Фудбалскиот клуб Марибор (словенечки: Nogometni klub Maribor) — словенечки професионален фудбалски клуб со седиште во Марибор. Основан бил во декември 1960 година од функционери и играчи на Браник Марибор. Со 16 титули во Првата словенечка фудбалска лига и 9 Купови на Словенија, тие се најуспешниот словенечки тим. Марибор е исто така единствениот словенечки клуб кој стигнал до групната фаза од УЕФА Лига на шампиони и УЕФА Лига Европа.

Во раните години, клубот играл во Втората југословенска фудбалска лига пред да биде промовиран во Првата југословенска фудбалска лига во 1967 година. Тие останале во првата лига пет сезони, а потоа отпаднале и повеќе не се вратиле на југословенскиот врв. Во раните 1980-ти години, клубот бил исфрлен на третото ниво поради скандал со поткуп.

По независноста на Словенија во 1991 година, Марибор бил еден од основачите на Првата словенечка лига, а исто така го освоиле инаугуративното издание на Купот на Словенија во 1992 година. Првата златна ера на клубот бил помеѓу 1997 и 2003 година, кога Марибор освоил седум последователни титули во лигата и стигнал до групната фаза од Уефа Лигата на шампионите 1999/2000 година. Во средината на 2000-тите години, клубот опаѓал неколку години и го мачеле големи финансиски тешкотии.

Втората златна ера на клубот започнал во 2007 година, кога Златко Захович бил назначен за спортски директор на клубот. Во периодот помеѓу 2009 и 2019 година, Марибор освоил осум титули во лигата, четири титули во купот и двапати се квалификувал за групната фаза на УЕФА Лигата на шампионите.

Позадина Првиот чекор во основањето на ФК Марибор било создавањето на I. ССК Марибор на 28 јуни 1919 година. Во 1920 година, клубот го стекнал својот прв терен Људски Врт и го одиграл својот прв официјален натпревар против Рапид.

За време на меѓувоениот период, на словенечката фудбалска сцена доминирале клубовите лоцирани во Љубљана и затоа Марибор успеал да ја освои титулата во Словенечка републичка фудбалска лига само три пати (1931, 1933 и 1939 година). По Втората светска војна, ФК Марибор влегол како наследник на I. ССК Марибор. Во 1949 година бил основан НК Браник Марибор. Тимот бил распуштен во август 1960 година поради аферата со труење со храна пред натпреварот против Карловац во промотивниот плеј-оф за пласман во Југословенската втора фудбалска лига.

Формирање и рани години (1960-1967) Фудбалскиот клуб Марибор бил основан на 12 декември 1960 година од официјални лица и играчи на НК Браник Марибор, клуб кој се распаднал неколку месеци порано. Управниот одбор на новоформираниот клуб тогаш ги организирал претседателските избори. За прв претседател на клубот бил назначен Сречко Корен, за прв тренер Андрија Пфландер, а за капитен на првиот тим Ото Блажник. Првично било предложено клубот да се вика НК Марибор 1960 и боите на клубот да бидат црвено-бели, инспирирани од боите на грбот на градот Марибор. Сепак, на првото генерално собрание на 26 декември 1960 година, било одлучено клубот да се вика НК Марибор, со виолетова и бела како главни бои. Блажник бил тој што предложил комбинација од виолетови и бели дресови на клупскиот одбор откако ги видел фотографиите од италијанската Фиорентина во списанието La Gazzetta dello Sport. Марибор го одиграл својот прв натпревар на 5 февруари 1961 година, пријателски против Ковинар, победувајќи го натпреварот со резултат од 2–1, Стефан Толич ги постигнал двата гола.

Марибор започнал да се натпреварува за време на вториот дел од Словенечка републичка фудбалска лига 1960–61 и ги превзел бодовите и позицијата на градскиот ривал ЖШД Марибор. Првиот официјален натпревар во лигата бил одигран на 12 март 1961 година, кога Марибор играл против Нова Горица и победил со 2-0. Тимот ја освоил Републичката лига (трета лига во Југославија) во првата сезона, и на тој начин се квалификувала за плеј-офот за да се пласира во втората југословенска лига. Пфландер бил главен тренер на тимот што ја освоил титулата на Републиката, но тој морал да се повлече од функцијата поради болест. Неговиот наследник стана Владимир Шимуниќ, кој на крајот го одвел тимот во југословенската прва лига шест години подоцна. Марибор поминал како победник во првите две кола од квалификациите и на крајот го совладал Уљаник од Пула во финалната фаза со резултат од 2–1, со што заработил промоција во втората југословенска лига. На 2 септември 1962 година, фудбалските фанови ширум Словенија биле сведоци на раѓањето на новото ривалство помеѓу Марибор и Олимпија. Првиот натпревар меѓу двете страни се одиграл во Љубљана и завршил нерешено (1–1). По пет сезони во второто ниво, клубот, управуван од Шимуниќ, ја освоил втората лига и се квалификувал за југословенската прва лига, со што станал еден од трите словенечки клубови во историјата што играле во југословенската прва лига. десно|мини|300x300пкс| Играчите на Марибор и Уљаник пред баражот за промоција во 1961 г.

Југословенска прва лига (1967–1972) Првиот натпревар на клубот во југословенската прва лига се одиграл на 20 август 1967 година против Вардар во Скопје, кој завршил со нерешено 1–1, Мараш кој го постигнал единствениот гол за Марибор. Првиот домашен натпревар се одиграл на 27 август против Пролетер Зрењанин пред 8.000 гледачи, кој Марибор го добил со 3-0. Головите ги постигнале Младен Крањц, Милан Арнејчич и Борис Бинковски. Во текот на истата сезона, бил оспорен првиот натпревар во југословенската највисока лига помеѓу два словенечки клуба, кога Марибор бил домаќин на натпреварот против нивниот ривал Олимпија пред 13.000 гледачи, што завршил нерешено без голови. Марибор ја заврши својата прва сезона во првата лига на 12-то место. Во 1966 и 1967 година, тимот исто така ги освоил титулите во Купот на Република Словенија, победувајќи ја Олимпија во двата наврати. Понатаму, Марибор стигна до полуфиналето на Купот на Југославија во 1968 година, тесно губејќи со 2–1 од Црвена звезда. лево|мини|217x217пкс| Младен Крањц играл за Марибор во 1969 година. За време на нивниот петгодишен престој во југословенската прва лига, Марибор одиграл вкупно 166 натпревари и постигнале 40 победи, 57 нерешени и 69 порази, со гол разлика 166–270. Нивната највисока позиција во лигата била во 1969-70 година, кога клубот завршил на 10-тото место во лига со 18 тимови. 1971–72 била нивната последна сезона во југословенската прва лига бидејќи тимот заврши на последното место со само 20 поени. Марибор никогаш повеќе не се вратил во југословенската прва дивизија.

Во првата лига, Марибор одиграл вкупно десет натпревари против Олимпија, со вкупен резултат од две победи, три нерешени и пет порази. Сите натпревари меѓу двата клуба во овој период биле распродадени, а посетеноста понекогаш достигнувала и до 20.000 гледачи. Младен Крањц, еден од најдобрите играчи во историјата на клубот, бил најдобар стрелец за тимот во секоја од нејзините пет сезони поминати во југословенската прва лига, откако постигнал 54 голови, кои му овозможиле трансфер од Марибор во Динамо Загреб.

Темните години (1973-1990) Во 1972-73 година, Марибор играл во втората југословенска лига. Во последното коло на домашен терен пред 7.000 гледаци ја совладале Риека со 7–1, што било доволно за второто место и за пласман во баражот за промоција. Во првото квалификациско коло против Будуќност, Марибор се пласирал на пенали и се пласирале во решавачкото коло против Пролетер. Првиот натпревар бил одиграл во Марибор на 8 јули 1973 година и се смета за еден од најисториските натпревари во историјата на клубот, бидејќи сè уште го држи рекордот за најмногу гледачи на домашен натпревар. Имало 20.000 гледачи, а речиси три часа пред почетокот на мечот на трибините веќе биле собрани околу 15.000 луѓе. Марибор го добил натпреварот со 3-1. Предноста од два гола, сепак, не била доволна бидејќи Пролетер го добил реваншот со 3-0 на домашен терен и заслужил промоција во првата лига, елиминирајќи го Марибор со вкупни 4-3. Кога резултатот бил 1–0 за Пролетер, Јосип Ражиќ постигнал израмнувачки гол во 23. минута, но голот не бил досуден од главниот судија. Подоцна, телевизискиот преглед покажал дека топката всушност ја минал линијата и дека голот требало да се брои.

По драматичниот плеј-оф против Пролетер, за клубот започнал период на стагнација. Марибор ја завршил сезоната 1973-74 на 13-то место и едвај избегнал испаѓање во третото ниво. Сепак, тие испаднаале следната сезона (1974–75), што значело дека тимот не бил дел од првите две лиги на Југословенскиот фудбал за прв пат по 14 години. Марибор веднаш се вратил во втората дивизија по само една сезона и повторно бил блиску до промоција во највисокото ниво во 1978-79 кога завршиле како второпласирани, шест бода зад Челик. На крајот на сезоната 1980-1981, Марибор го победил Челик со 4-2 во решавачкото последно коло и завршил на 10-то место, и на тој начин избегнал испаѓање, кога скандалот со поткуп, наречен „Афера со топка“ (сл. Afera Žoga), поради што клубот бил исфрлен од страна на дисциплинската комисија на Фудбалскиот сојуз на Југославија, од втора во трета лига. Клубот наводно имал таен фонд кој се користел за поткуп на функционери и противници. Некои функционери на клубот ги запишал трошоците за поткуп во нивната „црна книга“, која подоцна била конфискувана од властите. Клубот во следната сезона требала да игра во Словенечката републичка лига. Во текот на 1980-тите, Марибор никогаш не се опоравил целосно од аферата и отскокнувал помеѓу втората и третата лига се до осамостојувањето на Словенија во 1991 година. Помеѓу 1981 и 1989 година, Марибор освои шест Купови на Република Словенија.

Од 1988 година и до осамостојувањето на Словенија во 1991 година, Марибор играл во Западната дивизија на новоформираната Меѓу-републичка лига (трета лига на југословенскиот фудбал) со екипи од Словенија, Хрватска и Босна и Херцеговина. Во 1988 година, Марибор се приклучил на Спортското друштво Браник и станал Марибор Браник. И покрај тоа што клубот го користел името ФК Марибор во домашни и меѓународни натпреварувања, тој сепак е официјално регистриран под името ФК Марибор Браник до денес.

Нова земја и меѓународно деби (1991–1996) По независноста на Словенија во 1991 година, најдобрите клубови во земјата ја формирале Првата словенечка фудбалска лига. Марибор бил еден од основачите на лигата и е еден од двата клуба, а другиот е Цеље, кој од тогаш никогаш не испаднал од словенечката прва лига. Тимот го одиграл својот прв натпревар во новосоздадената лига против Горица во Нова Горица, кој завршил нерешено 1–1. Марибор морал да почека до второто коло кога ги освоил првите бодови откако го совладал Копер со резултат 5-0. Првиот официјален стрелец на клубот во натпреварот од словенечката лига бил Игор Познич. Во текот на првите неколку сезони, ривалите на Марибор, Олимпија од Љубљана, кои имале долга традиција да играат во првата југословенска лига и во тоа време сè уште имале тим составен од играчи од таа ера, доминирале во лигата. И покрај тоа, Марибор сепак успеале да го освојат првото издание на Словенечкиот фудбалски куп. Финалниот натпревар се одиграл во Љубљана на стадионот Бежиград против Олимпија. Финалето завршило нерешено без голови и го добиле Марибор на пенали, со решавачкиот гол на Едим Хаџијалагиќ.

Во 1992-1993 година, Марибор дебитирал на меѓународни натпревари додека тимот играл во Купот на европските победници на куповите 1992-93. Тоа било на 19 август 1992 година, кога тимот бил домаќин на Хамрун Спартанс од Малта и победиле со 4–0. Следната сезона, Марибор повторно играл во Купот на европските победници на куповите и ја постигнал својата најголема победа во европските натпреварувања досега, кога на домашен терен ја совладале естонската Норма Талин со 10–0. Натпреварот е историски и по тоа што бил првиот натпревар на Људски Врт кој се одиграл ноќе под рефлектори.

Доминација (1996–2003)