мини| Млади абориџини од областа Путумајо во амазонскиот басен фотографирани како печат и јадат непријател Егзоканибализам (од грчкиот exo-, „однадвор“ и канибализам, „да се јадат луѓе“), спротивно на ендоканибализмот, е консумирање месо од луѓе кои не припаѓаат на блиска општествена група - на пример, јадење на сопствените непријатели. Ова се толкува како обид за стекнување на посакуваните квалитети на жртвата и како „врвна форма на понижување и доминација“ на поразениот непријател во војната. Ваквите практики биле документирани во различни култури, вклучувајќи ги Ацтеките во Мексико и Карибите и Тупинамба во Јужна Америка.
Историски гледано, егзоканибализмот бил и практична мерка во особено очајна герилска војна со исцрпувачки последици, кога екстремниот глад и изобилството на убиени луѓе се совпаѓаат и создаваат услови погодни за канибализам.Tanaka, Yuki. Hidden Horrors: Japanese War Crimes in World War II, Westview Press, 1996, p. 127. Некои ја протолкувале практиката како форма на грабливост, а не како ритуален чин, гледајќи го сторителот и жртвата во улоги на предатор наспроти плен.Menget, Patrik (1985): "Guerre, Sociétés et Vision du Monde dans le basses Terres de L'Amerique du Sud. Jalons pour une étude comparative." In: Journal de la Société des Américanistes 71: 129–141.
Културна практика Егзоканибализмот во форма на јадење непријатели често се прави за да се изрази непријателство и доминација кон жртвата. Сторителот ја јаде својата жртва за да нанесе крајно навредување и понижување. Исто така, се практикува заедно со лов на глави и скалпирање за прикажување на воени трофеи. Џон Кантнер, археолог кој го проучувал канибализмот во американскиот југозапад, заклучил дека кога ресурсите се намалуваат, конкуренцијата меѓу општествата се зголемува, а ова може да доведе до егзоканибализам.
Иако егзоканибализмот генерално се споредува со ендоканибализам, и двата се форми на институционализиран или ритуален канибализам (широко прифатен во општествата каде што се јавуваат), за разлика од случаите што се практикуваат за време на гладување или од изолирани, често патолошки поединци.
Културите што ги практикуваат обете форми на ритуален канибализам се чини дека се ретки, но еден добро проучен случај биле Варите, амазонски народ во Бразил кој јадел и убиени непријатели и починати роднини, иако на значително различни начини.
Култури познати по егзоканибализам мини| Непријатели убивани и печени во Јужна Америка – гравура од Теодор де Бри (1592). Културите за кои се знае или се вели дека практикувале егзоканибализам вклучуваат Азанде, Ленду и Сонгје (особено Запо Зап) во Средна Африка, народите Батак и Дајак во Азија и британските Атакоти во Европа.
Во Северна Америка, вакви практики се евидентирани кај Ирокезите, Нуу-ча-нултите (Нутка), анцестралните Пуеблоанци (Анасази) и Ацтеките; во Јужна Америка, кај народите Тупинамба, Вари и Мапуче.
Култури на Океанија кои во период од нивната историја практикувале вакви обичаи се Маркижаните, Мјанминците, Асматите, Фиџијците и Маорите.
Поврзано
Канбализам во Африка Канибализам во Азија Канибализам во Европа Канибализам во Океанија Канибализам во Америка
Наводи
Категорија:Антропологија Категорија:Канибализам