Бачка (српски: Бачка; унгарски: Bácska) ― географско-историска област во рамките на Панонската Низина која се граничи со реката Дунав на запад и југ, и со реката Тиса на исток. Поделена е меѓу Србија и Унгарија. Поголемиот дел од областа се наоѓа во АП Војводина во Србија, а Нови Сад, главниот град на Војводина, се наоѓа на границата помеѓу Бачка и Срем. Помалиот северен дел од географската област се наоѓа во Округот Бач-Кишкун во Унгарија.
Име Според српските историчари, Бачка е вообичаено словенскиDr Dušan J. Popović, Srbi u Vojvodini, knjiga 1, Novi Sad, 1990, page 40. облик на име, создадена од „Бач“ (име на историскиот град во Бачка) и наставката „ка“ (што означува „земјата што му припаѓа на Бач“).
Името на градот „Бач“ е од неизвесно потекло и неговото постоење е забележано меѓу Власите, Словените и Унгарците во средниот век. Потеклото на името може да биде палеобалканско,Milica Grković, Rečnik imena Banjskog, Dečanskog i Prizrenskog vlastelinstva u XIV veku, Beograd, 1986 романско, словенско,Dr. Aleksa Ivić, Istorija Srba u Vojvodini, Novi Sad, 1929 или туркиско.A Pallas Nagy Lexikona , pallaslexikon.hu; пристапено на 16 април 2024.
Според унгарските историчари, именител на земјата можеби бил првиот судски сопственик на Бачката тврдина, а името што може да биде преведено веројатно од туркискиот збор „баја“ потекнува од достоинственото име.Lajos Kiss, Földrajzi nevek etimológiai szótára (Etimology Dictionary of Geographical Names), Akadémiai Kiadó, 1978, p. 71Bálint Ila, József Kovacsics, Veszprém megye helytörténeti lexikona (Cyclopaedia of Local History of Veszprém county), Volume 2, Volume 2, Akadémiai Kiadó, 1988, p. 169
Во 17 и 18 век, поради големиот број Срби кои живееле во Бачка, овој регион бил наречен „Рачорзаг“ (унгарски за „српска земја“)."U XVII i XVIII veku u Bačkoj je već toliko Srba da putnici ovaj kraj nazivaju »Raczorszag«" Понекогаш, Унгарците го користеле името Делвидек („јужна или долна земја“) за поширока непрецизно дефинирана географска област, која, според погледот од 19 век, ја вклучувала и Бачка. Меѓутоа, според други унгарски извори, Бачка повеќе била сметана за дел од Големата Унгарска Низина.Bojan Aleksov, Religious Dissent Between the Modern and the National: Nazarenes in Hungary and Serbia 1850–1914, Otto Harrassowitz Verlag, 2006, p. 56
Историја Низ историјата, Бачка била дел од Дакија, Кралството на Јазигите, хунската номадска држава, Гепидското Кралство, Аварскиот Ханство, Првото Бугарско Ханство/Царство, Велика Моравија, Кралството Унгарија, српската држава на Јован Ненад, Отоманската Империја, Хабсбуршката Монархија, Австриската Империја, Австроунгарија, Кралството Србија, Кралството на Србите, Хрватите и Словенците/Југославија, Социјалистичка Федеративна Република Југославија, Сојузна Република Југославија/Србија и Црна Гора, а од 2006 година е дел од независна Република Србија. Помалиот северен дел од регионот бил дел од краткотрајната Српско-унгарска Република Барања-Баја (во 1921 година) и дел од независна Унгарија од 1921 година. лево|мини|252x252пкс| „Црвеноглава божица“ - статуетка од раниот неолит (археолошки наоѓалиште Долна Брањевина, Оџаци, Војводина, Србија) Во регионот на Бачка луѓето живееле уште од неолитот. Индоевропските народи се населиле во овој регион во три преселнички бранови датирани во 4200 п.н.е., 3300 п.н.е. и 2800 п.н.е. редоследно. Најраните историски жители на регионот веројатно биле илирските племиња. Подоцна, други индоевропски народи, вклучувајќи ги Дакијците, Келтите, Сарматите (Јазиге) и Гепидите биле забележани како жители на Бачка.
Среден век Словените ја населиле денешна Бачка во 6 и 7 век, пред дел од нив последователно да се преселат на Балканот. Во 9 век територијата на Бачка била дел од Бугарското Ханство. Салан, бугарски војвода, бил владетел на оваа територија, а негов главен град бил Тител. Во почетокот на 10 век, старите Унгарци го поразиле Салан, а неговото војводство паднало под унгарска власт. десно|мини| Грб на Округот Бач-Бодрог. десно|мини| Кралството Унгарија во 1490 година. Округ Бач - означен 31, Округ Бодрог - 32, Округ Чонград - 23. На крајот на првиот милениум, за време на управувањето со средновековното Кралство Унгарија од страна на Иштван I, во оваа област биле создадени две окрузи (комитати; латински: comitatus). Округот Бач на југ, со градот Бач (сега Бач ) како административно средиште и Округот Бодрог на западните и средишните територии со историскиот град Бодрогвар како главен град (во близина на денешното село Бачки Моноштор). Двете земји подоцна биле обединети за да го создадат Округот Бач-Бодрог. Имало и територии на Округот Чонград во североисточните делови на Бачка. Во 1085 година, кралот Ладислав I го направил Бач за седиште на Архиепископијата Калоча-Бач. Првиот архиепископ Фабијан (1085–1103) му помогнал на кралот во текот на походот против Хрватска и бил награден со титулата. Според српските извори, Илија Вид, првиот познат префект на Округот Баченшиш е забележан во 1068 година и бил етнички Србин. Во тоа време, регионот бил населен и со Словени и со Унгарци. Српскиот историчар д-р Миленко Палиќ, исто така, споменува дека префектот Вид бил етнички Србин и дека тој, заедно со уште двајца етнички Срби чии имиња се викале Илија и Радован, учествувал во династичките борби во Кралството Унгарија, кон крајот на 11 век.Dr Milenko Palić, Srbi u Mađarskoj – Ugarskoj do 1918, Novi Sad, 1995, page 10. Според унгарските автори, префектот Вид припаѓал на родот Гуткелед, но постои можност тој да бил измислена личност. Во 1169 година, каноните од витешкиот Ред на Светиот гроб изградиле мала црква во Бач во романескен стил. Тие користеле некои градежни материјали од многу постари претходни градби. Францисканците ја презеле црквата во 1300 година. Во втората половина на 14 век, Францисканците го прошириле, образувајќи манастир. Денес, францисканскиот бачки манастир е најстарата црковна градба во денешна Војводина. Во почетокот на 13 век Угрин Чак, архиепископ на Калоча, основал болница во Бач, како прва таква установа во овој дел од Европа. Папата Григориј IX напишал за „Бачка болница“ во 1234 година, како отворена за болните и сиромашните. На почетокот на четиринаесеттиот век, градот Бач напредувал за време на владеењето на кралот Кароли Роберт I, кој започнал да ја гради денешната тврдина во 1338–42 година на местото на претходната ридска тврдина. Од 15 век, таа станала најважната унгарска одбранбена точка против освојувачите на османлиските сили.
Ран нов век Во 1526 година, Кралството Унгарија било поразено во Битката кај Мохач од Отоманската Империја, а кралот Лајош II паднал во битката. По победничкиот поход, османлиската војска предводена од Сулејман I се повлекла од Унгарија преку средоречието на Дуна и Тиса, оставајќи само помали гарнизони во утврдувањата. Во рок од две до три недели војската што се повлекува убила приближно 400.000 луѓе, ги запалила речиси сите населби, опустошувајќи го целиот регион. Во овој хаотичен период се случил бунтот на Рашаните и Бачка станала (од 1526 до 1527 година) средишен регион на една независна, краткотрајна српска псевдодржава,Veselin P. Dželetović, Poslednji srpski car – Jovan Nenad, Beograd, 2007. која постоела на територијата на денешна Војводина. Владетелот на оваа држава бил самоназначениот цар Јован Ненад (претходно воен коњушар на кралот Јанош Запоља), а негов главен град бил Суботица. Откако Јован Ненад бил поразен и убиен, неговата држава пропаднала и Бачка за кратко време повторно седнала под унгарска управа. Наскоро, регионот стана дел од Отоманската Империја.
По османлиското освојување, поголемиот дел од претходно одлучувачкото мнозинско унгарско население побегнало (во 16-17 век). Релативно густо населените и просперитетни јужни окрузи на Кралството биле опустошени и станале главно напуштени и населени. За време на отоманскиот период, а подоцна и во 17 и 18 век, започнало интензивното населување на Србите и другите јужнословеногласни народи од средишниотБалкан под власт на Отоманците. Тие биле воени ангажирани во пограничните области од двете страни. Ова резултирало со радикални промени во структурата на населението. Во областа живееле (во сè помал број) унгарски, српски и буњевски селани и српски и влашки селани војници, кои имале влијание врз пределот со своето земјоделство. Во османлиските градови имало муслиманско население, а надвор од градскиот ѕид имало заедници од различни христијански вероисповести и занимања. Бачка била дел од Сегединскиот Санџак, регионот бил населен со Срби (кои биле во апсолутно мнозинство) и муслимани. лево|мини| Битката кај Зента. За време на Големата турска војна (1683–1699) на 11 септември 1697 година, во близина на Сента во источна Бачка се случил еден од најрешливите порази во отоманската историја, Битката кај Сента. Христијанските сили на Светата лига (1684) предводени од принцот Ежен Савојски во ненадеен напад ја уништиле отоманската војска што ја преминувала реката Тиса. Битката резултирала со спектакуларна победа на Австрија. Како резултат на тоа, во 1699 година бил потпишан Договорот од Карловци, со кој завршила отоманската контрола во поголемиот дел од Средна Европа. Сите земји на Кралството Унгарија (освен Банат и мал дел од Источна Славонија) освоени од Османлиите во претходните 150 години биле вратени. Под власта на Леополд I, Бачка станала сопственост на Хабсбуршката Монархија. Округот Бач-Бодрог бил основан во западните делови на регионот и бил повторно вклучен во окружниот систем на Кралството Унгарија, додека некои други (најчесто источни) делови на Бачка биле вклучени во областа кај Тиса и Муреш во хабсбуршката Воена Краина, која била директно управувана од царскиот хабсбуршки двор во Виена. Постоеле значителни разлики во статусот на жителите на феудалната област и привилегираните новодојдени доселеници на Воената Краина, кои претежно биле составени од етнички Срби. Граничарската пешадија на Воената Краина првенствено била создадена за да ја брани Австрија од Османлиите, но имплицитно била наменета да го неутрализира и контролира унгарското население. Оваа положба неколкупати била користена од хабсбуршките владетели како политички и тактички инструмент во следните векови.
Во Ракочиевата војна за независност, тешки борби биле водени и во Бачка. Во 1704 година Ференц II Ракочи водел победнички поход во овие делови. Србите се бореле на страната на австрискиот император од почетокот на војната. Тие биле користени како лесна коњаница во австриската војска и како даночници. За време на осумте години војна, унгарските села и градови во Големата Унгарска Низина и Прекудунавието биле запалени и ограбени од Србите, додека во Бачка српските села биле запалени. Сепак, имало некои Срби кои се бореле на страната на Ракочи против Хабсбурзите - Семлачките граничари. Водач на куручките српски трупи бил граничниот капетан Обрад Лалиќ од Сента. Подоцна, некои делови од Воената граница биле укинати во 1751 година, овие делови на Бачка исто така биле вклучени во Округот Бач-Бодрог. Единствениот дел од Бачка што останал во рамките на Воената Краина била Шајкашка, но исто така потпаднал под цивилна управа во 1873 година.