходник., 199–202 Процесијата е создадена паралелно со Триумфот на Максимилијан, низа од 137 дрворези што заедно ги направиле Алтдорфер, Ханс Спрингинкли, Албрехт Дирер, Леонард Бек и Ханс Шојфелин.
Влијанија лево|мини| Богородица со Младенецот, дело на Матијас Гриневалд (околу 1515 година)