Годината 1816 е позната како Година без лето поради сериозните климатски абнормалности што предизвикале просечните глобални температури да се намалат за . Летните температури во Европа биле најниски од сите досега забележани температури помеѓу 1766 и 2000 година, што резултирало со пропаѓање на земјоделските култури и голем недостиг на храна низ Северната хемисфера.

Доказите сугерираат дека аномалијата била претежно вулкански зимски настан предизвикан од масовната ерупција на планината Тамбора во 1815 година во април во денешна Индонезија (во тоа време вообичаено нарекувана Холандска Источна Индија). Оваа ерупција била најголемата во текот на најмалку 1.300 години (по хипотетизираната ерупција што ја предизвикала вулканската зима од 536 година); нејзиното влијание врз климата можеби било влошено од ерупцијата на Мајон на Филипините во 1814 година. Значителната количина на вулканска пепел и гасови испуштени во атмосферата ја блокирале сончевата светлина, што довело до глобално ладење.

Земји како Обединетото Кралство и Франција доживеале значителни тешкотии, а немирите поради храна и гладот станале вообичаени. Ситуацијата била влошена од фактот што Европа сè уште се опоравувала од Наполеоновите војни, додавајќи го врз тоа социо-економскиот стрес.

Северна Америка, исто така, се соочила со екстремни временски услови. Во источниот дел на САД, упорна "сува магла" ја затемнувала сончевата светлина, предизвикувајќи невообичаен студ и мраз во текот на летните месеци. Посевите пропаднале во региони како Нова Англија, што довело до недостиг на храна и економска криза. Овие услови принудиле многу семејства да ги напуштат своите домови во потрага по подобри земјоделски можности, што придонело за проширувањето кон запад.

Опис „Годината без лето“ била земјоделска катастрофа; историчарот Џон Д. Пост ја нарекол „последната голема егзистенцијална криза во западниот свет“. Климатските аберации од 1816 година имале најголемо влијание врз Нова Англија (САД), Атлантска Канада и Западна Европа.

Главната причина за Годината без лето генерално се смета дека била вулканската зима создадена од ерупцијата на планината Тамбора на Сумбава во април 1815 година. Ерупцијата имала индекс на вулканска експлозивност (VEI) од 7 и исфрлила најмалку 37 кубни километри материјал еквивалентен на густа карпа во атмосферата. Тоа останува најскорашната потврдена ерупција VEI-7 до денес.

Други големи вулкански ерупции (од најмалку VEI-4) околу ова време вклучуваат:

Мистериозната ерупција од 1808 година во југозападниот Тихи Океан 1812 година, Суфриер на Свети Винсент на Карибите 1812, Аву на островите Сангихе, Холандска Источна Индија 1813, Суваносеџима на островите Рјукју 1814, Мајон на Филипините

Овие ерупции создале значителна количина атмосферска прашина, и затоа температурите паднале низ целиот свет бидејќи воздушниот материјал ја блокирал сончевата светлина во стратосферата. Според анализата од 2012 година на „Беркли Ерт“, ерупцијата на Тамбора во 1815 година предизвикала привремен пад на просечната температура на копното на Земјата за околу еден степен Целзиус; помали падови на температурата биле забележани како резултат на ерупциите од 1812 до 1814 година.

Земјата веќе била во вековен период на ладење што започнал во 14 век. Познато денес како Мало ледено доба, тоа веќе предизвикало значителни земјоделски проблеми во Европа. Ерупцијата на Тамбора се случила кон крајот на Малото ледено доба, влошувајќи го позадинското глобално ладење од тој период.

Овој период се случил и за време на Далтоновиот минимум, период на релативно ниска сончева активност од 1790 до 1830 година. Мај 1816 година го имал најнискиот Волфов број (0,1) досега откако започнало водењето на евиденции за сончевата активност. Сепак, сè уште не е познато дали и како промените во сончевата активност влијаат врз климата на Земјата, а оваа корелација не докажува дека пониската сончева активност предизвикува глобално ладење.

Општествени ефекти

Високите нивоа на тефра во атмосферата предизвикувале магла што висела над небото неколку години по ерупцијата и создавале богати црвени нијанси при зајдисонцата. Сликите од годините пред и по оваа година потврдуваат дека овие впечатливи црвени нијанси не биле присутни пред ерупцијата на планината Тамбора, и прикажуваат помрачни, потажни сцени, дури и во светлината и на сонцето и на месечината. „Монахот покрај морето“ (околу 1808–1810 г.) и „Двајца мажи покрај морето“ (1817 г.) од Каспар Давид Фридрих укажуваат на оваа промена на расположението. лево|мини| Канал Чичестер (1828) од Џ.М.В. Тарнер. Студија од 2007 година, која анализирала слики создадени помеѓу 1500 и 1900 година, околу времето на значајни вулкански ерупции, пронашла корелација помеѓу вулканската активност и количината на црвена боја употребена во сликите. Високите нивоа на тефра во атмосферата довеле до спектакуларни зајдисонца во овој период, како што е прикажано на сликите на Џ.М.В. Тарнер, и можеби довеле до жолтата нијанса што преовладува во неговите слики, како во „Канал Чичестер“ (1828). Слични феномени биле забележани по ерупцијата на Кракатау во 1883 година и на западниот брег на САД по ерупцијата на планината Пинатубо во 1991 година.

Недостатокот на овес за хранење на коњите можеби го инспирирал германскиот пронаоѓач Карл Драјс да истражува нови начини за транспорт без коњи, што довело до пронаоѓањето на дразинот и велоципедот, претходник на велосипедот.

Неуспешните жетви од „Годината без лето“ можеби го обликувале и населувањето на Среднозападниот дел на САД, бидејќи илјадници луѓе ја напуштиле Нова Англија за западен Њујорк и Северозападната територија во потрага по попријатна клима, побогата почва и подобри услови за одгледување. Индијана станала држава во декември 1816 година, а Илиноис две години подоцна. Британскиот историчар Лоренс Голдман сугерирал дека миграцијата во изгорениот округ на северниот дел од државата Њујорк е главна причина за центрирањето на аболиционистичкото движење во тој регион.

Според историчарот Л.Д. Стилвел, само Вермонт доживеал намалување на населението помеѓу 10.000 и 15.000 жители во 1816 и 1817 година, со што се избришале седумте претходни години на раст на населението. Меѓу оние што го напуштиле Вермонт било и семејството на Џозеф Смит, кој се преселил од Норвич, Вермонт, во Палмира, Њујорк. Овој потег ја забрзал серијата настани што кулминирала со основањето на Црквата на Исус Христос на светиите од подоцнежните дни од страна на Смит.Facts – Year Without Summer. , Extreme Earth, Discovery Channel.

Во јуни 1816 година, „непрекинатите врнежи од дожд“ за време на „влажното, нељубезно лето“ ги принудиле Мери Шели, Перси Биш Шели, Лорд Бајрон, Џон Вилијам Полидори и нивните пријатели да останат внатре во Вила Диодати за поголемиот дел од нивниот швајцарски одмор. Инспириран од збирка германски приказни за духови што ги прочитале, Лорд Бајрон предложил натпревар за да се види кој може да ја напише најстрашната приказна, што ја навело Шели да го напише Франкенштајн, а Лорд Бајрон да го напише „Фрагмент“, што Полидори подоцна го искористил како инспирација за Вампирот – претходник на Дракула. Овие денови во Вила Диодати, на кои со радост се сеќавала Мери Шели, биле исполнети со употреба на опиум и интелектуални разговори. Откако внимателно слушала еден од овие разговори, таа се разбудила со сликата на Виктор Франкенштајн како клекнува над својата монструозна креација, и така била инспирирана да го напише Франкенштајн. Лорд Бајрон бил инспириран да ја напише поемата „ Темнина “ од еден ден кога „сите птици отишле да се гнездат напладне, а свеќите морале да бидат запалени како на полноќ“. Сликовитоста во песната е сосема слична на условите во Годината без лето..

Јустус фон Либиг, хемичар кој го искусил гладот како дете во Дармштат, подоцна ја проучувал исхраната на растенијата и вовел минерални ѓубрива.

Наводи

За понатамошно читање

Надворешни врски

Категорија:Лето Категорија:Историја на климата