мини|„Душа во ропство“, Елиху Ведер (Бруклински музеј): повеќето луѓе бараат духовно „ослободување на душата“ преку поробување од материјалното. Духовност — во најопшта смисла — претставува збир на пројави на духот во светот и човекот. Во социологијата, културологијата и публицистиката, под „духовност“ често се подразбираат обединувачките начела на општеството, кои се изразуваат преку морални вредности и традиции, концентрирани, по правило, во верските учења и практики, како и во уметничките дела.
Во рамките на таков пристап, проекцијата на духовноста во индивидуалната свест се нарекува совест, а се тврди и дека зацврстувањето на духовноста се врши преку проповед (опомена), просветување, идеолошко-воспитна или патриотска работа.
Во религијата Духовноста во јудаизмот може да вклучува практики од еврејската етика, еврејската молитва, еврејската медитација, почитување на Шабат и празниците, проучување на Тората, законите за исхрана (кашрут), тшува и други практики. Таа може да вклучува и практики пропишани од Халахата.
Католичката духовност е духовна практика на отелотворување на личниот чин на верата (fides qua Creditur) по прифаќањето на верата (fides quae Creditur). Прогресивното христијанство е современо движење што се стреми да ги отстрани натприродните тврдења на верата и да ги замени со посткритично разбирање на библиската духовност, засновано на историски и научни истражувања. Тоа се сосредоточува на животното искуство на духовноста, а не на историски догматски тврдења, и го прифаќа фактот дека верата истовремено е вистинска и е човечка конструкција, и дека духовното искуство е психолошки и на невролошко ниво реално и корисно.
Внатрешната духовна борба и надворешната физичка борба се две општоприфатени значења на арапскиот збор џихад: „Големиот џихад“ е внатрешна борба на верникот за исполнување на неговите религиозни обврски. Ова ненасилно значење го истакнуваат и муслимански и немуслимански автори. Најпознатиот облик на исламска мистична духовност е суфиската традиција, во која шеик или пир пренесува духовна дисциплина на учениците. Класичните суфиски богослови го определувале суфизмот како „наука, чија цел е да го поправи срцето и да го одврати од сѐ друго освен од Бог“.Ahmed Zarruq, Zaineb Istrabadi, Hamza Yusuf Hanson — „The Principles of Sufism“. Amal Press. 2008.
Во современата западна религиологија Духовноста во најопшти црти се одликува како „живот проживеан во полнотата на уникатното искуство на внатрешни доживувања на човекот, во кои можат да бидат присутни традиционални западни културни симболи“ и други образи значајни за човекот. Во современите истражувања, особено западните, се обрнува внимание на отсуството на истоветност меѓу духовноста и религиозноста. Според Ајлин Баркер, на пример, духовноста се разликува од религиозноста по тоа што изворот на последната е надворешниот свет во вид прописи и традиции, додека изворот на духовноста е внатрешното искуство на човекот. Со одвојувањето на црквата од државата во епохата на просветителството, во современите општества сѐ поголемо значење добива нерелигиозната духовност.
Наводи
Надворешни врски
Духовност
Категорија:Верба Категорија:Филозофски поими Категорија:Аналитичка психологија Категорија:Социологија __СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__